Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Κώστας' | 30 Νοεμβρίου 2025, 17:37

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι Βουλευτές, Λαμβάνω τον λόγο με αίσθημα βαθύτατης ανησυχίας, καθώς με τη παρούσα διαβούλευση, η προτεινόμενη νομοθετική ρύθμιση για την πιστοποίηση της σωματικής ικανότητας και τη λειτουργία των ΕΔΥΨΕ, δεν έρχεται να επιλύσει παθογένειες, αλλά να δημιουργήσει ένα καθεστώς ομηρίας για χιλιάδες στρατεύσιμους. Εάν ψηφιστεί ως έχει, εισάγει μέτρα που είναι πρακτικά αδύνατο να εφαρμοστούν, υποβιβάζουν τους πολίτες αυτής της χώρας και δείχνουν έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Οι αλλαγές αυτές απειλούν να καταστρέψουν τη ζωή, την εργασία και τα σχέδια των νέων, καθώς θα τους οδηγήσουν αναπόφευκτα είτε στην ανυποταξία είτε στον αναγκαστικό εγκλεισμό. Συγκεκριμένα, θα ήθελα να ληφθούν επιπλέον υπόψιν τα παρακάτω: Το άρθρο 208 (παρ. 4) θέτει ως προϋπόθεση την προσκόμιση Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) ή Γνωμάτευσης Δημοσίου Νοσοκομείου. Ωστόσο, αγνοείται επιδεικτικά η ελληνική πραγματικότητα. Σύμφωνα με το Εθνικό Μητρώο Διοικητικών Διαδικασιών, ο μέσος χρόνος έκδοσης πιστοποιητικού ΚΕΠΑ ανέρχεται στους τέσσερις (4) μήνες, ενώ τα ραντεβού στα Δημόσια Νοσοκομεία για γνωμάτευση από Διευθυντή/Επιμελητή Α' απαιτούν μήνες αναμονής (εκτός και αν σου περισσεύουν και κλείσεις απογευματινό ραντεβού). Τι προβλέπεται για τον πολίτη που έχει εξαντλήσει τις αναβολές του και καλείται να παρουσιαστεί σε δύο μήνες; Το κράτος τον καλεί να προσκομίσει ένα έγγραφο που το ίδιο το κράτος αδυνατεί να του χορηγήσει εμπρόθεσμα. Αντί λοιπόν να προβλέπονται μεταβατικές διατάξεις, στο ίδιο άρθρο (παρ. 7) παρουσιάζεται η πλέον ανησυχητική διάταξη της εκούσιας νοσηλείας (εφόσον «κατάλληλες ψυχομετρικές δοκιμασίες ή λοιπές κλινικές εξετάσεις», δεν επαρκούν). Συνεπώς, οι λύσεις στην έλλειψη των (ανύπαρκτων χρονικά) πιστοποιητικών θα είναι οι παραπάνω, λύσεις που δεν περιγράφονται κάπου στο εν λόγω προσχέδιο. Όταν η πολιτεία σου λέει «ή μπαίνεις στο ψυχιατρείο τώρα ή σε στρατεύουμε», αυτό παύει να είναι ιατρική πράξη. Είναι εκβιασμός. Πώς καλείται ένας εργαζόμενος πολίτης, να εξαφανιστεί ξαφνικά από το σπίτι του και την εργασία του για να νοσηλευτεί, προκειμένου να αποδείξει το αυτονόητο; Η διάταξη αυτή αγνοεί ότι οι ψυχικές παθήσεις δεν συνεπάγονται απαραίτητα λειτουργική κατάρρευση. Πολλοί από εμάς εργαζόμαστε και συνεισφέρουμε στην κοινωνία, αλλά είμαστε ακατάλληλοι για τις ειδικές συνθήκες του στρατεύματος. Εκτός των υποτροπών, η ξαφνική νοσηλεία μπορεί να είναι ισοδύναμη με απόλυση και επαγγελματική καταστροφή. Το άρθρο 242 δεν παρέχει καμία ασφαλιστική δικλείδα για όσους στρατεύσιμους έχουν εξαντλήσει τη διετή αναβολή και καλούνται με την ΕΣΣΟ του Φεβρουαρίου για κατάταξη. Οι πολίτες αυτοί, που δεν γνώριζαν το νέο πλαίσιο για να κινήσουν διαδικασίες, βρίσκονται ξαφνικά μετέωροι. Χωρίς μεταβατικές διατάξεις, οδηγούνται μαθηματικά είτε στην ανυποταξία είτε σε βίαιη στράτευση, παρά την ύπαρξη σοβαρών θεμάτων υγείας. Η αύξηση του ορίου αναβολών στα πέντε (5) έτη για ψυχικά νοσήματα, αντί να λύνει το πρόβλημα, απειλεί να εγκλωβίσει τους νέους σε μια μακροχρόνια ομηρία. Ένας νέος άνθρωπος δεν μπορεί να ζει με το στίγμα της εκκρεμότητας μέχρι τα 30 του χρόνια, περιμένοντας κάθε χρόνο να περάσει από επιτροπές, αδυνατώντας να σχεδιάσει το μέλλον του και να μη μπορεί να εργαστεί. Η απαλλαγή πρέπει να δίνεται όταν διαπιστώνεται η πάθηση. Ζητώ την άμεση απόσυρση των διατάξεων που προϋποθέτουν πιστοποίηση ΚΕΠΑ, ειδικότερα χωρίς ρεαλιστικά χρονικά περιθώρια και την κατάργηση της υποχρεωτικής/εκβιαστικής νοσηλείας ως προϋπόθεση κρίσης. Η ψυχική υγεία δεν είναι διοικητική πράξη, είναι ανθρώπινη ζωή.