Άρθρο 1. Πεδίο Εφαρμογής

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

1. Οι διατάξεις του παρόντος νόμου ρυθμίζουν τις προϋποθέσεις ρύθμισης και απαλλαγής των φυσικών προσώπων από χρέη που δεν προέρχονται από την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας. Χρέη που προέρχονται από περιορισμένη σε έκταση επαγγελματική δραστηριότητα που δεν προσδίδει στον οφειλέτη την εμπορική ιδιότητα μπορούν ομοίως να υπαχθούν στη διαδικασία του παρόντος νόμου. Εξαιρούνται τα πρόστιμα, οι χρηματικές ποινές και οι εισφορές προς ασφαλιστικούς οργανισμούς.

2. Προϋπόθεση υπαγωγής του οφειλέτη στις διατάξεις του παρόντος νόμου είναι η οριστική ή επαπειλούμενη μη δόλια μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών του.

3. Με την επιφύλαξη των κατωτέρω διατάξεων, εφαρμόζονται αναλόγως και στην διαδικασία αυτή οι διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα.

4. Απαλλαγή του οφειλέτη από τα χρέη του σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος μπορεί να γίνει μόνο μία φορά.

575 σχόλια


Σελίδες σχολίων : [58] 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 … 1 »

  1. . από ΣΥΛΒΙΑ - — 5 Νοεμβρίου 2009 @ 01:16

    2. Οι χρονοβόρες διδικασίες των δικαστηρίων θα εργασθούν επ’ωφελεια των τραπεζών, περισσότερη λιτότητα διαδικασιών θα έδειχνε αγαθή πρόθεση του υπουργείου, παρόλαυτά ας ελπίζουμε ότι το όνειρο της κοινωνικής απελευθέρωσης να μην εχει σβήσει τελείως.


  2. . από Μαρια - — 5 Νοεμβρίου 2009 @ 00:39

    3. Κ υπουργε

    εγω δεν θα μπω στην διαδικασια να κρινω.θα φωναξω με απογνωση καντε κατι οχι σημερα χθες.
    ειμαι ατομο με αναπηρια 67% απο τροχαιο.δανειστηκα πριν δυο χρονια για να κανω επεμβαση στο εξωτερικο κι αυτο γιατι δεν ειχα μπαρμπα στην νδ να μου δωσει το εντυπο για την ευρωπαικη ενωση.
    παιρνω συνταξη 500 ε τον μηνα.μπηκε εγγυητης η αδερφη μου η οποια εργαζοταν τοτε.
    οποτε δεν μπορουσα (τις περισσοτερες φορες) πληρωνε αυτη.εμεινε ανεργη μιας και ανηκει στην γενια των καταραμενων σαρανταρηδων.
    απο τοτε ζω μ αυτα τα χρηματα (ευτυχως που εχω μια γκαρσονιερα) με μια βοηθεια και σε μενα και στην αδερφη μου απο τα 600 ε του πατερα μας.
    δεν αντεχω αλλο τα τηλεφωνα τους,δεν αντεχω τις απειλες τους ,δεν αντεχω τα εξωδικα τους.
    επεζησα απο το τραγικο ατυχημα.βοηθηστε με να συνεχισω την ταλαιπωρη ζωη μου


