Αρχική Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή (Σταδιοδρομία και εξέλιξη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Επαγγελματιών Οπλιτών των Ενόπλων Δυνάμεων...ΜΕΡΟΣ Γ΄ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΜΟΝΙΜΩΝ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ (άρθρα 32-56)Σχόλιο του χρήστη ΑΝΔΡΕΑΣ | 22 Νοεμβρίου 2025, 23:26
  • Σχόλιο του χρήστη 'ΑΝΔΡΕΑΣ' | 22 Νοεμβρίου 2025, 23:26

    Και τι δεν τρέφω φρούδες ελπίδες, ότι η συμμετοχή σε μια "Ψηφιακή Διαβούλευση", τη σημερινή εποχή, κατά την οποία ο όρος "Δημοκρατία", ως όρος αλλά και ως ουσία, τυγχάνει πληθώρας ερμηνειών, αντί να αποτελεί μια και μόνη και μάλιστα αμετακίνητη θεσμική, πολιτική, πολιτιστική αλλά και ηθική ΑΡΧΗ, επί της οποίας το Έθνος των Ελλήνων, θα στήριζε τις ελπίδες του, για ένα καλύτερο αύριο. Για την κατά το κοινώς λεγόμενο όμως, "Τιμή των Όπλων" (μια φράση που έχει μια πολύ ιδιαίτερη ηθικής και Εθνικής αξίας σημασία για κάθε Έλληνα), και κατόπιν παρότρυνσης φίλων αποφάσισα να εκφράσω τη γνώμη μου επί του συγκεκριμένου σχεδίου νόμου. Σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, το έθνος αποφασίζει το ποιο κόμμα θα το κυβερνήσει, αφού πριν λάβει υπόψη του το Εθνικό, αλλά και προσωπικό - ατομικό συμφέρον του, στη βάση των προγραμματικών εξαγγελιών εκάστου κόμματος. Το κόμμα το οποίο θα εκλεγεί και θα σχηματίσει κυβέρνηση, έχει την ηθική υποχρέωση να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, λαμβάνοντας υπόψη, ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την εφαρμογή του, αλλά και για τα αποτελέσματα της εφαρμογής του εν λόγω προγράμματος, τα οποία θα πρέπει να είναι επωφελή για την Πατρίδα. Προγραμματικές παρεκκλίσεις επιτρέπονται, μόνον όταν αυτές προσθέτουν στην ωφέλεια και το γενικότερο καλό του Έθνους και ασφαλώς δεν αφαιρούν από αυτό. Κορωνίδα του πολιτεύματός και υπέρτατος νόμος (αλλά και οδηγός για την ψήφισή νέων νόμων), είναι το "Σύνταγμα" το οποίο αποτελεί την Ασπίδα και το Δόρυ της "Δημοκρατίας". Αποστολή της πολιτικής ηγεσίας και του σύνολού του εκλογικού σώματος είναι η διαρκής προστασία του και η ενίσχυση του κύρους του εις το διηνεκές. Δυστυχώς το πρόβλημα εμφανίζεται, όταν σε αντίθεσή με τα ανωτέρω, για λόγους άγνωστους στον γράφοντα, αλλά πιστεύω και στο σύνολο του εκλογικού σώματος, άτομα τα οποία στελεχώνουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις, κατά καιρούς, λαμβάνουν πρωτοβουλίες σε προσωπικό επίπεδο, με βάση ασφαλώς την προσωπική τους αντίληψη για τα πράγματα και προβαίνουν σε αιφνιδιαστικές δομικές αλλαγές στη λογική μάλιστα του "επείγοντος", χωρίς ασφαλώς να υφίσταται το "επείγον" και εν μέσω λογικών εντόνων ενστάσεων των ενδιαφερομένων, με απόλυτο, πιεστικό τρόπο και θα έλεγε κανείς με συγκρουσιακή διάθεση. Το μέγα ζήτημα το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως, (σύμφωνα με το εν λόγω σχέδιο νόμου) είναι το τι θα κάνουμε επιτέλους, με αυτό το ενοχλητικό πρόβλημα, που λέγεται "ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΟΝΙΜΩΝ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ", οι απόφοιτοι των οποίων άκουσον άκουσον, έχουν το θράσος να επιθυμούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς την Πατρίδα, όχι μόνο ως Μόνιμοι Υπαξιωματικοί αλλά και ως Αξιωματικοί ! Τα ανωτέρω σημαίνουν ότι το 70% περίπου των Στελεχών των ΕΔ, είτε αναφερόμαστε σε Υπαξιωματικούς, είτε Αξιωματικούς από την ίδια προέλευση, αποτελούν θεσμικής τάξεως πρόβλημα το οποίο