Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΕΛΕΝΗ' | 23 Νοεμβρίου 2025, 22:27

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Είμαι απόφοιτος της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών και υπηρετώ επί εικοσιπέντε συναπτά έτη στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στο διάστημα αυτό έχω διαπιστώσει στην πράξη ότι ο Ελληνικός Στρατός στηρίζεται εξίσου σε όλο το προσωπικό του, ανεξαρτήτως προέλευσης: αποφοίτους ΑΣΕΙ, ΑΣΣΥ, στελέχη προέλευσης ΕΜΘ και ΕΠΟΠ. Οι άνδρες και γυναίκες που υπηρετούν στους κόλπους του Στρατεύματος επιδεικνύουν υψηλό επαγγελματισμό, αφοσίωση και πνεύμα αυτοθυσίας, υπερβαίνοντας καθημερινά τις προβλεπόμενες υπηρεσιακές απαιτήσεις. Η στάση αυτή δεν αποτελεί προϊόν τυπικών κανονισμών ή εγχειριδίων, αλλά εδράζεται σε μία διαχρονική, βαθιά ελληνική αξία που δεν καταγράφεται επίσημα σε κανένα στρατιωτικό εγχειρίδιο αλλοδαπών στρατών: το φιλότιμο. Χάρη σε αυτή την αρετή, ο Έλληνας στρατιωτικός εργάζεται άοκνα, καλύπτοντας πολλαπλές θέσεις και καθήκοντα πέραν των προβλεπόμενων ΠΟΥ, διατηρώντας την επιχειρησιακή λειτουργικότητα των Μονάδων ακόμη και υπό συνθήκες σοβαρής υποστελέχωσης. Το φιλότιμο αυτό δεν έπαψε να υφίσταται ούτε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, όταν οι μισθοί υπέστησαν δραματικές μειώσεις, ούτε καθ’ όλη τη διάρκεια της παρατεταμένης ψυχολογικής πίεσης που δημιουργούν η υποστελέχωση, η αυξημένη υπηρεσιακή καταπόνηση και οι συνεχείς μετακινήσεις. Ο λόγος που το προσωπικό συνέχισε να υπερβαίνει εαυτόν ήταν η προσδοκία ότι η Πολιτεία και η Ηγεσία θα αναγνωρίσουν, στον κατάλληλο χρόνο, την προσφορά αυτή και θα εργαστούν προς τη βελτίωση των συνθηκών υπηρεσίας. Το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο περιλαμβάνει ορισμένες διατάξεις με θετικό προσανατολισμό, όμως ταυτόχρονα ενσωματώνει ρυθμίσεις που ενδέχεται να διαταράξουν την υφιστάμενη εργασιακή κουλτούρα, να μειώσουν το ηθικό και να προκαλέσουν δυσλειτουργίες στη Διοίκηση και στην επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Το πραγματικό πρόβλημα των Μονάδων σήμερα δεν αφορά την ονομασία ή τη δομή των βαθμών, αλλά τη γήρανση του προσωπικού και τη χρόνια υποστελέχωση. Δεν είναι σαφές πώς η μελλοντική μετονομασία ενός 43χρονου Υπολοχαγού προέλευσης ΣΜΥ σε Επιλοχία ή Αρχιλοχία μπορεί να αντιμετωπίσει τα δομικά αυτά προβλήματα ή να συμβάλει στη διατήρηση μαχητικής ισχύος και διοικητικής συνέχειας. Αντίθετα, ενδέχεται να επιβαρύνει περαιτέρω το ηθικό και να δημιουργήσει σύγχυση ως προς τους υπηρεσιακούς ρόλους. Σημειώνεται επίσης ότι οι Υπολοχαγοί προέλευσης ΑΣΣΥ ή ΕΜΘ δεν εκτελούν μόνο τα προβλεπόμενα από τον ΠΟΥ καθήκοντα του βαθμού τους, αλλά συχνά καλύπτουν καθήκοντα Αξιωματικών ΑΣΕΙ, λόγω της μη τοποθέτησης επαρκούς αριθμού αποφοίτων παραγωγικών σχολών στις Μονάδες/Επιτελεία Σχηματισμών. Η λειτουργική αυτή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η λύση δεν βρίσκεται στην αλλαγή ονομασιών βαθμών αλλά στην ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων υποστελέχωσης και γήρανσης απαιτεί: - ουσιαστική ενίσχυση των παραγωγικών σχολών, - στοχευμένη προσέλκυση νέων, με έμφαση στις ΑΣΣΥ, - αναβάθμιση και στελέχωση των ΕΠΟΠ, - αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του