  3. . από Αλεξ Κ. - — 5 Νοεμβρίου 2009 @ 00:16

    4. κ. Υπουργέ,

    Συγχαρητήρια, αρχικά, για την όλη διαδικασία

    Θα ήθελα να ληφθεί μέριμνα για όσους δεν πληρούν όλες τις προϋποθέσεις του Νομοσχεδίου αλλά επιθυμούν, όπως εγώ, να κεφαλαιοποιήσουν τα χρέη τους με ένα πιο πρόσφορο τρόπο αλλά οι
    τράπεζες το αρνούνται γιατί μας θεωρούν υπερχρεωμένους. Και όντως
    έτσι είναι αλλά αν τα χρέη από δάνεια και κάρτες είναι για παράδειγμα
    80.000 Ευρώ, τότε οι δόσεις είναι δυσβάσταχτες με τα υψηλά επιτόκια.
    Ενώ με χαμηλότερο επιτόκιο η δόση από ένα δάνειο συγκέντρωσης οφειλών
    θα είναι εύκολο να αποπληρωθεί χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να
    δανειζόμαστε ξάνα προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις μεγάλες δόσεις
    συντηρώντας αυτόν το φαύλο κύκλο.
    Γιαυτό σας παρακαλώ πολύ να συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο και
    η δυνατότητα συγκέντρωσης οφειλών με προνομιακό επιτόκιο ώστε να
    μπορέσουμε να ξεχρεωθούμε γιατί μπορεί να ακούγεται σε κάποιους
    παράλογο το πως μπορεί κάποιος να χρεωθεί τόσο πολύ αλλά πιθανόν να
    είναι οικογένεια εισοδηματιών ή δημοσίων υπαλλήλων με σταθερά
    εισοδήματα και να μην έχουν βιώσει ανεργία σε συνδυασμό με
    σπουδές παιδιών σε άλλες πόλεις κλπ. Τότε πολύ εύκολα καταφεύγει κανείς κάρτες για ανάληψη μετρητών και καταναλωτικά δάνεια.
    Ευχαριστώ εκ των προτέρων


  4. . από ΤΣΑΚΝΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ - — 5 Νοεμβρίου 2009 @ 00:11

    5. ΠΡΟΤΑΣΗ ΙΣΩΣ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΥΠΕΡΔΑΝΕΙΣΜΟΥ

    Μια ιδέα που θα μπορούσε να λύσει το θέμα με δίκαιο και σοβαρό τρόπο για όλες τις πλευρές (Ελληνική κοινωνία, δανειολήπτες πιστωτικών καρτών και δανείων, Τράπεζες) είναι η παρακάτω:

    Να ξεχωρίσουν από το σύνολο των δανειοληπτών αυτοί που υπό την πίεση αναγκών έκαναν το λάθος να υπερχρεωθούν στο παρελθόν κυρίως μέσω πιστωτικών καρτών και προσωπικών δανείων αλλά καταφέρνουν με νύχια και με δόντια να ανταπεξέρχονται στους βαρύτατους τόκους, πανωτόκια και άλλες χρεώσεις τους σε βάθος χρόνου, δηλαδή πάνω από ένα η δύο χρόνια μέχρι και σήμερα. Αυτό το λέω γιατί το μεγάλο επιχείρημα, και αρκετά σωστό, των τραπεζών για τα υψηλά επιτόκια (σε καμιά βέβαια περίπτωση τόσο ψηλά όπως τα ισχύοντα στην Ελλάδα στα 17% – 20% αναλόγως) είναι η επισφάλεια να πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Με αυτή την αιτιολογία όμως έχουν ήδη εισπράξει εδώ και χρόνια ποσά που έχουν ξεπεράσει το όριο της τοκογλυφίας αν συγκριθούν με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά δεδομένα.

    Η ιδέα είναι η εξής: Να διατηρούν οι τράπεζες κάπως υψηλότερα επιτόκια από αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά να συμψηφίσουν με το συνολικό ποσό που έχουν να λαμβάνουν ετεροχρονισμένα τα επιπλέον ποσά που εισέπραξαν τα χρόνια που πέρασαν (με την αιτιολογία της επισφάλειας – ρίσκου), εφ’ όσον για μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν πληρωθεί οι τόκοι τους, άρα εκ των πραγμάτων και του ως τώρα αποτελέσματος το επιχείρημα αυτό καταρρίπτεται. Το χρονικό αυτό διάστημα μπορεί μάλιστα να καθοριστεί σε ένα ή δύο ή έστω σε τρία χρόνια και αυτό διότι προφανώς η έννοια της επισφάλειας αφορά πάντα το αβέβαιο μέλλον και ποτέ το παρελθόν. Με αυτόν τον τρόπο ελαττώνεται το χρέος του δανειολήπτη και μπορεί να φανεί ένα φως για την επίλυση του προβλήματός του.

