Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Πάνος' | 4 Δεκεμβρίου 2025, 14:28

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Θα ήθελα να καταθέσω τις ενστάσεις και την αγωνία μου σχετικά με το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο «ΜΕΡΟΣ Θ΄ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΙΑ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ (άρθρα 171-243)» και ειδικότερα σχετικά με το άρθρο 183 «Αναβολή κατάταξης για λόγους υγείας», όπως αυτό ρυθμίζει τις αναβολές λόγω ψυχικών νοσημάτων. Είμαι άτομο με διαγνωσμένη κατάθλιψη και ήδη δίνω καθημερινή μάχη για να διατηρήσω μια στοιχειώδη ισορροπία στην ψυχική μου υγεία. Η ανάγνωση των διατάξεων που προβλέπουν ότι για ψυχικά νοσήματα η αναβολή μπορεί να φτάσει συνολικά μέχρι και τα πέντε (5) έτη, χορηγούμενη τμηματικά ανά έτος ή εξάμηνο, με έχει επηρεάσει βαθιά. Από τη στιγμή που το διάβασα δυσκολεύομαι να κοιμηθώ τα βράδια και βρίσκομαι σε μια συνεχή κατάσταση άγχους, σκεπτόμενος ότι για τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής μου θα πρέπει ξανά και ξανά να «αποδεικνύω» το πρόβλημα ψυχικής υγείας μου σε επιτροπές και υπηρεσίες. Αυτή η προοπτική δεν είναι μια τυπική διοικητική λεπτομέρεια παρά είναι μια μόνιμη πηγή ψυχικής πίεσης. Για κάποιον που ήδη ζει με κατάθλιψη, η ιδέα ότι κάθε έξι ή δώδεκα μήνες θα πρέπει να επανέρχεται σε επιτροπές, να ξανανοίγει τα πιο δύσκολα κεφάλαια της ζωής του, να εκθέτει τα πιο ευάλωτα κομμάτια του σε άγνωστους ανθρώπους, αποτελεί μια μορφή επανατραυματισμού. Είναι σαν το κράτος να μου λέει ότι δεν αρκεί να παλεύω με την ασθένειά μου αλλά πρέπει διαρκώς να αποδεικνύω ότι «είμαι αρκετά άρρωστος» για να προστατεύσω τον εαυτό μου. Από τα σχόλια που έχουν ήδη κατατεθεί στη διαβούλευση γίνεται σαφές ότι δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι. Πολλοί πολίτες επισημαίνουν πως η πρόβλεψη μέχρι δύο (2) ετών συνολικής αναβολής για μη ψυχικά νοσήματα, σε συνδυασμό με τα έως πέντε (5) έτη για ψυχικά νοσήματα, δημιουργεί στην πράξη μια άνιση και στιγματιστική μεταχείριση εις βάρος όσων πάσχουν από προβλήματα ψυχικής υγείας. Οι ψυχικές ασθένειες αντιμετωπίζονται με πολύ πιο αυστηρό, παρατεταμένο και καχύποπτο έλεγχο σε σχέση με τις σωματικές. Αυτό, για εμάς που ζούμε με αυτές τις διαγνώσεις, γίνεται αισθητό σαν μήνυμα ότι είμαστε «ύποπτοι» για κατάχρηση του συστήματος και ότι η μαρτυρία των γιατρών μας πρέπει διαρκώς να ξανακριθεί. Επιπλέον, η πενταετής αυτή περίοδος συνεπάγεται σημαντική επιβάρυνση σε πρακτικό και οικονομικό επίπεδο: επαναλαμβανόμενες επισκέψεις σε ψυχιάτρους, συλλογή γνωματεύσεων, άδειες από τη δουλειά ή τις σπουδές για να παρουσιαστεί κανείς σε επιτροπές, μετακινήσεις σε στρατιωτικά νοσοκομεία. Φανταστείτε πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό για άτομα που ήδη δυσκολεύονται να σηκωθούν από το κρεβάτι λόγω κατάθλιψης ή αγχώδους διαταραχής. Αντί το σύστημα να είναι υποστηρικτικό και να μειώνει τα εμπόδια, τα αυξάνει. Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι η κατάθλιψη και άλλες σοβαρές ψυχικές ασθένειες συχνά έχουν χρόνια ή υποτροπιάζουσα πορεία. Δεν «θεραπεύονται» μέσα σε ένα εξάμηνο ή ένα έτος, ούτε είναι ρεαλιστικό να αναμένει κανείς ότι η κλινική εικόνα θα αλλάζει θεαματικά σε τόσο σύντομα διαστήματα ώστε να δικαιολογούνται συνεχείς επανεξετάσεις. Αντίθετα, η διαρκής επαναξιολόγηση, με την απειλή ότι «αν δεν αποδείξεις αρκετά τη δυσκολία σου, θα πας στρατό», ενισχύει το άγχος, την αυτοενοχοποίηση και τελικά μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση της ψυχικής κατάστασης. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος η ρύθμιση αυτή να λειτουργήσει αποτρεπτικά για νέους ανθρώπους που σκέφτονται να ζητήσουν βοήθεια για ψυχικά προβλήματα. Όταν το μήνυμα που λαμβάνουμε είναι ότι μια ψυχιατρική διάγνωση θα μας βάλει σε έναν κύκλο πενταετούς επιτήρησης και επαναλαμβανόμενων επιτροπών, κάποιοι μπορεί να φοβηθούν να απευθυνθούν σε ειδικό ή να δηλώσουν ειλικρινά τα συμπτώματά τους, κάτι που αντιβαίνει στον στόχο της δημόσιας υγείας. Με βάση τα παραπάνω, σας καλώ θερμά να επανεξετάσετε τις διατάξεις του άρθρου 183, και ειδικότερα: - Να μη διαφοροποιούνται τόσο έντονα τα ανώτατα όρια αναβολής μεταξύ ψυχικών και λοιπών νοσημάτων ή, τουλάχιστον, - Να υπάρχει η δυνατότητα οριστικής απαλλαγής από νωρίς, όταν υπάρχει τεκμηριωμένη, σοβαρή και χρόνια ψυχική νόσος, με σαφείς και δίκαιες προϋποθέσεις. - Να μειωθεί η συχνότητα των υποχρεωτικών επανεξετάσεων, ώστε να μη μετατρέπεται η διαδικασία σε μόνιμη πηγή άγχους και στιγματισμού. - Να διασφαλιστεί ότι η συνεργασία με τις δημόσιες δομές ψυχικής υγείας (π.χ. γνωματεύσεις ψυχιάτρων, ΚΕΠΑ) θα αξιοποιείται ουσιαστικά, χωρίς να καλούμαστε κάθε τόσο να επαναλαμβάνουμε την ίδια επώδυνη διαδικασία. Σας παρακαλώ να δείτε πίσω από τις παραγράφους του νόμου τους πραγματικούς ανθρώπους που επηρεάζονται: νέους με κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, διπολική διαταραχή και άλλες ψυχικές ασθένειες, οι οποίοι προσπαθούν να σταθούν όρθιοι και να χτίσουν τη ζωή τους. Για εμάς, τα «πέντε έτη αναβολών» δεν είναι απλώς ένα νούμερο. Είναι πέντε χρόνια παρατεταμένου άγχους, αβεβαιότητας και αίσθησης ότι το κράτος δεν μας εμπιστεύεται, ακριβώς τη στιγμή που έχουμε περισσότερο ανάγκη από στήριξη και κατανόηση. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και ελπίζω ειλικρινά οι ανησυχίες αυτές –που εκφράζονται από πολλούς συμμετέχοντες στη διαβούλευση – να ληφθούν σοβαρά υπόψη στη διαμόρφωση της τελικής μορφής του νόμου.