Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αναστασία' | 30 Νοεμβρίου 2025, 21:49

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Εδώ και δεκαπέντε χρόνια υπηρετούμε στην παραμεθόριο, με θυσίες, αποστάσεις, αγωνίες και διαρκή αναμονή. Επενδύσαμε τη ζωή μας — προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική — στη βάση κανόνων που η ίδια η Πολιτεία είχε θεσπίσει. Κανόνων που δεν ήταν απλές «υποσχέσεις», αλλά θεμελιωμένα δικαιώματα επαγγελματικής τάξης. Και ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα, όλα αυτά απειλούνται να σβηστούν. Είναι αδιανόητο, σε μια δημοκρατική και έννομη πολιτεία, να παραγράφονται θεμελιωμένα δικαιώματα και χρόνια κατοχυρωμένες επαγγελματικές προοπτικές με μια μονομερή νομοθετική ρύθμιση. Είναι αδιανόητο να αλλάζουν οι κανόνες αφού πρώτα μας ζητήθηκε να χτίσουμε τη ζωή μας πάνω σε αυτούς. Ο σύζυγός μου περίμενε χρόνια για να φτάσει στο βαθμό όπου θα είχε την δυνατότητα να κριθεί για θέση στο εξωτερικό, αλλά και μια ανώτερη θέση λόγω πτυχίου. Περιμέναμε τη σειρά μας, συγκεντρώσαμε μόρια, πήραμε πτυχία με κόπο και θυσίες, υπηρετήσαμε με αυταπάρνηση στις πιο δύσκολες περιοχές της χώρας. Κι εγώ, ως γυναίκα ένστολου, έμεινα πίσω επαγγελματικά, δέχθηκα αμέτρητες μετακινήσεις, στερήθηκα ευκαιρίες, ήμουν πάντα η ξένη στο χώρο εργασίας μου, αυτή που θα έφευγε γιατί ήταν γυναίκα ένστολου, οπότε δεν έλαβα και ποτέ την προαγωγή που άξιζα… έζησα μια ζωή «παραμεθόρια» χωρίς να φταίω — για να στηρίξω μια κοινή πορεία που είχε έναν στόχο: να δικαιωθούμε και να ανταμειφθούμε όταν έρθει η ώρα. Και τώρα μαθαίνουμε ότι αυτή η ώρα… δεν θα έρθει ποτέ! Γιατί κάποιος αποφάσισε, χωρίς διάλογο, χωρίς σεβασμό, χωρίς ενσυναίσθηση, να αλλάξει τα πάντα. Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι προδοσία απέναντι στις ζωές που στήθηκαν γύρω από έναν υπηρεσιακό σχεδιασμό τον οποίο η ίδια η Πολιτεία όρισε! Αν η Πολιτεία επιθυμεί να αλλάξει το σύστημα — να το κάνει. Αλλά όχι αναδρομικά. Όχι εις βάρος ανθρώπων και οικογενειών που ήδη υπηρέτησαν, ήδη θυσίασαν, ήδη επένδυσαν όσα είχαν και δεν είχαν. Οι αλλαγές, αν πρέπει να γίνουν, οφείλουν να αφορούν τα παιδιά που θα δώσουν Πανελλαδικές από εδώ και στο εξής. Να γνωρίζουν από την αρχή ποιο σύστημα θα υπηρετήσουν, να αποφασίσουν συνειδητά αν θέλουν να ενταχθούν ή όχι στις Ένοπλες Δυνάμεις. Να μη βρεθούν ποτέ στη θέση τη δική μας: να χτίσουν μια ζωή με βάση συγκεκριμένους κανόνες και μετά να τους δουν να καταργούνται μονομερώς. Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητάμε δικαιοσύνη, συνέπεια, σεβασμό και την αυτονόητη αρχή μιας δημοκρατικής κοινωνίας: ότι η Πολιτεία δεν μπορεί να γκρεμίζει όσα η ίδια μάς παρακίνησε να χτίσουμε, ως ανταμοιβή των κόπων μας! Οι οικογένειές μας δεν είναι αριθμοί σε ΦΕΚ. Είναι ζωές ανθρώπων που υπηρέτησαν με πίστη, κόπο και αξιοπρέπεια. Και ζητάμε — απαιτούμε — αυτός ο κόπος να μην ακυρωθεί! Και κάτι ακόμη, ουσιαστικό: Με απόλυτο σεβασμό στους ΕΜΘ και στους ΕΠΟΠ και στη δική τους πορεία, είναι ξεκάθαρο ότι οι κατηγορίες αυτές δεν είναι ίδιες των αποφοίτων των ΑΣΣΥ και δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν να αποτελούν ενιαίο σύνολο. Διαφέρουν ως προς τις την εισαγωγή (πανελλήνιες εξετάσεις και όχι προκήρυξη), τις σπουδές, την εκπαίδευση (2-3 έτη), τα υπηρεσιακά καθήκοντα, τις προοπτικές και τις θεσμοθετημένες εξελίξεις. Είναι άδικο και μη λειτουργικό να συμπεριλαμβάνονται σε μια ενιαία δομή προσωπικότητες και διαδρομές εντελώς διαφορετικές. Η ισότητα δεν είναι ισοπέδωση· είναι σεβασμός στη διαφορετικότητα και στη θεσμική ταυτότητα κάθε κατηγορίας. Ζητάμε, λοιπόν, από την Πολιτεία να προστατεύσει όσα η ίδια θέσπισε. Να σεβαστεί τους ανθρώπους που σήκωσαν το βάρος της υπηρεσίας όλα αυτά τα χρόνια. Και να διορθώσει μια αδικία που δεν αγγίζει απλώς “βαθμούς”, αλλά ολόκληρες ζωές.