    Πόσο μάλλον όταν το προϊόν του δανεισμού του από κάρτες και καταναλωτικά δάνεια δεν έχει ξοδευτεί σε σπίτια, μέσα αναψυχής και ακριβή διαβίωση αλλά όπως πολύ συχνά στην πράξη συμβαίνει σε επενδύσεις και λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης του πολλές φορές οικογενειακής. Όταν δηλαδή παλεύει να συνεχίσει το επάγγελμά του με όσα καλά αυτό συνεπάγεται: απασχόληση άλλων ατόμων, δράση και εργασία για τον ίδιο και την οικογένειά του, επενδύσεις για την επιχείρησή του, και γενικά τόνωση της Εθνικής Οικονομίας και Παραγωγής σε όποιο βαθμό συμβάλει

    Αν δεν γίνει αυτή η επανόρθωση από την κοινωνία το πιθανότερο (και σίγουρα άδικο) είναι ο δανειολήπτης να μην μπορέσει αυτός να πορευθεί στο μέλλον με το τόσο μεγάλο φορτίο των τόκων που τον επιβαρύνει. Ίσως τα παραπάνω να μην αφορούν ακριβώς το παρόν νομοσχέδιο αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να περιληφθούν σε αυτό ή σε κάποιο άλλο σχετικό νόμο ο οποίος θα συμβάλει στην ανάπτυξη με τη βοήθεια ατόμων που επιχειρούν και αγωνίζονται. Διότι προφανώς για να μπορούν να πληρώνουν τόκους 17% – 20% τόσα χρόνια σημαίνει ότι κερδίζουν λεφτά, τα οποία όμως τα τρώει ο υψηλότοκος δανεισμός ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να αποπληρώσουν το μισό τους χρέος και να είναι σε πολύ ελαφρύτερη οικονομική κατάσταση και με άλλο αέρα θα συνέχιζαν τις επενδύσεις σε εξοπλισμό και την παραγωγική τους δραστηριότητα.

    Ας κάνουμε ένα χοντρικό παράδειγμα: Έστω κάποιος επί δυόμισι χρόνια χρωστάει 250000 € με τόκους 20%. Κάθε χρόνο πληρώνει 50000 € σε τόκους και σε δυόμισι χρόνια έχει ήδη δώσει 125000 €. Αν θεωρήσουμε ότι η εκμετάλλευση του κεφαλαίου τη στιγμή που οι καταθέσεις αμείβονται με 3% πρέπει να είναι 8% τότε το επιπλέον 12% ( από τα 20%) για να μην θεωρηθεί ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ θα το θεωρήσουμε μία μορφή ΕΓΓΥΗΣΗΣ για το ρίσκο που παίρνουν οι τράπεζες όταν δανείζουν χωρίς προσημείωση. Η εγγύηση όμως αυτή απέφερε ήδη 2,5 x 250000 x 12% = 75000 στις τράπεζες. Αυτά τα χρήματα ως εγγύηση που δεν χρειάζεται πλέον πρέπει να επιστραφούν συμψηφιζόμενα με το χρέος και ο δανειολήπτης θα οφείλει πλέον 250000 – 75000 = 175000, θα πληρώνει δε κατά έτος 175000 x 20% = 35000 από 50000 που πλήρωνε. Η ίδια τακτική αν εφαρμοστεί π.χ. κάθε έτος, έστω και με το επιτόκιο 20% για εγγύηση θα έχουμε κάθε χρόνο και ελαφρύτερη κατάσταση και φυσικά επειδή μία φορά την έχει πάθει λογικά θα κάνει το παν περικόπτοντας κάθε τι περιττό ώστε να εξοφλήσει το χρέος του.

    Βέβαια αν το 20% σταματάει σε ένα πλαφόν 14% και το εύλογο επιτόκιο του 8% γίνει 6% τότε τα πράγματα θα είναι πολύ ευκολότερα

    Αυτή είναι μια πολύ καλύτερη οικονομικά πρόταση από τις χαριστικές ρυθμίσεις πτωχευσάντων ή υπό πτώχευση επιχειρηματιών οι οποίες εκτός της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης που εμπεριέχουν δεν βοηθάνε καθόλου στο πρόβλημα της αναθέρμανσης της οικονομίας


  5. . από ΑΝΤΩΝΗΣ - — 4 Νοεμβρίου 2009 @ 23:55

    6. ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ,ΚΥΡΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕ ,
    ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΗ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ,ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ, ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ.
    ΕΙΘΕ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΔΥΝΑΜΗ.


  6. . από Μισθωτός - — 4 Νοεμβρίου 2009 @ 23:54

    7. Μιά τελευταία πρόταση

    Αυτοί που μας ενδιαφέρει η εξέλιξη του θέματος ως υπερχρεωμένοι και συμμετείχαμε στην διαβούλευση να γράψει ο καθένας την ηλεκτρονική του διεύθυνση για να μπορέσουμε να συντονίσουμε τις μετέπειτα ενέργειές μας αναλόγως των εξελίξεων.

