|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Μελετώντας το προτεινόμενο άρθρο, θεωρώ αναγκαίο να επισημάνω ότι εισάγει σοβαρές νομικές, διοικητικές και ιατρικές αστοχίες, οι οποίες πλήττουν δυσανάλογα τα άτομα με ψυχικά νοσήματα και δημιουργούν καθεστώς άνισης μεταχείρισης. 1. Παραβίαση της αρχής της ισότητας (Άρθρο 4 Συντάγματος) Η διάκριση ανάμεσα σε ψυχικά και μη ψυχικά νοσήματα, με πρόβλεψη έως πέντε (5) ετών αναβολών αντί των δύο (2) ετών για όλες τις άλλες παθήσεις, δεν συνοδεύεται από καμία επιστημονική ή διοικητική αιτιολόγηση. Δεν τεκμηριώνεται γιατί η ψυχιατρική νόσος χρειάζεται μακρύτερη και αυστηρότερη διαδικασία, ούτε γιατί η απαλλαγή καθίσταται δυσκολότερη μόνο για αυτή την ομάδα. Πρόκειται για δυσμενή διάκριση χωρίς αντικειμενικό λόγο. 2. Ασάφεια και αντιφάσεις στη διάρκεια των αναβολών Ενώ η παράγραφος 2β προβλέπει έως πέντε έτη για τα ψυχικά νοσήματα, η παράγραφος 3 ορίζει ότι το συνολικό όριο για ΟΛΕΣ τις παθήσεις είναι πέντε έτη. Η διάταξη γίνεται αντιφατική, θολή και πρακτικά ανεφάρμοστη, καθιστώντας τη φαινομενική «ειδική» μεταχείριση άνευ σημασίας. 3. Υποχρεωτική τμηματική αναβολή μόνο για τα ψυχικά νοσήματα Η διάταξη που επιβάλλει αποκλειστικά τμηματικές αναβολές (εξάμηνο ή έτος) μόνο για τις ψυχιατρικές διαταραχές εισάγει ξανά ειδική, αυστηρότερη μεταχείριση χωρίς απολύτως καμία επίσημη αιτιολόγηση. Αν υποτίθεται πως υπάρχει ανάγκη συστηματικής παρακολούθησης, αυτή πρέπει να τεκμηριωθεί επιστημονικά και όχι να επιβάλλεται οριζόντια. 4. Πενταετής κοινωνική και επαγγελματική ομηρία Με συνεχείς αναβολές επί πέντε χρόνια, ο πολίτης: – δεν μπορεί να λάβει πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης, – δυσκολεύεται να εργαστεί στο Δημόσιο ή σε θέσεις που απαιτούν clearance, – δεν μπορεί να συμμετάσχει σε προκηρύξεις, άδειες επαγγέλματος, προγράμματα κατάρτισης, – εμποδίζεται σε επαγγελματική εξέλιξη και οικογενειακό προγραμματισμό. Αυτό ουσιαστικά παγώνει την κοινωνική και οικονομική ζωή μιας ήδη ευάλωτης ομάδας. 5. Υποχρεωτικό ΚΕΠΑ – Επανεισαγωγή του στίγματος Η απαίτηση πιστοποίησης μέσω ΚΕΠΑ για την τελική απαλλαγή καθιστά τη διαδικασία υπερβολικά βαριά. Τα ΚΕΠΑ αξιολογούν αναπηρία και όχι απλώς ιατρική κατάσταση. Η επιβολή διαδικασίας αναπηρίας μόνο για να απαλλαγεί κάποιος από τη θητεία αποτελεί μορφή έμμεσου στιγματισμού και δεν είναι αναλογική. Εξίσου προβληματικό είναι ότι αγνοούνται οι ήδη υπάρχουσες ιατρικές γνωματεύσεις και ολόκληροι φάκελοι από ιδιώτες γιατρούς, παρότι η νομολογία αναγνωρίζει ισοδυναμία τους. 6. Σύγκρουση με ευρωπαϊκές και διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας Η προτεινόμενη διάταξη έρχεται σε αντίθεση με: – τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, – την ΕΣΔΑ (άρθρο 8 – ιδιωτική ζωή), – τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα Ατόμων με Αναπηρία (CRPD), όπου προβλέπεται ρητά η απαγόρευση διακρίσεων, η αρχή της αναλογικότητας και η υποχρέωση του κράτους να διευκολύνει – όχι να δυσχεραίνει – τη ζωή των ατόμων με ψυχική νόσο. Συμπέρασμα Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν είναι ιατρικά, νομικά ή θεσμικά τεκμηριωμένο. Δημιουργεί διακρίσεις, ενισχύει το στίγμα, παραβιάζει συνταγματικές αρχές, ευρωπαϊκές δεσμεύσεις και τη λογική της ψυχιατρικής πρακτικής. Για τους λόγους αυτούς θεωρώ αναγκαία την άμεση απόσυρσή του και τη συνέχιση του υφιστάμενου πλαισίου μέχρι να υπάρξει σοβαρή, επιστημονικά θεμελιωμένη πρόταση.