• Σχόλιο του χρήστη 'Dimitrios' | 3 Δεκεμβρίου 2025, 14:40

    Σας καλώ να αναλογιστείτε την περίπτωση ενός Έλληνα επιστήμονα, 31 ετών, με διδακτορικό, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Ελλάδα και συμβάλλει ουσιαστικά σε ένα νεοσύστατο ερευνητικό κέντρο. Με τις συνεργασίες που έχει αναπτύξει στη διεθνή ερευνητική κοινότητα και με τις προσωπικές του χρηματοδοτήσεις, ενισχύει άμεσα τόσο το ερευνητικό κέντρο με το οποίο είναι affiliated όσο και το ελληνικό κράτος. Όλα αυτά έγιναν στη βάση ενός πλάνου ζωής που περιλάμβανε το προηγούμενο καθεστώς για τη θητεία. Με το νέο πλαίσιο, η δυνατότητα που είχε να συνεχίσει απρόσκοπτα την έρευνά του καταργείται. Είναι αδύνατον να εγκαταλείψει για έναν χρόνο την ερευνητική του ομάδα, τις διεθνείς συνεργασίες και τις χρηματοδοτήσεις του χωρίς να θέσει σε κίνδυνο όσα έχτισε επί χρόνια. Ήδη, μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου στη διαβούλευση έχει δημιουργήσει έντονη ψυχολογική πίεση και έχει επιφέρει καθυστερήσεις στην ερευνητική του εργασία, και αυτό πριν καν ψηφιστεί ο νόμος. Για ποιο ακριβώς όφελος; Ακόμη και αν τελικά κληθεί να υπηρετήσει, πόσο χρήσιμος μπορεί να είναι σε αυτή τη φάση, όταν η απόφαση αυτή καταστρέφει την επιστημονική του πορεία και τον οδηγεί σε μια κατάσταση προσωπικής και επαγγελματικής κατάρρευσης; Με αυτό το νομοσχέδιο, το κράτος χάνει όχι μόνο έναν επιστήμονα υψηλής εξειδίκευσης, αλλά και την ευκαιρία να αξιοποιήσει όσα ήδη προσφέρει στη χώρα.