Yπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΕΟΣ ΛΑΣΙΘΙΟΥ' | 13 Απριλίου 2026, 19:04

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Όπως επισηµαίνει και το Επιµελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιµότητας και Πρόεδρός του, Μαρία Καραµανώφ, Αντιπρόεδρος του Ʃυµβουλίου της Επικρατείας ε.τ., Το νοµοσχέδιο περιλαµβάνει ένα συνονθύλευµα ετερόκλιτων ρυθµίσεων οι οποίες επιφέρουν δραστικές µεταβολές, µεταξύ άλλων, στη χωροθέτηση και αδειοδότηση των εγκαταστάσεων παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας από ανεµογεννήτριες και φωτοβολταϊκά, την προώθηση των υπεράκτιων αιολικών πάρκων, τη µίσθωση και αδειοδότηση µεταλλείων και λατοµείων, τη νοµιµοποίηση αυθαιρέτων εγκαταστάσεων κάθε είδους σε δάση και αναδασωτέα καθώς και την ανάκληση της εκτέλεσης των πράξεων επιβολής κυρώσεων (κατεδαφίσεις, πρόστιµα) για τις αντίστοιχες παραβάσεις, τη µείωση της ήδη σχεδόν ανύπαρκτης προστασίας των περιοχών Natura µε την παροχή της δυνατότητας πολεοδόµησής τους κ.ο.κ. Κοινός παρονοµαστής των ρυθµίσεων αυτών είναι το έµµεσο αλλά βαρύ πλήγµα που επιφέρουν στην ήδη δοκιµαζόµενη από πληµµύρες, επιδηµίες και άλλες καταστροφές ελληνική ύπαιθρο, την οποία µετατρέπουν σε ένα απέραντο βιοµηχανικό τοπίο, καταστρέφοντας ό,τι έχει αποµείνει από το φυσικό της περιβάλλον και εκτοπίζοντας ακόµα περισσότερο τον αγροτικό πληθυσµό και την πρωτογενή παραγωγή. Α. ΑΝΕΠΑΡΚΗƩ ΧΡΟΝΟƩ: ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩƩΗ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΙƩΜΟƩ ΤΗƩ ΔΙΑΔΙΚΑƩΙΑƩ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥƩΗƩ Το νοµοσχέδιο αριθµεί 110 άρθρα και πραγµατεύεται έξι διαφορετικά θεµατικά αντικείµενα, από την ενσωµάτωση τριών διαφορετικών ενωσιακών Οδηγιών, την κατάργηση και των ελαχίστων προϋποθέσεων για τη χωροθέτηση και αδειοδότηση των ΑΠΕ και την ανατροπή ισχυουσών ρυθµίσεων για την προστασία των περιοχών Natura, των δασών και των αναδασωτέων εκτάσεων µέχρι την παρέµβαση στα εκπονούµενα Τοπικά Χωροταξικά Ʃχέδια (ΤΠƩ) και την οργάνωση και στελέχωση του ΥΠΕΝ και των εποπτευόµενων φορέων. Περιλαµβάνει πλήθος τροποποιήσεων της ισχύουσας νοµοθεσίας, εξαιρετικά λεπτοµερείς ρυθµίσεις και παραρτήµατα µε ειδικές τεχνικές προδιαγραφές για την αγορά ενέργειας, καθώς και αρκετές ειδικές και συχνά φωτογραφικές ρυθµίσεις όπως π.χ. την ανέγερση παρεκκλησίου Ιεράς Μονής, την µετεγκατάσταση Υπηρεσιών του Δήµου Ελληνικού, την ανέγερση πολυχώρου στην Πάτµο, τη νοµιµοποίηση εγκαταστάσεων εντός πάρκων και αλσών στους ΟΤΑ, την εξαίρεση από την αναστολή οικοδοµικών εργασιών στον Υµηττό, την παράταση της υποβολής αιτήσεων για την υπαγωγή στα κίνητρα του ΝΟΚ κ.