    Αν η πρόταση αυτή έχει αποδοχή ας μείνει ανοικτή η διαβούλευση για 2 ημέρες ακόμη.

    Εγώ την διυθυνσή μου την γράφω στις τοποθετήσεις μου


  7. . από Σίμος Ι. Σαμαράς - http://www.nomologio.wordpress.com — 4 Νοεμβρίου 2009 @ 23:42

    8. Ε Π Ι Τ Η Σ § 1

    Ω ς π ρ ο ς τ α υ π ο κ ε ί μ ε ν α τ η ς δ ι α δ ι κ α σ ί α ς ρ ύ θ μ ι σ η ς χ ρ ε ώ ν

    Στο άρθ. 1 § 1 εδ. α΄ του προσχεδίου νόμου (εφεξής ΠρσχΝ) ο νομοθέτης αναφέρεται για χρέη που δεν προέρχονται από την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας, ενώ στο εδ. β΄ κάνει λόγο για «επαγγελματική δραστηριότητα που δεν προσδίδει στον οφειλέτη την εμπορική ιδιότητα». Είναι προφανές ότι ο νομοθέτης δεν θέλησε να συμπεριλάβει στη ρύθμιση τα φυσικά πρόσωπα-εμπόρους. Αυτό είναι εύλογο, γιατί οι έμποροι υπόκεινται στη διαδικασία της πτώχευσης κατά τον Πτωχευτικό Κώδικα (εφεξής ΠτωχΚ) και μάλιστα για όλες τις οφειλές που προκαλούν, και όχι μόνο τις προερχόμενες από την εμπορική τους δραστηριότητα. Με τον τρόπο, όμως, που έχει διατυπωθεί το εδ. α΄ δεν προκύπτει με σαφήνεια τέτοιος περιορισμός, αφήνοντας να εννοηθεί ότι και φυσικά πρόσωπα-έμποροι μπορούν να υπαχθούν στη διαδικασία ρύθμισης χρεών, εφόσον οι οφειλές δεν προέρχονται από την εμπορική δραστηριότητα. Κάτι τέτοιο, όμως, θα λειτουργούσε σε βάρος των πιστωτών: Η διαδικασία ρύθμισης χρεών του προσχεδίου νόμου – εξωδικαστική και δικαστική – παρέχει λιγότερα εχέγγυα από τις πτωχευτικές, όπως η διαδικασία συνδιαλλαγής (άρθ. 99-106 ΠτωχΚ) και η διαδικασία αναδιοργάνωσης (άρθ. 107-131 ΠτωχΚ), αφού είναι σχεδιασμένη για σαφώς λιγότερο σύνθετες και με μικρότερους κινδύνους για τους πιστωτές περιπτώσεις• επιπλέον, η υπαγωγή στη διαδικασία ρύθμισης χρεών θα απέκλειε την πτώχευση λόγω της αδυναμίας ταυτόχρονης εξέλιξης περισσότερων διαδικασιών αφερεγγυότητας, που συνιστά γενική αρχή του Πτωχευτικού Δικαίου και αναγνωρίζεται έμμεσα στο άρθ. 99 § 1 ΠτωχΚ.

    Περαιτέρω, η διατύπωση του άρθ. 1 § 1 εδ. α΄ ΠρσχΝ, σε συνδυασμό με τη διατύπωση του εδ. β΄ της ίδιας παραγράφου επιτρέπει την υπαγωγή στη διαδικασία ρύθμισης χρεών των φυσικών προσώπων-ελευθέρων επαγγελματιών, αφού αυτοί δεν είναι έμποροι. Σ’ αυτήν την περίπτωση θα δημιουργηθεί το παράδοξο τα φυσικά πρόσωπα-ελεύθεροι επαγγελματίες να μην πτωχεύουν για τις οφειλές από την επαγγελματική τους δραστηριότητα, που αποτελούν το μείζον – αφού η πτώχευση επιφυλάσσεται μόνο για τους εμπόρους (άρθ. 2 § 1 ΠτωχΚ) –, να μπορούν, ωστόσο, να υπαχθούν στη διαδικασία ρύθμισης χρεών για τις καταναλωτικές οφειλές τους, που αποτελούν το έλασσον της οικονομικής τους δραστηριότητας. Αυτού του είδους η νομοθετική αντιμετώπιση θα ήταν αντίθετη προς την συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή της ισονομίας (άρθ. 4 § 1 Συντ.), που επιτάσσει την ανάλογη αντιμετώπιση διαφορετικών καταστάσεων, αφού ελάσσονες οφειλές θα παρεχόταν μεγαλύτερη προστασία των πιστωτών από τις μείζονες, έναντι των οποίων οι πιστωτές δεν θα διέθεταν αποτελεσματική συλλογική έννομη προστασία με τη μορφή της διαδικασίας αφερεγγυότητας.