απαιτεί επίλυση. Στο προκείμενο τώρα. Οι Στρατιωτικές Σχολές Μονίμων Υπαξιωματικών είναι Στρατιωτικοί Θεσμοί με ιστορία άνω των 145 ετών, αν λάβουμε υπόψη την πρώτη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών αυτή του Στρατού Ξηράς, η οποία θεσμοθετήθηκε εξαρχής. Ο λόγος της δημιουργίας τους ήταν η παραγωγή Μονίμων Υπαξιωματικών, οι οποίοι θα κάλυπταν με αξιόπιστο και επαγγελματικό τρόπο, το κενό ιεραρχικό διάστημα, μεταξύ των οπλιτών θητείας και των Αξιωματικών, καθώς και την κάλυψη θέσεων Αξιωματικών, καθότι παραδοσιακά η Ελλάς έχει σοβαρό έλλειμμα στελέχωσης σε Αξιωματικούς, εξόχως δε σε πολεμικές περιόδους, εξ ου και η πρόβλεψη ύπαρξης για συμπλήρωση των επιπλέον κενών θέσεων, από το θεσμό των ΔΕΑ. Από τον καιρό ήδη της ίδρυσής της, η πρώτη ΣΜΥ, τροφοδοτούσε τον ΕΣ απευθείας με αξιωματικούς, προς κάλυψη των πολεμικών αναγκών της Ελλάδος, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τους: Στρατηγό και μετέπειτα Πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα, τους Στρατηγούς Καβράκο, Κατσιμήτρο, Τσολάκογλου, Ζέρβα, Χασαπίδη, Σκούλα, Λιώση, Βεντήρη, Δρομάζο, Σπηλιωτόπουλο, Γιατζή, Κοσμά και Τσιγγούνη. Από την ανωτέρω παράθεση, γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι οι απόφοιτοι της ΣΜΥ, δεν ήταν εξ ανάγκης, αποκλειστικά και μόνο Υπαξιωματικοί, αλλά η προσφορά τους εξετείνετο πολλές φορές όταν η ιστορική ανάγκη της πατρίδος το απαιτούσε, πολύ ψηλά ! Το διάβημα το οποίο επιχειρείται διά του εν λόγω σχεδίου νόμου, δεν επιλύει προβλήματα, αλλά αποτελεί παραγωγό προβλημάτων. Η αντίληψη ότι ο προηγούμενος νομοθέτης, δεν έκανε καλά τη δουλεία του και ότι εμείς σοφότεροι όντες τον αναθεωρούμε, δε με πείθει ούτε με καλύπτει. Επικλήσεις περί του τι συμβαίνει σε άλλες ΕΔ άλλων κρατών, με διαφορετική παράδοση, αντιλήψεις και αμυντικές ανάγκες, δεν ευσταθούν διότι δεν υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της Ελλάδος και άλλων Εθνών σε κανένα ανάλογο επίπεδο, του οικονομικού συμπεριλαμβανομένου. Εν τη γενέσει της εν λόγω διαβούλευσης, ανακύπτουν ζωτικής σημασίας ερωτήματα όπως: • Με ποια λογική οι ΑΣΣΥ αναβαθμίζονται σε ομότιμες ΑΕΙ σχολές, υποβαθμίζοντας όμως την επαγγελματική εξέλιξη των αποφοίτων ; • Γιατί κάποιος νέος να επιλέξει τις νέες «αναβαθμισμένες» ΑΣΣΥ, με υποβαθμισμένες εξελικτικές επαγγελματικές και κοινωνικές – οικονομικές προοπτικές ; • Τι θα συμβεί όταν διαπιστωθεί όψιμα, ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον φοίτησης στις ανωτέρω Στρατιωτικές Σχολές ; • Αν υπάρχει ζήτημα υπερπληθώρας Αξιωματικών, τότε γιατί ο θεσμός των ΔΕΑ ζει και βασιλεύει ; • Πόσο τιμητικό είναι για ένα Στέλεχος προερχόμενο από μια Ιστορική Στρατιωτική Παραγωγική Σχολή, με επαγγελματική σχέση Ζωής με τις ΕΔ να καθίσταται νεότερο από ένα ΔΕΑ και Έφεδρο Αξιωματικό ; • Μήπως στο πίσω μέρος του μυαλού κάποιων, είναι η απαξίωση δια της «αναβάθμισης» των ΑΣΣΥ, με απώτερο σκοπό, το κλείσιμο τους και κάλυψη πλέον των αναγκών σε Υπαξιωματικούς μέσω διαγωνισμών τύπου ΕΠΟΠ ; • Και τέλος υπάρχει περιθώριο πειραματισμών με την άμυνα της χώρας ; Το σχέδιο νόμου το οποίο έχει τεθεί σε «Διαβούλευση», το θεωρώ ένα επικίνδυνο διάβημα, με άγνωστες πιθανές συνέπειες, που άπτονται της Εθνικής Ασφάλειας, καθώς προτίθεται να διαχειριστεί τη συντριπτική πλειοψηφία του επαγγελματικού στρατιωτικού προσωπικού του, με πρόχειρο τρόπο ανατρέποντας μακροχρόνιες δοκιμασμένες και επιτυχημένες επιλογές, διαχείρισης του στρατιωτικού προσωπικού.