• Σχόλιο του χρήστη 'Παναγιώτης Σπαθάρας' | 25 Νοεμβρίου 2025, 21:10

    Παρατηρήσεις σχετικά με την πρόβλεψη για ΚΕΠΑ στις ψυχιατρικές απαλλαγές 1. Το ΚΕΠΑ δεν έχει θεσμική αρμοδιότητα να κρίνει στρατολογική ικανότητα Το ΚΕΠΑ έχει αποκλειστική αποστολή την πιστοποίηση αναπηρίας για προνοιακούς, ασφαλιστικούς και φορολογικούς σκοπούς. Δεν διαθέτει αρμοδιότητα να αξιολογεί στρατιωτική ικανότητα, να επανεξετάζει ψυχιατρικές διαγνώσεις ούτε να υποκαθιστά τις Ανώτατες Υγειονομικές Επιτροπές (ΑΥΕ), οι οποίες αποτελούν τα μόνα αρμόδια όργανα για αυτές τις κρίσεις. Η ανάθεση τέτοιου ρόλου στο ΚΕΠΑ προσκρούει στην οργανωτική διάκριση αρμοδιοτήτων της διοίκησης, όπως κατοχυρώνεται στα άρθρα 26 και 101 του Συντάγματος. 2. Απόλυτη ασάφεια σχετικά με το τι καλείται να πιστοποιήσει το ΚΕΠΑ Η διάταξη δεν διευκρινίζει τον σκοπό της εμπλοκής του ΚΕΠΑ: — αν θα εκδίδει νέα διάγνωση, — αν θα «επαληθεύει» υφιστάμενες γνωματεύσεις δημοσίων και στρατιωτικών ψυχιάτρων, — αν απαιτείται ποσοστό αναπηρίας και, αν ναι, ποιο ποσοστό θεωρείται επαρκές. Η έκδοση ποσοστού αναπηρίας δεν αποτελεί ιατρική επιβεβαίωση διάγνωσης, αλλά λειτουργική αξιολόγηση για εντελώς διαφορετικούς σκοπούς από τη στρατολογία. Η διάταξη, ως έχει, είναι νομικά αόριστη και αντιβαίνει στην αρχή της σαφήνειας και προβλεψιμότητας του νόμου, η οποία αποτελεί τμήμα του άρθρου 25 §1 Συντ. 3. Αντισυνταγματικός και αδικαιολόγητος διπλός έλεγχος Οι ψυχιατρικές παθήσεις έχουν ήδη διαγνωστεί και αξιολογηθεί από δημόσιους και στρατιωτικούς ψυχιάτρους και έχουν κριθεί από τις αρμόδιες στρατιωτικές υγειονομικές επιτροπές. Η επιβολή πρόσθετου ελέγχου από μη αρμόδιο φορέα επιβαρύνει αδικαιολόγητα τον πολίτη, χωρίς να εξυπηρετεί κανέναν αναγκαίο σκοπό δημοσίου συμφέροντος. Η απαίτηση επανεξέτασης παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 §1 Συντ.) και την προστασία της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας (άρθρο 5 §1 Συντ.), επιβάλλοντας πολλαπλό έλεγχο χωρίς ιατρική ή διοικητική αναγκαιότητα. Με βάση τα παραπάνω, η εμπλοκή του ΚΕΠΑ στις διαδικασίες ψυχιατρικών αναβολών και απαλλαγών, όπως προβλέπεται, είναι λειτουργικά ακατάλληλη, νομικά ασαφής και συνταγματικά προβληματική. Η διάταξη δεν συνάδει με τις θεσμικές αρμοδιότητες των οργάνων, δεν πληροί το κριτήριο της αναγκαιότητας, αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας και επιβάλλει αχρείαστο, επαναλαμβανόμενο έλεγχο στην υγεία του πολίτη. Ως εκ τούτου, απαιτείται ουσιαστική αναθεώρηση ώστε να ευθυγραμμιστεί με τις συνταγματικές αρχές και την ορθή λειτουργία της διοίκησης.