προσωπικού προς την Πολιτεία και τη Στρατιωτική Ηγεσία, - δημιουργία κινήτρων παραμονής και εξέλιξης για όσους υπηρετούν ήδη, ώστε να διατηρηθεί η εμπειρία, η συνοχή και το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού. Δυστυχώς, το νομοσχέδιο φαίνεται να κατευθύνει το βάρος της επικοινωνίας και της προσέλκυσης νέων σχεδόν αποκλειστικά προς τα ΑΣΕΙ (καριέρα, αξιοπρεπείς οικονομικές απολαβές), αφήνοντας τις ΑΣΣΥ και τους ΕΠΟΠ, όπου εντοπίζονται οι μεγαλύτερες ανάγκες, στο περιθώριο, γεγονός που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές απαιτήσεις του Στρατού. Η ανάγνωση του νομοσχεδίου προκαλεί αισθήματα θυμού, απογοήτευσης και βαθιάς ανησυχίας, ιδίως για τα στελέχη που έχουν υπηρετήσει επί δεκαετίες με αυταπάρνηση και φιλότιμο. Η απαξίωση της προσφοράς τους, μέσω ρυθμίσεων που οδηγούν σε υποβάθμιση ρόλων και καθηκόντων, δεν συνάδει με τις αρχές της δικαιοσύνης, της συνέχειας της διοίκησης και της ίσης μεταχείρισης. Οι τρέχουσες γεωπολιτικές συνθήκες, με την εντεινόμενη αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή, τις αυξανόμενες προκλήσεις ασφαλείας και τις απαιτήσεις υψηλής επιχειρησιακής ετοιμότητας, επιβάλλουν ένα στράτευμα με ισχυρό ηθικό, συνοχή και πλήρη αξιοπιστία. Η ανθρώπινη διάσταση της άμυνας αποτελεί τον πυρήνα αυτής της αξιοπιστίας. Σε τέτοιες εποχές, η σημαντικότερη δύναμη των Ενόπλων Δυνάμεων παραμένει το προσωπικό τους και η αξία που το χαρακτηρίζει διαχρονικά:το φιλότιμο. Η Πολιτεία οφείλει να το προφυλάξει και να το ενισχύσει. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: Προτείνεται η εφαρμογή του Μέρους Β’ και των Παραρτημάτων Α΄ και Β΄ να ισχύσει από το 2026, αποκλειστικά για τους νεοεισερχόμενους σε ΑΣΜΥ και ΕΠΟΠ. Οι νέοι που εισάγονται από το 2026 και μετά θα γνωρίζουν εξαρχής το σταδιοδρομικό και μισθολογικό καθεστώς στο οποίο υπάγονται, χωρίς αναδρομικές μεταβολές και χωρίς αιφνιδιασμούς σε όσους υπηρετούν ήδη επί σειρά ετών. Σε ό,τι αφορά το Τμήμα ΣΤ’ (μισθολογικό), κρίνεται αναγκαία η πλήρης επαναξιολόγησή του. Παρά τις ιδιαίτερα αυξημένες αποδοχές της κατηγορίας Α (που δεν με αφορούν προσωπικά), οι κατηγορίες Β και Γ εμφανίζονται να οδηγούνται σε χαμηλότερες καθαρές αποδοχές σε σχέση με το υφιστάμενο καθεστώς. Η πρόβλεψη περί «προσωπικής διαφοράς» θα έχει ως αποτέλεσμα να παραμείνουν σταθεροποιημένοι οι μισθοί για πολλά χρόνια, ενδεχομένως και για ολόκληρη την υπόλοιπη σταδιοδρομία, ακυρώνοντας στην πράξη κάθε προοπτική πραγματικής αναβάθμισης του εισοδήματος. Η στασιμότητα αυτή αντιστρατεύεται την ανάγκη για ετήσια μισθολογική αναπροσαρμογή λόγω πληθωρισμού, μειώνει την αγοραστική δύναμη των στελεχών και καθιστά το σύστημα μη ελκυστικό για όσους σκέφτονται να εισέλθουν στις παραγωγικές σχολές ή ως ΕΠΟΠ. Για μια μεταρρύθμιση που δηλώνει ότι επιδιώκει την ενίσχυση της επάνδρωσης, τέτοια έκβαση λειτουργεί αποτρεπτικά και όχι ενθαρρυντικά. Ζητείται, επομένως, η άμεση επανεξέταση του μισθολογικού σκέλους ώστε: - Να διασφαλιστεί ότι κανένα υπηρετούν στέλεχος δεν θα βρεθεί σε χειρότερη μισθολογική θέση από τη σημερινή. - Να εξαλειφθεί ο κίνδυνος πολυετούς στασιμότητας λόγω προσωπικής διαφοράς. - Να ενισχυθεί η ελκυστικότητα της σταδιοδρομίας για τους νέους, όπου άλλωστε εντοπίζεται η πραγματική ανάγκη.