Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Λευτέρης' | 4 Δεκεμβρίου 2025, 20:53

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Ως ενεργεία Ανθυπασπιστής, απόφοιτος Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών, με δεκαπέντε χρόνια πραγματικής υπηρεσίας στο στράτευμα, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τεκμηριωμένα και με κάθε σεβασμό τις ενστάσεις μου σχετικά με το Άρθρο 3 του Πολυνομοσχεδίου, το οποίο αφορά την εξέλιξη των υπαξιωματικών. Το συγκεκριμένο άρθρο, όπως παρουσιάζεται, υποβαθμίζει ουσιαστικά τον ρόλο και το κύρος του υπαξιωματικού, ιδίως των αποφοίτων των στρατιωτικών σχολών, ανατρέποντας αιφνιδιαστικά θεμελιώδεις παράμετρους της υπηρεσιακής μας πορείας. Εισήλθαμε στις Σχολές Μονίμων Υπαξιωματικών με συγκεκριμένους κανόνες, δεδομένες προοπτικές και σαφές θεσμικό πλαίσιο σταδιοδρομίας. Η αιφνίδια και εκ των υστέρων μεταβολή αυτών των προϋποθέσεων πλήττει την αρχή της συνέχειας του κράτους δικαίου και δημιουργεί ένα αίσθημα αδικίας σε όσους υπηρετούμε ήδη για περισσότερο από μία δεκαετία. Οι υπαξιωματικοί – και ιδίως οι απόφοιτοι ΣΜΥ – αποτελούμε ιστορικά τη ραχοκοκαλιά του Ελληνικού Στρατού. Είμαστε το προσωπικό που επί δεκαετίες στήριξε επιχειρήσεις, εκπαιδευτικές δραστηριότητες, πόλεμο και ειρήνη, αναλαμβάνοντας το βάρος της καθημερινής λειτουργίας των Μονάδων. Ο θεσμός του υπαξιωματικού υπήρξε πάντοτε ο κρίσιμος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη διοίκηση και στο προσωπικό, και είναι άδικο να αντιμετωπίζεται σήμερα με τρόπο που δημιουργεί την εντύπωση υποβάθμισης ή μείωσης της αξίας του. Το Άρθρο 3, όπως διατυπώνεται, καταρρακώνει την εξέλιξη των υπαξιωματικών, περιορίζει τον βαθμό επιρροής και την προοπτική προαγωγής, και δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο που λειτουργεί αποθαρρυντικά. Δεν είναι εκσυγχρονισμός να ανατρέπεται η φυσική ροή της υπηρεσιακής μας πορείας· είναι υπονόμευση της εμπιστοσύνης μας στο ίδιο το σύστημα που υπηρετούμε. Επιπλέον, το πολυνομοσχέδιο παρουσιάζεται ότι στοχεύει στο να δώσει κίνητρα στους νέους να εισέλθουν στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στην πράξη, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η γενικότερη απαξίωση του ρόλου των υπαξιωματικών, η ασάφεια στις προοπτικές εξέλιξης και η έλλειψη σεβασμού προς τους ήδη υπηρετούντες οδηγούν τον κόσμο να γυρίζει την πλάτη του στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το μήνυμα που λαμβάνει ένας νέος σήμερα δεν είναι ότι το επάγγελμα του στρατιωτικού αξίζει· αλλά ότι η Πολιτεία μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει τα δεδομένα εις βάρος του. Αυτή η πραγματικότητα δεν προσελκύει νέους. Αντίθετα, αποθαρρύνει τους ήδη υπηρετούντες, οι οποίοι σκέφτονται όλο και πιο έντονα την παραίτηση. Και τι αξία έχει η όποια οργανωτική ή εξοπλιστική “αναβάθμιση”, όταν το προσωπικό – το ανθρώπινο κεφάλαιο – φθείρεται, απογοητεύεται και σταδιακά εγκαταλείπει; Ο εκσυγχρονισμός δεν είναι λέξη· είναι άνθρωποι. Και χωρίς ανθρώπους, καμία μεταρρύθμιση δεν έχει ουσία. Δεν μπορεί επίσης να αγνοηθεί η δημογραφική κρίση που πλήττει τη χώρα. Σε μια περίοδο όπου τα νέα ζευγάρια δυσκολεύονται να δημιουργήσουν οικογένεια, οι υπαξιωματικοί – με τις σημερινές οικονομικές δυσκολίες που γίνονται ακόμη πιο έντονες για όσους υπηρετούν σε ακριτικές περιοχές – επωμίζονται τεράστια βάρη. Η αβεβαιότητα στην εξέλιξη, σε συνδυασμό με τις χαμηλές αποδοχές για τα πρώτα χρόνια υπηρεσίας, έχει άμεση επίδραση στο δημογραφικό· πολλοί από εμάς δυσκολευόμαστε να στηρίξουμε οικογενειακό προγραμματισμό. Αν η Πολιτεία πραγματικά ενδιαφέρεται για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων, οφείλει να λάβει υπόψη ότι η φθίνουσα γεννητικότητα συνδέεται άμεσα με την οικονομική και επαγγελματική σταθερότητα του προσωπικού. Τέλος, θεωρώ απολύτως λογικό και θεσμικά εύλογο το νέο πλαίσιο που προτείνεται να μην εφαρμοστεί άμεσα στους ήδη υπηρετούντες, αλλά να ισχύσει από το 2027, ώστε οι μαθητές της Γ’ Λυκείου που θα εισαχθούν τότε στις στρατιωτικές σχολές να γνωρίζουν εκ των προτέρων το πλαίσιο της σταδιοδρομίας τους. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης, διαφάνειας και σεβασμού προς όσους ήδη υπηρετούν υπό τελείως διαφορετικούς όρους από αυτούς που σήμερα επιχειρείται να επιβληθούν. Με σεβασμό προς τον θεσμό, αλλά και με βαθιά αγωνία για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων, καταθέτω την ένστασή μου στο Άρθρο 3. Δεν αντιτίθεμαι στον εκσυγχρονισμό· αντιτίθεμαι στην απαξίωση του ανθρώπου που στηρίζει αυτόν τον εκσυγχρονισμό. Και ο άνθρωπος αυτός είναι ο υπαξιωματικός