λπ. Πρόκειται για ακόµη µία χαρακτηριστική περίπτωση παραβίασης του άρθρου 74 παρ. 5 του Ʃυντάγµατος, που ορίζει ότι «Νοµοσχέδιο ή πρόταση νόµου που περιέχει διατάξεις άσχετες µε το κύριο αντικείµενό τους δεν εισάγεται για συζήτηση». Ʃε κάθε περίπτωση, ο χρόνος διαβούλευσης είναι απολύτως ανεπαρκής, γεγονός που ευτελίζει την όλη διαδικασία και την καθιστά εντελώς προσχηµατική. Όπως έχει επανειληµµένα επισηµανθεί, ο χρόνος των δύο (2) εβδοµάδων που προβλέπει το άρθρο 61 του ν.4622/2019 «περί επιτελικού κράτους» συρρικνώνει σηµαντικά το διάστηµα των πέντε (5) συνολικά εβδοµάδων που είχε καθορίσει ο νόµος 4048/2012 για την καλή νοµοθέτηση και την υποχρεωτική δηµόσια διαβούλευση. Με τον τρόπο αυτό όµως εξουδετερώνεται κάθε αντικειµενική δυνατότητα ουσιαστικής συµµετοχής των πολιτών και των φορέων στη διαδικασία διαβούλευσης. Ʃτην προκειµένη περίπτωση, εντός δύο (2) εβδοµάδων, στις οποίες περιλαµβάνεται η Μεγάλη Εβδοµάδα και το Πάσχα, οι πολίτες καλούνται να αναγνώσουν 300 περίπου σελίδες, να κατανοήσουν και να ελέγξουν σε βάθος ένα µεγάλο αριθµό πολύπλοκων ρυθµίσεων και να διατυπώσουν µε δόκιµα επιχειρήµατα τις ενστάσεις και αντιρρήσεις τους, χωρίς µάλιστα να έχουν πρόσβαση σε κανένα από τα στοιχεία που αιτιολογούν και στηρίζουν επιστηµονικά τις επιλογές του Υπουργείου. Το µόνο που προκύπτει σαφώς από το περιεχόµενο των διατάξεων είναι ότι το Υπουργείο για µια ακόµη φορά υπολαµβάνει ότι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, των περιοχών Natura, των δασών και αναδασωτέων και η νοµιµοποίηση και επιβράβευση των αυθαιρεσιών που έχουν διαπραχθεί σε βάρος τους αποτελούν δηµόσια προβλήµατα τα οποία πρέπει να επιλυθούν µε κριτήριο όχι την αποκατάσταση της νοµιµότητας αλλά τη νοµιµοποίηση και ενθάρρυνση της παρανοµίας για το µέλλον. Είναι προφανές ότι αυτή καθ’ εαυτήν η διάταξη του άρθρου 61 του ν.4622/2019 παραβιάζει την αρχή της συµµετοχικής δηµοκρατίας που κατοχυρώνει το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο (άρθρο 11 της Ʃυνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης -ƩΛΕΕ). Παραβιάζει επίσης το άρθρο 42 του Χάρτη Θεµελιωδών Δικαιωµάτων, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωµα της πρόσβασης στην πληροφορία, αφού καµµία πληροφορία δεν παρέχεται στους καλούµενους να µετάσχουν στη διαβούλευση ούτε για τα προβλήµατα που φιλοδοξεί να αντιµετωπίσει το νοµοσχέδιο ούτε για τα κριτήρια µε τα οποία το αρµόδιο Υπουργείο κατέληξε στις συγκεκριµένες ρυθµίσεις. Β. ΠΑΡΑΒΙΑƩΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟƩ ΠΑΡΟΧΗƩ ΔΙΚΑƩΤΙΚΗƩ ΠΡΟƩΤΑƩΙΑƩ Όλα σχεδόν τα ζητήµατα που ρυθµίζει το νοµοσχέδιο, αφενός µεν, έχουν ειδικό, τεχνικό και/ή επιστηµονικό