Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΒΓΙΩΤΗΣ' | 5 Δεκεμβρίου 2025, 00:54

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Το παρόν νομοσχέδιο δεν είναι απλώς άδικο. Είναι σκληρό, απρόσωπο και εκτός πραγματικότητας. Δεν αγνοεί μόνο νομικά κεκτημένα∙ αγνοεί ζωές, επιλογές, θυσίες. Αγνοεί ανθρώπους που έδωσαν κομμάτια του εαυτού τους για να τιμήσουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Πατρίδα και απέναντι στον νόμο που η ίδια η Πολιτεία θέσπισε. Εντάχθηκα στη Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας το 1995 γνωρίζοντας ξεκάθαρα ποια ήταν η σταδιοδρομική μου προοπτική: μέχρι Αντισμήναρχος και τιμητικά Σμήναρχος. Αυτή ήταν η συμφωνία, το πλαίσιο, ο γραπτός κανόνας. Κανένας δεν μπαίνει στις Ένοπλες Δυνάμεις στα 18 του για «να δει τι θα γίνει». Μπαίνουμε με κανόνες που δεσμεύουν και εμάς και την Πολιτεία. Ύστερα ήρθε ο Ν.3883/2010. Μας είπε ξεκάθαρα: «Θέλετε να διατηρήσετε το δικαίωμα εξέλιξης; Αποκτήστε πτυχίο ΑΕΙ.» Και ξεκίνησα. Σε ηλικία 37 ετών, με οικογένεια, παιδιά και επαγγελματικές υποχρεώσεις. Έξι ολόκληρα χρόνια σπουδών. Έξι χρόνια χαμένων οικογενειακών στιγμών, απογευμάτων που δεν έπαιξα με τα παιδιά μου, συζητήσεων που δεν έκανα με τη σύζυγό μου γιατί έπρεπε να διαβάσω. Πλήρωσα το τίμημα. Και όχι μόνο κουράστηκα — πόνεσα. Το 2017, μέσα στην εξεταστική περίοδο, βρέθηκα ανάμεσα σε δύο εντατικές. Η σύζυγός μου στην εντατική ενηλίκων του Νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ, σε κρίσιμη κατάσταση μετά από ακατάσχετη αιμορραγία λόγω πρόωρου τοκετού. Το νεογέννητο παιδί μου στην εντατική παίδων του ίδιου Νοσοκομείου. Τρελαμένος, διαλυμένος, ανάμεσα σε δύο θαλάμους που μύριζαν θάνατο. Και κρατούσα το βιβλίο στο χέρι γιατί η εξεταστική δεν σταματά — ούτε η ζωή σταματά, ούτε ο νόμος σταματά. Το παιδί μου δεν τα κατάφερε. Το πτυχίο το πήρα. Η οικογένεια διαλύθηκε λίγο αργότερα. Αυτή ήταν η τιμή της «διοικητικής απαίτησης» της Πολιτείας: να πάρω πτυχίο για να διατηρήσω τα βαθμολογικά δικαιώματα που είχα ήδη όταν κατατάχθηκα. Και όλα αυτά χωρίς καμία παροχή: κανένα επίδομα, καμία υπηρεσιακή διευκόλυνση, καμία μισθολογική ενίσχυση. Το έκανα επειδή ήταν υποχρέωση. Επειδή ο Ν.3883/2010 με είχε βάλει σε ένα θεσμικό μονοπάτι και εγώ το ακολούθησα τίμια, υπεύθυνα και με προσωπικό κόστος. Και τώρα; Έρχεται το νέο νομοσχέδιο και μου λέει ότι όλα όσα έζησα, όλα όσα θυσίασα, δεν μετράνε. Μου λέει ότι ο πτυχιούχος και ο μη πτυχιούχος είναι ίδιοι. Μου λέει ότι δεν θα εξελιχθώ βαθμολογικά, ότι μπορεί να μείνω στάσιμος 5, 10 ή 15 χρόνια. Μου λέει ότι η Πολιτεία αλλάζει τους κανόνες αφού εγώ τους τήρησα. Μου λέει ότι ο πόνος, ο χρόνος, τα δάκρυα, οι χαμένες στιγμές, η οικογενειακή διάλυση και η προσωπική μου μάχη δεν είχαν καμία αξία. Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι ηθικά απάνθρωπο και θεσμικά επικίνδυνο. Αν εγώ και οι συνάδελφοί μου που πήραν πτυχίο ΑΕΙ γνωρίζαμε ότι θα μείνουμε στάσιμοι με ένα μελλοντικό νόμο, δεν θα μπαίναμε ποτέ σε αυτό το μαρτύριο. Η Πολιτεία το γνώριζε. Κι όμως τώρα μαςκλείνει την πόρτα στα μούτρα. Και το πιο εξοργιστικό; Το νομοσχέδιο αφορά και όσους έχουν ήδη πάνω από 20 χρόνια υπηρεσίας και έχουν ήδη γίνει αξιωματικοί. Τους κρατά στον ίδιο βαθμό μέχρι την αποστρατεία. Τους αφαιρεί τη δυνατότητα εξέλιξης που θεμελίωσαν εδώ και δεκαετίες. Τους εγκλωβίζει σε μια σταδιοδρομία χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική, χωρίς νόημα. Αν αυτό ονομάζεται «αναβάθμιση», τότε τι απομένει να ονομάσουμε υποβάθμιση; Η Πολιτεία οφείλει να καταλάβει ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που πίστεψαν σε έναν νόμο και οικοδόμησαν την καριέρα και τη ζωή τους γύρω από αυτόν. Και όταν η Πολιτεία αλλάζει μονομερώς τους όρους, δεν νομοθετεί — προδίδει. Δεν ζητώ χάρη. Δεν ζητώ προνομιακή μεταχείριση. Ζητώ το αυτονόητο: να μην ακυρωθεί ολόκληρη η ζωή μου από ένα νομοσχέδιο που αρνείται να δει την αλήθεια της θυσίας. Αν το κράτος θέλει να έχει στελέχη που μορφώνονται, εξελίσσονται, βελτιώνονται, τότε δεν μπορεί να τιμωρεί όσους έκαναν ακριβώς αυτό που τους ζήτησε.