    Για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, η διατύπωση των εδαφίων α΄ & β΄ της πρώτης παραγράφου του άρθρου 1 ΠρσχΝ θα πρέπει να τροποποιηθεί, ώστε, πρώτον, στο εδ. α΄ να γίνεται λόγος για χρέη φυσικών προσώπων που δεν είναι έμποροι ή ελεύθεροι επαγγελματίες, και δεύτερον, στο εδ. β΄ να γίνεται λόγος για επαγγελματική δραστηριότητα που δεν προσδίδει στον οφειλέτη την ιδιότητα του φορέα επιχείρησης, η οποία χαρακτηρίζει τον ελεύθερο επαγγελματία. Μια τέτοια τροποποίηση θα συνήδε, εξάλλου, και με τον τίτλο του προσχεδίου νόμου, που αναφέρεται σε «Ρύθμιση των χρεών υπερχρεωμένων καταναλωτών» δηλ. συγκεκριμένης κατηγορίας προσώπων, όχι συγκεκριμένης κατηγορίας χρεών.

    Ω ς π ρ ο ς τ ι ς ε ξ α ι ρ ο ύ μ ε ν ε ς ο φ ε ι λ έ ς

    Κατά το άρθ. 1 § 1 εδ. γ΄ ΠρσχΝ εξαιρούνται, ως οφειλές που δικαιολογούν την κίνηση της διαδικασίας ρύθμισης χρεών, εκείνες που προέρχονται από πρόστιμα, χρηματικές ποινές και ασφαλιστικές εισφορές. Στην εξαίρεση δεν εντάσσονται, δηλ. δικαιολογούν τη διαδικασία ρύθμισης χρεών οι οφειλές από φόρους και τέλη. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα αν ο περιορισμός της εξαίρεσης είναι ηθελημένος ή όχι. Αν είναι αθέλητος, τότε θα έπρεπε να γίνεται λόγος γα οφειλές από έννομη σχέση δημοσίου δικαίου. Αν είναι ηθελημένος, τότε στην εξαίρεση δεν θα έπρεπε να υπάγονται οι ασφαλιστικές εισφορές, γιατί κι αυτές έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα όπως τα τέλη, αν αναφέρονται στον αιτούντα ρύθμιση χρεών, ή αναγκαστικό χαρακτήρα όπως οι φόροι και τα τέλη, αν αναφέρονται σε τρίτο πρόσωπο. Επιπλέον, θα ήταν ορθότερο να γίνεται λόγος για οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης και όχι για ασφαλιστικούς οργανισμούς, προς αποφυγή σύγχυσης με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες.

    Ε Π Ι Τ Η Σ § 3

    Ω ς π ρ ο ς τ η ν ε φ α ρ μ ο γ ή δ ι α τ ά ξ ε ω ν τ ο υ Π τ ω χ ε υ τ ι κ ο ύ Κ ώ δ ι κ α

    Αντί της ανάλογης εφαρμογής, θα ήταν προτιμότερη η αναφορά σε συμπληρωματική εφαρμογή των διατάξεων του Πτωχευτικού Κώδικα, προκειμένου να εφαρμοστούν χωρίς αμφιβολία και οι ποινικές του διατάξεις, που σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αποκλείονταν, γιατί θα οδηγούσαν σε ανεπίτρεπτη κατ’ άρθ. 7 § 1 Συντ. διεύρυνση του αξιοποίνου, από παρεξήγηση της αναφοράς σε αναλογική εφαρμογή. Για να είναι ολοκληρωμένη η διατύπωση, θα έπρεπε, πέραν των ανωτέρω, να προστεθεί ότι όπου νοείται οφειλέτης έμπορος κατά τον ΠτωχΚ, εδώ νοείται ο οφειλέτης κατά την έννοια το παρόντος νόμου και όπου γίνεται λόγος για οφειλές κατά τον ΠτωχΚ, εδώ νοούνται οι οφειλές κατά την έννοια του άρθρου 1 § 1 του παρόντος νόμου.

