Αρχική Εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας για τη χρήση και την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές - Ενσωμάτωση Οδηγίας (ΕΕ) 2023/2413, Οδηγίας (ΕΕ) 2024/1405 και μερική ενσωμάτωση της Οδηγίας...ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΣΤΑΘΜΩΝ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΩΝ ΠΗΓΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ – ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Ν. 4951/2022 (άρθρα 13-18)Σχόλιο του χρήστη Loukas Theofilou | 9 Απριλίου 2026, 22:32




Η προτεινόμενη ρύθμιση του Κεφαλαίου Δ΄ συνιστά μια ακραία και επικίνδυνη απορρύθμιση της περιβαλλοντικής και διοικητικής προστασίας, η οποία, υπό το πρόσχημα της «επιτάχυνσης», οδηγεί στην ουσιαστική κατάργηση κάθε έννοιας ουσιαστικού ελέγχου. Οι προβλεπόμενες προθεσμίες (ιδίως των 90 ημερών, των 30 ημερών ή ακόμη και των 5 ημερών για κρίσιμα στάδια) δεν είναι απλώς φιλόδοξες, είναι εξωπραγματικές και επιστημονικά ατεκμηρίωτες. Αγνοούν πλήρως: • τη φύση και την πολυπλοκότητα των έργων Α.Π.Ε., • τις πραγματικές δυνατότητες των διοικητικών αρχών και των διαχειριστών δικτύου, • την ανάγκη ουσιαστικής περιβαλλοντικής αξιολόγησης και τεχνικής τεκμηρίωσης. Στην πράξη, το προτεινόμενο πλαίσιο δεν επιταχύνει αλλά ακυρώνει τον έλεγχο. Δημιουργεί ένα σύστημα «σιωπηρής έγκρισης» και τεκμαιρόμενης πληρότητας φακέλων, όπου η έλλειψη αντίδρασης της διοίκησης μετατρέπεται σε αυτοδίκαιη πρόοδο του έργου. Αυτό αποτελεί σοβαρή θεσμική εκτροπή. Ιδιαίτερα προβληματικές είναι: • ο μη συνυπολογισμός κρίσιμων χρονικών διαστημάτων (δικαστικές διαδικασίες, έργα δικτύου κ.λπ.), που οδηγεί σε τεχνητή «συμπίεση» των προθεσμιών, • η δυνατότητα προτεραιοποίησης έργων χωρίς ουσιαστικά περιβαλλοντικά ή χωροταξικά κριτήρια, • η πλήρης αποσύνδεση της αδειοδότησης από τη φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων και των δικτύων. Το αποτέλεσμα είναι ένα καθεστώς μαζικής, ανεξέλεγκτης ανάπτυξης έργων, χωρίς επαρκή πρόληψη σωρευτικών επιπτώσεων. Το γεγονός ότι ακόμα και γνωστοποιούμενοι σταθμοί δύναται να ολοκληρώνουν την αδειοδότηση σε 30 ημέρες, ή ότι προβλέπεται σύνδεση εντός 5 ημερών, καταδεικνύει ότι ο νομοθέτης παραιτείται από κάθε έννοια ουσιαστικής αξιολόγησης. Η επίκληση της ενεργειακής μετάβασης δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για την κατάργηση του κράτους δικαίου και της περιβαλλοντικής προστασίας. Αντιθέτως, τέτοιες ρυθμίσεις: • υπονομεύουν τη νομιμότητα των έργων, • αυξάνουν τον κίνδυνο δικαστικών ακυρώσεων, • εντείνουν τις κοινωνικές αντιδράσεις. Πρόταση βελτίωσης (ουσιαστική και αναγκαία): 1. Ρεαλιστική αναθεώρηση προθεσμιών με βάση τεκμηριωμένα διοικητικά και τεχνικά δεδομένα (τουλάχιστον διπλασιασμός των προβλεπόμενων χρόνων για κρίσιμα στάδια). 2. Κατάργηση τεκμαιρόμενων εγκρίσεων και αντικατάστασή τους με υποχρεωτική αιτιολογημένη διοικητική πράξη. 3. Εισαγωγή υποχρεωτικής αξιολόγησης σωρευτικών επιπτώσεων για όλα τα έργα, ιδίως σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης Α.Π.Ε. 4. Σύνδεση αδειοδότησης με τη φέρουσα ικανότητα δικτύου και οικοσυστημάτων, ως προϋπόθεση και όχι ως μεταγενέστερο ζήτημα. 5. Ενίσχυση των αρμόδιων αρχών (στελέχωση, ψηφιακά εργαλεία) αντί της τεχνητής συμπίεσης των διαδικασιών. 6. Διασφάλιση ουσιαστικής συμμετοχής του κοινού, με ελάχιστες εγγυημένες προθεσμίες διαβούλευσης. Χωρίς τις παραπάνω διορθώσεις, το προτεινόμενο πλαίσιο δεν αποτελεί μεταρρύθμιση αλλά απορρύθμιση, με σοβαρές και δυνητικά μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στο περιβάλλον, τη διοικητική νομιμότητα και την κοινωνική αποδοχή.