περιεχόµενο, αφετέρου δε, συνεπάγονται σοβαρή επιβάρυνση του φυσικού περιβάλλοντος και κατάληψη της γεωργικής γης. Όφειλαν, ως εκ τούτου, να ρυθµίζονται όχι µε τυπικό νόµο αλλά µε κανονιστική διοικητική πράξη, ώστε να συνοδεύονται από την απαραίτητη τεκµηρίωση, στην οποία να δύναται να έχει πρόσβαση και να τοποθετηθεί ο πολίτης µε βάση τα δικαιώµατα που του παρέχει η Ʃύµβαση Aarhus, το άρθρο 191 ƩΛΕΕ, ο Κανονισµός 1367/2006 (Aarhus Regulation) και οι Οδηγίες 2011/92/ΕΕ, 2001/42/ΕΚ και 2003/35/ΕΚ, καθώς και το ελληνικό Ʃύνταγµα και η νοµοθεσία για την περιβαλλοντική αδειοδότηση. Το νοµοσχέδιο παραβιάζει ευθέως όλες τις ανωτέρω διατάξεις οι οποίες έχουν, ως γνωστόν, υπερνοµοθετική ισχύ. Η συνήθης τακτική του ελληνικού Δηµοσίου να θεσπίζει κανονιστικές, ειδικές και ατοµικές ρυθµίσεις όχι µε διοικητικές πράξεις (Προεδρικό Διάταγµα, Υπουργικές Αποφάσεις κ.λπ.), όπως απαιτεί το άρθρο 26 του Ʃυντάγµατος, αλλά µε τυπικό νόµο, δεν στερεί τον πολίτη µόνο από το δικαίωµα πληροφόρησης και συµµετοχής σε ουσιαστική διαβούλευση. Του αφαιρεί ουσιαστικά και το θεµελιώδες δικαίωµα παροχής δικαστικής προστασίας που κατοχυρώνεται από το Ʃύνταγµα και το ενωσιακό δίκαιο. Και τούτο διότι, σε αντίθεση µε τις διοικητικές πράξεις, ο τυπικός νόµος δεν προσβάλλεται ευθέως στα δικαστήρια, δύναται µόνο να αµφισβητηθεί παρεµπιπτόντως η συνταγµατικότητά του. Ο έλεγχος όµως της συνταγµατικότητας είναι εξαιρετικά περιορισµένος και δεν εκτείνεται στη νοµιµότητα και πληρότητα των στοιχείων που αιτιολογούν και στηρίζουν τις εκάστοτε ρυθµίσεις, όπως συµβαίνει κατά τον δικαστικό έλεγχο των διοικητικών πράξεων. Δεδοµένου λοιπόν ότι στη διαβούλευση επί σχεδίου νόµου τα µόνα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο πολίτης είναι οι ίδιες οι διατάξεις χωρίς καµµία αιτιολογία ή τεκµηρίωση, δεν του παρέχεται στο στάδιο αυτό η απαραίτητη πληροφορία για να διατυπώσει τις αντιρρήσεις του. Ταυτόχρονα όµως του στερείται και το δικαίωµα δικαστικής προστασίας, αφού δεν µπορεί να στραφεί ευθέως κατά του νόµου επικαλούµενος έλλειψη πληροφορίας. Ακόµα και αν αργότερα προσβάλλει κάποια διοικητική πράξη που έχει εκδοθεί κατ’ εφαρµογή του νόµου αυτού, οι λόγοι που αφορούν ουσιαστικές πληµµέλειες, αστοχίες και έλλειψη τεκµηρίωσης του ίδιου του νόµου δεν θα είναι παραδεκτοί στο δικαστήριο. Γ. ΟΥƩΙΑƩΤΙΚΕƩ ΡΥΘΜΙƩΕΙƩ ΤΟΥ ΝΟΜΟƩΧΕΔΙΟΥ Αναφέρουµε ενδεικτικά δύο µόνο χαρακτηριστικές περιπτώσεις παραβίασης του Ʃυντάγµατος και της ενωσιακής περιβαλλοντικής νοµοθεσίας. 