Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΠΑΥΛΟΣ' | 24 Νοεμβρίου 2025, 10:58

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Μελετώντας το προτεινόμενο άρθρο εντοπίζονται ορισμένα ουσιώδη προβλήματα τόσο στη νομική του βάση όσο και στην πρακτική του εφαρμογή, ιδιαίτερα ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζονται τα ψυχικά νοσήματα. Θέμα ίσης μεταχείρισης Η διάκριση ανάμεσα σε ψυχικά και μη ψυχικά νοσήματα, με διαφορετικά όρια αναβολής, δεν συνοδεύεται από καμία τεκμηριωμένη εξήγηση. Η συνταγματική αρχή της ισότητας επιτρέπει διαφοροποιήσεις μόνο όταν είναι αντικειμενικά δικαιολογημένες, αναλογικές και απολύτως αναγκαίες. Εφόσον δεν υπάρχει σαφής αιτιολόγηση στη διάταξη ή στην αιτιολογική έκθεση, η ρύθμιση κινδυνεύει να θεωρηθεί ότι εισάγει άνιση και δυσμενή μεταχείριση για μία συγκεκριμένη κατηγορία ασθενών. Ασάφεια για τη μέγιστη συνολική διάρκεια αναβολών Η παράγραφος 2β προβλέπει μέχρι πέντε έτη αναβολών για ψυχικά νοσήματα, ενώ η παράγραφος 3 θέτει γενικό ανώτατο όριο πέντε ετών για όλες τις περιπτώσεις. Αυτό πρακτικά ακυρώνει την ειδική διάκριση, δημιουργεί ασάφεια και μπορεί να δυσκολέψει την εφαρμογή της διάταξης, αφού δεν προκύπτει καθαρά ποια είναι η πραγματική διαφοροποίηση. Υποχρεωτική τμηματική χορήγηση μόνο στα ψυχικά νοσήματα Η υποχρέωση οι αναβολές για ψυχικά νοσήματα να δίνονται μόνο τμηματικά, σε ετήσια ή εξαμηνιαία βάση, διαφοροποιεί ξανά αυτή την κατηγορία χωρίς να παρέχεται επίσημη αιτιολόγηση. Αν η τμηματική ανανέωση εξυπηρετεί λόγους παρακολούθησης, αυτό πρέπει να τεκμηριωθεί με επιστημονικά κριτήρια και να αποδειχθεί ότι δεν οδηγεί σε δυσμενή διάκριση. Διαφορετική διαδικασία αξιολόγησης Το άρθρο 179 προβλέπει ότι για τα ψυχικά νοσήματα δεν επιτρέπεται παραπομπή σε υγειονομική επιτροπή πριν από την πρόσκληση της κλάσης του υπόχρεου, ενώ για όλες τις άλλες παθήσεις αυτό είναι εφικτό. Αυτή η ιδιότυπη εξαίρεση εισάγει ξανά διαφορετική μεταχείριση, η οποία μπορεί να συγκρουστεί με την αρχή της αναλογικότητας και με την υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει την υγεία του ενδιαφερόμενου.