Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Κατερίνα Σ.' | 28 Νοεμβρίου 2025, 21:13

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Ως σύζυγος ενός ανθρώπου που μπήκε στη ΣΜΥ με Πανελλήνιες, νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για την τεράστια αδικία που δημιουργεί αυτό το νομοσχέδιο. Έζησα από πρώτο χέρι όλη την προσπάθεια που έκανε: τα φροντιστήρια, τις θυσίες, το άγχος, την πίεση να πετύχει και να εξασφαλίσει ένα σταθερό και αξιοκρατικό μέλλον για τον εαυτό του και την οικογένεια που θα δημιουργούσε κάποτε. Και αυτό το μέλλον το χτίσαμε μαζί. Με θυσίες, με μετακομίσεις, με απουσίες, με χρόνια στην παραμεθόριο. Το σπίτι μας πολλές φορές ήταν μια βαλίτσα και ένα τηλέφωνο που χτυπούσε απροειδοποίητα. Και όμως, ποτέ δεν παραπονεθήκαμε, γιατί ξέραμε ότι όλα αυτά γίνονταν με αξιοπρέπεια και με πίστη ότι η πολιτεία σέβεται όσους την υπηρετούν. Και τώρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ρύθμιση που ακυρώνει 16 χρόνια από τη ζωή του. Με μια απόφαση που του κόβει έξι βαθμούς σταδιοδρομίας — κάτι που γνώριζε ότι δικαιούται όταν μπήκε, κάτι που υπολογίσαμε όταν σχεδιάζαμε τη ζωή μας. Αν ξέραμε τότε ότι, μετά από τόσο κόπο, θα ερχόταν ένας νόμος να αλλάξει τους κανόνες εις βάρος του, ίσως να είχε επιλέξει άλλη σχολή, άλλη πορεία. Είχε μόρια να περάσει σε σχολές όπως Μηχανολόγων Μηχανικών. Δεν θα είχαμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια μακριά, με αβεβαιότητα και θυσίες, για να φτάσουμε σήμερα να νιώθουμε προδομένοι. Δεν σας γράφω ως ειδικός. Σας γράφω ως γυναίκα, ως μητέρα και ως άνθρωπος που βλέπει την ψυχολογία του συζύγου της να καταρρέει, όχι επειδή ζητά παραπάνω, αλλά γιατί του παίρνουν αυτά που του είχαν πει ότι δικαιούται. Το ηθικό δεν χτίζεται ούτε με λεφτά ούτε με νούμερα. Χτίζεται με δικαιοσύνη και συνέπεια. Και σήμερα βλέπω χιλιάδες οικογένειες στρατιωτικών να χάνουν την εμπιστοσύνη τους. Σας παρακαλώ πραγματικά να ακούσετε αυτούς που ζουν την καθημερινότητα των Μονάδων, αυτούς που κρατούν τον Στρατό όρθιο. Γιατί πίσω από κάθε στέλεχος υπάρχει μια οικογένεια που στηρίζει, περιμένει και θυσιάζεται. Και αυτή η οικογένεια σήμερα νιώθει ότι αδικείται. Ελπίζω να το ξαναδείτε. Γιατί τέτοιες αδικίες δεν ξεχνιούνται εύκολα — ούτε από τα στελέχη, ούτε από τις οικογένειές τους.