|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Το χειρότερο σε όλη την υπόθεση είναι πως όταν μπήκαμε υπογράψαμε μία σύμβαση με το κράτος και τώρα μονομερώς ο εργοδότης μας αποφασίζει όχι να μας απολύσει, αλλά να αλλάξει μονομερώς τους όρους σύμβασης του συμβολαίου μας που απο κοινού αποφασίσαμε και συμφωνήσαμε και υπογράψαμε. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ιδιωτικού και δημοσίου τομέα θα επενέβαινε η επιθεώρηση εργασίας. Στο στράτευμα δε μπορεί να γίνει αυτό. Και καλώς κατά τη γνώμη μου. Δε μπορείς να τα καταστρατηγείς όλα. Βέβαια την πληρώνουμε εμείς. Εμάς που μας ζήτησαν να βάλουμε πλάτη για τα μνημόνια και δεν είπαμε τίποτα. Βάλαμε πλάτη 16 χρόνια ήδη για να έρθει τώρα αυτό να μας δώσει και μία κλωτσιά όπως είμαστε φορτωμένοι και να μας ισοπεδώσει. Τα δώρα; Κόπηκαν εγώ ούτε πρόλαβα να τα δω καθώς σαν τάξη 2011 τη διετία 2009-2011 ήμουν σπουδαστής. Και δεν επαναφέρονται ενώ στον ιδιωτικό είναι υποχρεωτικό και αν δε καταβληθούν μπαίνει και πρόστιμο στον εργοδότη. Που είναι η ισονομία; Τα εκτός έδρας κόπηκαν. Δε πρόλαβα ούτε και εκεί να δω κάτι. Οι μισθοί μειώθηκαν. Άκουγα άλλους παλιά με πρώτο μισθό 1000 και εγώ βγήκα με 780. Ζωάρα. Τόσο πλάτη δεν έβαλα πουθενά πια. Ακόμα και στην οικογένεια τα βάρη μοιράζονται. Λίγο πλάτη εγώ λίγο εσύ. Εδώ μονόπλευρα. Μόνο εμείς πλάτη. Τα δικά μου δικά μας και τα δικά τους δικά τους. Ανέλαβα κάθε πόστο που μου ανατέθηκε όσο μεγάλη ευθύνη και αν είχε και στο μέλλον το ίδιο θα κάνω γιατί έχω συνείδηση. Και δεν αφήνω καμία εργασία αν δεν τελειώσει. Εκεί συνέχεια να βγεί η δουλειά. Αλλά τόσα χρόνια εμείς πλάτη. Και τώρα μας πατάνε στην πλάτη. Που είναι η ανταπόδοση μας για τα τόσα χρόνια θυσίας; Αυτό ήταν; Έτσι είναι το ευχαριστώ; Να μη σου δίνουν τίποτα πίσω αλλά να σου παίρνουν και από πάνω; Πλέον δεν είμαι νευριασμένος. Είμαι όμως πλήρως απογοητευμένος και ξενερωμένος. Δε ξέρω πως θα κυλήσει όλο αυτό, ίσως με πολύ κακή εξέλιξη, αλλά η πικρία δε φεύγει. Το προσωπικό που εργάζεται το ανταμείβεις δε το μειώνεις.