    Ε Π Ι Τ Η Σ § 4

    Ω ς π ρ ο ς τ η ν ε φ ά π α ξ α π α λ λ α γ ή α π ό τ α χ ρ έ η

    Κατά το άρθ. 1 § 4 ΠρσχΝ προσφυγή στη διαδικασία ρύθμισης χρεών μπορεί να γίνει μόνο μια φορά για κάθε οφειλέτη. Εδώ προφανώς η συλλογιστική του νομοθέτη είναι να μην διαθετει ο καταναλωτής διαρκώς τη δυνατότητα ρύθμισης χρεών γα να μην καταδολιεύει τους πιστωτές του και να αναγκαστεί έστω να λειτουργεί στις συναλλαγές του με μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Το σκεπτικό αυτό δεν είναι εσφαλμένο, αλλά ο ισόβιος αποκλεισμός της δις ρύθμισης χρεών είναι, αν αναλογιστεί κανείς ότι ένας έμπορος μπορεί, κατά τις διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα, να πτωχεύσει και δεύτερη φορά ή να υπαχθεί και δεύτερη φορά στη διαδικασία συνδιαλλαγής, απλοποιημένη παραλλαγή της οποίας είναι η διαδικασία του σχεδίου διευθέτησης των οφειλών του άρθρου 4 ΠρσχΝ. Για το λόγο αυτό θα μπορούσε να προβλεφθεί η δυνατότητα εκ νέου κίνησης της διαδικασίας ρύθμισης χρεών μετά την πάροδο ορισμένου κατά νόμο χρονικού διαστήματος από την προηγούμενη και την επιβολή πρόσθετων προϋποθέσεων. Τέτοιο εύλογο διάστημα θα ήταν η πάροδος δεκαετίας από την απόσβεση όλων των οφειλών που είχαν γεννηθεί πριν την κίνηση δικαστικής διαδικασίας ρύθμισης των χρεών ή την παραγραφή τους, αν δεν είχαν αποσβεστεί.

    ΣΙΜΟΣ Ι. ΣΑΜΑΡΑΣ – Δικηγόρος
    Υπ. Διδάκτορας Νομικής Πανεπιστημίου Αθηνών
    http://www.nomologio.wordpress.com
    e-mail: s-samaras@inbox.com


  8. . από ΜΑΚΗΣ - — 4 Νοεμβρίου 2009 @ 23:09

    9. Για την υφιστάμενη κατάσταση με την υπερχρέωση σχεδόν όλων των πολιτών αυτού του κράτους ευθύνονται τρεις παράγοντες:
    1.Oι πολίτες που χρεώθηκαν πάνω από τις δυνάμεις τους,ξοδεύοντας χρήματα
    που δεν είχαν για ανάγκες που τις περισσότερες φορές δεν ήταν πραγματικές
    2.Οι Τράπεζες που δάνειζαν ασύστολα τον καθένα γνωρίζοντας πολύ καλά ότι
    τα χρέη δεν μπορούν να αποπληρωθούν.Λειτουργώντας σαν τον πλέον ασύδοτο
    τοκογλύφο,χρέωναν απίστευτα επιτόκια και παράνομες χρεώσεις στα διάφορα
    δάνεια,αδιαφορώντας για δικαστικές αποφάσεις που τους απαγόρευαν αυτές τις πρακτικές.
    3,Το ίδιο το Κράτος που με τις πενιχρές αμοιβές και την κατάρρευση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτουςοδηγούν τους πολίτες στον δανεισμό για την ικανοποίηση στοιχειωδών αναγκών(υγεία,παιδείακ.λ.π.).Την ίδια στιγμή
    αφήνουν την αγορά να δρα παντελώς ασύδοτα,με αποτέλεσμα να εξαχρειώνεται όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