1. Ʃύµφωνα µε το άρθρο 96 του νοµοσχεδίου, «(4) Αποφάσεις εκδοθείσες µέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόµου µε τις οποίες κηρύχθηκαν δάση ή δασικές εκτάσεις ως αναδασωτέα λόγω καταστροφής τους από πυρκαγιά ανακαλούνται υποχρεωτικά µε πράξη του αρµόδιου οργάνου ως προς το τµήµα αυτών που η απώλεια της δασικής βλάστησής του, πριν από την καταστροφή του από πυρκαγιά, είχε εγκριθεί µε την έκδοση της έγκρισης επέµβασης σύµφωνα µε τα οριζόµενα στο Κεφάλαιο Έκτο του ν. 998/1979, όπως ισχύει. Οµοίως, ανακαλούνται λοιπές πράξεις της διοίκησης που τυχόν εκδόθηκαν για την προστασία των εκτάσεων της παρούσας παραγράφου, καθ’ ό µέρος αφορούν στο ανωτέρω τµήµα αυτών. Μέχρι την ολοκλήρωση της προβλεπόµενης διαδικασίας για την ανάκληση της αναδάσωσης σύµφωνα µε την παρούσα παράγραφο, δεν εκδίδονται διοικητικές πράξεις για την προστασία του τµήµατος αυτού κατ’ εφαρµογή της δασικής νοµοθεσίας». Με απλά λόγια αυτό σηµαίνει ότι, εάν κάποια στιγµή είχε εκδοθεί έγκριση επέµβασης σε δάσος σύµφωνα µε την (άκρως προβληµατική) δασική νοµοθεσία για έργα κάθε είδους όπως λ.χ. κατασκευή και εγκατάσταση αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαϊκών προϊόντων, κατασκευή και εγκατάσταση έργων ηλεκτροπαραγωγής από Ανανεώσιµες Πηγές Ενέργειας (Α.Π.Ε.), περιλαµβανοµένων των µεγάλων υδροηλεκτρικών σταθµών και κάθε απαραίτητου έργου για τη λειτουργία αυτών καθώς και των δικτύων σύνδεσής τους µε το Ʃύστηµα, έργα εκµετάλλευσης ορυκτών πρώτων υλών, µε εξόρυξη, διαλογή, επεξεργασία και αποκοµιδή αυτών κ.λπ., το δάσος καταστραφεί όµως στη συνέχεια από πυρκαγιά και η περιοχή κηρυχθεί αναδασωτέα, η πράξη αναδάσωσης ανακαλείται υποχρεωτικά (!!). Αντιλαµβάνεται εύκολα κανείς τους λόγους θέσπισης και τις ολέθριες συνέπειες της ρύθµισης αυτής για τη καµµένα δάση της Β. Εύβοιας, της Δαδιάς και των αναρίθµητων άλλων δασών που έχουν ήδη καεί ή πρόκειται να καούν στο µέλλον. Εξάλλου στο ίδιο άρθρο νοµιµοποιούνται αυθαίρετες εγκαταστάσεις στα δάση µε παράταση της ανοχής της παρανοµίας, ως εξής: «(7) Κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις, πτηνοτροφεία, µελισσοκοµεία, εκτροφεία θηραµάτων, υδατοκαλλιέργειες, εκτροφεία γουνοφόρων ή άλλες µελισσοκοµεία, εκτροφεία θηραµάτων, υδατοκαλλιέργειες, εκτροφεία γουνοφόρων ή άλλες συναφείς κτηνοτροφικές µονάδες, ιεροί ναοί και βοηθητικοί χώροι αυτών, µετόχια, ησυχαστήρια, ιερές µονές και βοηθητικοί χώροι αυτών, παρεκκλήσια, ιερά προσκυνήµατα που εγκαταστάθηκαν µέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόµου χωρίς άδεια της δασικής υπηρεσίας σε δάση, δασικές εκτάσεις και δηµόσιες εκτάσεις των περ. α) και β) της παρ. 5 του άρθρου 3 του ν. 998/1979 συνεχίζουν τη λειτουργία τους µέχρι 31ης Δεκεµβρίου 2027 και εντός της ίδιας προθεσµίας οφείλουν να λάβουν την έγκριση επέµβασης των άρθρων 45 και 47Α του ν. 998/1979, όπως τα άρθρα αυτά ισχύουν µετά την αντικατάστασή τους µε το άρθρο 36 του παρόντος νόµου […] Κατά τη διάρκεια της ανωτέρω προθεσµίας αναστέλλεται η ισχύς των διοικητικών πράξεων αποβολής, επιβολής προστίµων, κατεδάφισης, κήρυξής τους ως αναδασωτέων, που τυχόν έχουν εκδοθεί, και, εφόσον εκδοθούν όλες οι απαιτούµενες διοικητικές πράξεις και εγκρίσεις, οι πράξεις αυτές ανακαλούνται από τη δασική υπηρεσία». 