|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Μελετώντας το προτεινόμενο άρθρο, επιθυμώ να επισημάνω ορισμένες σοβαρές νομικές και πρακτικές ασάφειες, κυρίως σε σχέση με την ειδική μεταχείριση των ψυχικών νοσημάτων. 1. Ζήτημα ίσης μεταχείρισης (άρθρο 4 Συντάγματος) Η διάκριση μεταξύ «ψυχικών» και «μη ψυχικών» νοσημάτων ως προς τη διάρκεια αναβολής (2 έτη έναντι 5 ετών) δεν συνοδεύεται από σαφή επιστημονική ή διοικητική τεκμηρίωση. Η αρχή της ίσης μεταχείρισης επιτρέπει διαφοροποιήσεις μόνο εφόσον αυτές είναι α) αντικειμενικά αιτιολογημένες, β) αναλογικές, γ) αναγκαίες. Χωρίς εμφανή αιτιολόγηση στο κείμενο του νόμου ή στην αιτιολογική έκθεση, δημιουργείται κίνδυνος νομοθετικής διάκρισης εις βάρος μιας συγκεκριμένης κατηγορίας ασθενών. 2. Ασάφεια στη συνολική διάρκεια αναβολών Η παράγραφος 2β ορίζει «έως πέντε (5) έτη για ψυχικά νοσήματα», ενώ η παράγραφος 3 ορίζει ότι «η συνολική διάρκεια των αναβολών για λόγους υγείας δεν μπορεί να υπερβαίνει τα πέντε (5) έτη». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ειδική διάκριση για τα ψυχικά νοσήματα να χάνει πρακτικά νόημα, αφού η τελική ανώτατη διάρκεια παραμένει ίδια για όλους. Η ασάφεια αυτή καθιστά τη διάταξη δυσανάγνωστη και πιθανώς ανεφάρμοστη στην πράξη. 3. Υποχρεωτική τμηματική χορήγηση μόνο για τα ψυχικά νοσήματα Η πρόβλεψη ότι οι αναβολές για ψυχικά νοσήματα δίνονται «αποκλειστικά τμηματικά» (ανά έτος ή εξάμηνο) εισάγει και πάλι διαφορετική μεταχείριση χωρίς εμφανή αιτιολόγηση. Αν η τμηματική χορήγηση απαιτείται για λόγους παρακολούθησης, θα πρέπει να αιτιολογηθεί επιστημονικά και να διασφαλιστεί ότι δεν συνιστά δυσμενή διάκριση. 4. Διαφορετική διαδικαστική μεταχείριση (άρθρο 179) Η απαγόρευση παραπομπής σε υγειονομική επιτροπή για ψυχικά νοσήματα πριν από την πρόσκληση της κλάσης του υπόχρεου, ενώ για όλες τις άλλες παθήσεις αυτή είναι δυνατή, δημιουργεί ξανά μια ιδιότυπη εξαίρεση. Η διαφορετική αυτή διαδικασία ενδέχεται να εγείρει ζητήματα συμβατότητας με την αρχή της αναλογικότητας και της προστασίας της υγείας. 5. Απουσία ιατρικής τεκμηρίωσης Οι προτεινόμενες διαφοροποιήσεις δεν συνοδεύονται από σχετική επιστημονική αιτιολόγηση ή αξιολόγηση από τις αρμόδιες υγειονομικές επιτροπές. Για να είναι σύννομη μια τέτοια διάκριση, πρέπει να δικαιολογείται από: • τεκμηριωμένα στοιχεία για την εξέλιξη των ψυχικών νοσημάτων, • ανάγκες παρακολούθησης, • διοικητικές ανάγκες που δεν επιβαρύνουν αδικαιολόγητα μια συγκεκριμένη ομάδα. Χωρίς τέτοια αιτιολόγηση, η διάταξη κινδυνεύει να θεωρηθεί αυθαίρετη.