|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Κάποια σχόλια σχετικά με τις διατάξεις για τους ανυπότακτους εξωτερικού: Το όριο των τεσσάρων (4) ημερών ετήσιας διαμονής στην Ελλάδα από 1/1/2029 έχει υπερβολικά τιμωρητικό χαρακτήρα, γεγονός που δεν συνάδει με τη φύση της νομοθεσίας ούτε με τις αρχές ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Είναι ένα μέτρο πρακτικά ανεφάρμοστο. Η Ελλάδα διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ζουν στο εξωτερικό, με οικογένειες, περιουσίες, συναισθηματικούς δεσμούς. Το συγκεκριμένο πλαίσιο τους ωθεί είτε στην παρανομία είτε στην ουσιαστική εξορία από την ίδια τους την πατρίδα. Πρόταση: Αύξηση του επιτρεπόμενου χρόνου σε λογικά επίπεδα (τουλάχιστον 30 ημέρες), ώστε να εξυπηρετούνται βασικές ανθρώπινες και οικογενειακές ανάγκες. Η αύξηση του ποσού εξαγοράς στα 1.500€ ανά μήνα συνιστά ήδη μια δραματική αυστηροποίηση του πλαισίου. Παρά τις δηλώσεις του Υπουργείου, για πολλούς νέους επαγγελματίες του εξωτερικού αυτό το ποσό αποτελεί σοβαρό οικονομικό πλήγμα και όχι «ήπιο αντικίνητρο». Η γενιά που έφυγε στα χρόνια της βαθιάς κρίσης δεν έχει όλα αυτά τα χρόνια «θησαυρίσει» στο εξωτερικό — αντιθέτως, ξεκινά συχνά από το μηδέν. Πρόταση: Διατήρηση του ποσού εξαγοράς, ή ελαφρά αύξηση του. Η μη χορήγηση της ιδιότητας ΜΚΕ σε όσους υπάγονται στην κατηγορία των 7/11 δημιουργεί τεράστια ανασφάλεια και αδικία. Πρόκειται για ανθρώπους που εδώ και χρόνια ζουν, εργάζονται και συνεισφέρουν στο εξωτερικό, πάντα σύμφωνα με όσα ορίζει ο νόμος. Τώρα, ξαφνικά, μετατρέπονται σε ανυπότακτους επειδή η Πολιτεία άλλαξε μονομερώς τους κανόνες. Πρόταση: Πρόβλεψη μεταβατικής περιόδου και αυτόματη διατήρηση της υφιστάμενης ιδιότητας για όσους ήδη είχαν προσαρμοστεί στις προηγούμενες διατάξεις. Το ευρύτερο πλαίσιο αυστηροποίησης, αντί να περιορίσει το brain drain, κινδυνεύει να το επιτείνει. Η τιμωρητική προσέγγιση εξοργίζει, αποθαρρύνει και ακυρώνει κάθε άλλη κυβερνητική προσπάθεια προσέλκυσης πίσω των νέων Ελλήνων. Η γενιά των 25–40 ετών αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα σε περίοδο οικονομικής εξαθλίωσης. Αντί να ενθαρρύνονται με κίνητρα επιστροφής, επιβαρύνονται με νέα εμπόδια. Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν είναι πολίτες β’ κατηγορίας. Είναι οι άνθρωποι που στηρίζουν την Ελλάδα από μακριά: καταθέσεις, επενδύσεις, τουρισμός, διατήρηση ταυτότητας, δικτύωση. Η σχέση αυτή δεν μπορεί να μετατραπεί σε σχέση φόβου και αποκλεισμού. Και μια ερώτηση, ουσιαστική και οικονομικά κρίσιμη: Έχει πραγματοποιηθεί κάποια μελέτη για το πόσο θα μειωθεί η εισροή κεφαλαίων και επενδύσεων από Έλληνες του εξωτερικού που σκόπευαν να επιστρέψουν ή να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα, αλλά πλέον θα αναθεωρήσουν την απόφασή τους λόγω των παραπάνω διατάξεων; Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να κόβει τους δεσμούς της με τα παιδιά της που έφυγαν. Αν θέλουμε πραγματικά να τα φέρουμε πίσω, δεν αρκούν λόγια για «επανένωση του ανθρώπινου κεφαλαίου». Χρειάζονται πολιτικές που χτίζουν εμπιστοσύνη και όχι τείχη.