|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Σχόλιο επί του oρισμού “μονίμου κατοίκου εξωτερικού” και φοιτητών/επαγγελματιών εξωτερικού Με το άρθρο 193 ο «μόνιμος κάτοικος εξωτερικού» ορίζεται αποκλειστικά ως αυτός που κατοικεί ήδη στο εξωτερικό από τα 16 έως τα 18 έτη. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι όσοι φεύγουν μετά την ενηλικίωση (π.χ. για σπουδές ή εργασία στα 22–25) δεν μπορούν ποτέ να αποκτήσουν αυτή την ιδιότητα, όσο κι αν ζουν, σπουδάζουν και εργάζονται νόμιμα στο εξωτερικό. Ενδεικτικό παράδειγμα Ένας Έλληνας ολοκληρώνει τις βασικές σπουδές του στην Ελλάδα και στα 23 του ξεκινά διετές μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Μετά το μεταπτυχιακό, μένει και εργάζεται στη χώρα αυτή για 5–6 χρόνια. Στα 31 του: έχει ζήσει συνολικά 8 χρόνια στο εξωτερικό, πληρώνει φόρους, έχει επαγγελματική πορεία και πιθανώς οικογένεια, αλλά δεν θεωρείται “μόνιμος κάτοικος εξωτερικού”, επειδή δεν ζούσε εκτός Ελλάδας στην ηλικία 16–18 και δεν έχει βιοποριστική εγκατάσταση (δουλειά / επάγγελμα) στο εξωτερικό για τουλάχιστον 7 συνεχόμενα χρόνια. Για αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμία ειδική πρόβλεψη: παραμένουν στρατεύσιμοι μέχρι τα 45 (άρθρο 174), δεν καλύπτονται από το καθεστώς μόνιμου κατοίκου εξωτερικού, η μόνη διέξοδος «τακτοποίησης» είναι η πλήρης 12μηνη θητεία ή η εξαγορά μετά τα 40 (άρθρο 223). Είναι ρεαλιστικό να αναμένει η Πολιτεία ότι ένας 30χρονος επαγγελματίας που ζει και εργάζεται, π.χ. στο Σαν Φρανσίσκο, θα αφήσει δουλειά, βίζα (όταν αναχωρείς από μία χώρα για πάνω από 6 μήνες χάνεις και την βίζα σου) και οικογένεια για 12 μήνες θητείας χωρίς πρόβλεψη μειωμένης θητείας ή εύλογης εξαγοράς; Στην πράξη, το δίλημμα που δημιουργείται είναι: είτε μένω μόνιμα στο εξωτερικό, είτε επιστρέφω, αλλά με πολύ μεγάλο προσωπικό και οικονομικό κόστος. Έτσι, το πλαίσιο όπως διαμορφώνεται ενισχύει το brain drain και αποθαρρύνει τον επαναπατρισμό ανθρώπων με πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο, οι οποίοι συχνά θα ήθελαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα γύρω στα 30–35 τους. Συγκεκριμένες προτάσεις τροποποίησης: Στο άρθρο 193 να προστεθεί δεύτερη, εναλλακτική διαδρομή απόκτησης ιδιότητας «μονίμου κατοίκου εξωτερικού», π.χ. για όσους έχουν: τουλάχιστον 5–7 συνεχόμενα έτη νόμιμης κατοικίας και εργασίας στο εξωτερικό μετά τα 22 έτη, ανεξάρτητα από το πού ζούσαν στα 16–18. Να υπάρξει ειδικό καθεστώς για φοιτητές και νέους επαγγελματίες εξωτερικού που έφυγαν μετά τα 22, με επιλογές όπως: σημαντικά μειωμένη θητεία (π.χ. λίγοι μήνες) ή δυνατότητα εξαγοράς από το 30ό έτος, ώστε να μπορούν να κρατούν ζωντανούς τους δεσμούς με την Ελλάδα και να σχεδιάζουν επαναπατρισμό πριν τα 40. Ένα σύστημα που αναγνωρίζει μόνο όσους έφυγαν ανήλικοι ως «μόνιμους κατοίκους εξωτερικού» αφήνει εκτός μια ολόκληρη γενιά νέων που έφυγαν για σπουδές και εργασία μετά τα 22. Η αναθεώρηση του άρθρου 193 προς πιο ρεαλιστικά κριτήρια (έτη παραμονής/εργασίας) και η πρόβλεψη μειωμένης θητείας ή εξαγοράς από τα 30 θα βοηθούσαν να διατηρηθούν οι δεσμοί με τη χώρα και να καταστεί εφικτός ο επαναπατρισμός τους σε παραγωγική ηλικία.