    Οι πολίτες παρατηρούν σαστισμένοι και απελπισμένοι τα «λαμόγια» να καταληστεύουν συνεχώς ατιμώρητα το δημόσιο χρήμα,και μετά να ακούν για την παγκόσμια κρίση που έχει στεγνώσει το δημόσιο ταμείο.
    Τα επιτόκια πρέπει να κατέβουν,και οι τράπεζες πρέπει να συνεισφέρουν στην ανάκαμψη της αγοράς χωρίς την οποία δεν υπάρχει λύση στο σημερινό αδιέξοδο.Μόνο τα πρόστιμα να πληρώσουν που τους αναλογούν από τις παράνομες χρεώσεις που επιβάλλουν σε σχεδόν κάθε τραπεζική συναλλαγή,
    και ένα σημαντικότατο ποσό θα συγκεντρωθεί για να καλυφθούν πολλές ανάγκες.Νέοι διακανονισμοί των χρεών πρέπει να επιβληθούν με τα καινούρια επιτόκια ώστε να είναι ευκολότερο να αποπληρωθουν τα χρέη και να θεσπιστούν αυστηροί κανόνες στο ποιός μπορεί να δανέιζεται και πόσο.


  9. . από καλεντζης μ. νικολαος - http://επιχειρησηυπηρεσιωνδιαδυκτιου — 4 Νοεμβρίου 2009 @ 23:01

    10. συνηχαρητηρια για την εκλογη σας και το πολυ καλο νομοσχεδιο εχω ολες τις προυποθεσεις του νομου εκαθαριστικο μηδενικο οικονομικη αδυναμια οικονομικης κρισης μακροχρονια ανεργος με επιδικο χρεος του θανοντα πατερα μου πριν 6 εξι χρονια σε εφορια παρακαλω πολυ λοιπον να ισχυει και για μενα η απαλαγη χρεων λογω αδυναμιας μου να τα εξυπυρειτησω αφου αυτο ειναι συμφονο και με το συνταγμα

    ευχαριστω θερμα

    καλεντζης μ. νικολαος


  10. . από MELINA - — 4 Νοεμβρίου 2009 @ 22:58

    11. Κυρία Υπουργέ, καταρχήν συγχαρητήρια για την προσπάθεια σας.
    Ελπίζω, και θέλω να ελπίζω, ότι πρόκειται πραγματικά για μια προσπάθεια που επιχειρεί να δώσει λύσεις και όχι για μια προσπάθεια που στοχεύει απλώς στον εντυπωσιασμό.

    Οι προτάσεις μου σχετικά με το νομοσχέδιο είναι οι εξής:

    1) Να συμπεριληφθούν στο νομοσχέδιο και οι οφειλές που δημιουργήθηκαν από επαγγελματική δραστηριότητα. Ελεύθεροι επαγγελματίες κατέφυγαν στο δανεισμό επειδή δεν πληρώθηκαν εγκαίρως, επειδή τους επιβλήθηκαν φόροι στους οποίους δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν κ.α. Σε αυτούς δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να καλύψουν αξιοπρεπώς τις οφειλές τους? Άλλωστε, η οικονομία της Ελλάδος βασίζεται, κυρίως, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εάν αυτές δεν είναι δυνατές ώστε να κινήσουν την αγορά, οι κατά καιρούς επιδοτήσεις και θα κοστίζουν στο κράτος υπέρογκα ποσά και το αναμενόμενο αποτέλεσμα δεν θα έχουν.
    2) Να ΠΑΓΩΣΟΥΝ ΟΙ ΤΟΚΟΙ κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ρύθμισης των οφειλών.
    3) Να προστατευθεί η Α’ κατοικία από κάθε δικαστική διαδικασία. Όταν σε μια οικογένεια στερείς το σπίτι της είναι σαν να τη διαλύεις.
    4) Να αλλάξουν τα συστήματα ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ, που έχουν γονατίσει κυριολεκτικά τους επαγγελματίες της Ελλάδας. Η εξόφληση των ακάλυπτων επιταγών να συνεπάγεται και άμεση διαγραφή από τα συστήματα.
    5) Να σταματήσουν, επιτέλους, τα συνεχόμενα τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιρειών των τραπεζών. Οι υπάλληλοι των εταιρειών αυτών τρομοκρατούν και εκθέτουν τον κόσμο, τηλεφωνούν ακατάλληλες ώρες και πολλές φορές η συμπεριφορά τους είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.
    6) Να περιοριστεί, γενικότερα, η ελευθερία των τραπεζών που τα τελευταία χρόνια λειτουργούν και πλουτίζουν ανεξέλεγκτα στις πλάτες των πολιτών.
    Σας ευχαριστώ


Σελίδες σχολίων: [58] 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 … 1 »

RSS feed για τα σχόλια του άρθρου