2. Ʃύµφωνα µε το άρθρο 10 του νοµοσχεδίου, «1. Τα έργα Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας (Α.Π.Ε.) που εγκαθίστανται εντός Περιοχών Επιτάχυνσης, σύµφωνα µε τους όρους και τα µέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος της παρ. 2 του άρθρου 7Α, εξαιρούνται από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης και την ειδική οικολογική αξιολόγηση του ν. 4014/2011 (Α ’ 209)…». Για να κατανοήσουµε τις συνέπειες της διάταξης αυτής, πρέπει να έχουµε υπόψη ότι το Ειδικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ το οποίο ισχύει από το 2008, έχει χαρακτηρίσει ολόκληρη σχεδόν τη χώρα ως κατάλληλη για την εγκατάσταση ΑΠΕ χωρίς όµως να έχει προβεί το ίδιο, όπως όφειλε, σε επιστηµονική µελέτη και διακρίβωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των εγκαταστάσεων αυτών σε κάθε συγκεκριµένη περιοχή ανάλογα µε τα χαρακτηριστικά της. Ο έλεγχος αυτός έχει µετατεθεί µε τελείως αντιεπιστηµονικό και αδόκιµο τρόπο στο κατώτερο στάδιο της ατοµικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης, δηλαδή στην εκπόνηση Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) από τον επιχειρηµατία για τη συγκεκριµένη περιοχή που τον ενδιαφέρει και την έγκριση της ΜΠΕ µε ΑΕΠΟ από τη Διοίκηση. Πρόκειται για µία διαδικασία άκρως προβληµατική και απρόσφορη, όπως έχει επανειληµµένα αποδειχθεί. Με την προτεινόµενη διάταξη, προκειµένου περί περιοχών που χαρακτηρίζονται «περιοχές επιτάχυνσης ΑΠΕ», ακόµα και αυτή η υποτυπώδης διαδικασία ατοµικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης καταργείται. Καταργείται επίσης και η διαδικασία της Ειδικής Οικολογικής Αξιολόγησης (ΕΟΑ) της περιοχής, η οποία έχει ως αντικείµενο τη διαπίστωση µετά από τεκµηριωµένη επιστηµονική έρευνα και µελέτη, αν τα περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά της περιοχής (δάση, βιοποικιλότητα, γεωµορφολογία, ύδατα κ.λπ.) επιτρέπουν ή όχι την εγκατάσταση των ΑΠΕ. Τα σχόλια περιττεύουν. Ως προς το άρθρο αυτό και τις γενικότερες ρυθµίσεις του ιδίου Κεφαλαίου, το νοµοσχέδιο επικαλείται την υποχρέωση ενσωµάτωσης των Οδηγιών της Ε.Ε. που αναφέρει στο Προοίµιό του. Οι Οδηγίες όµως αυτές, οι οποίες έχουν ως σκοπό την ακόµα µεγαλύτερη ενίσχυση της αγοράς ενέργειας παραγόµενης από ΑΠΕ στο χώρο της Ε.Ε., θεωρούν πάντως ως δεδοµένο ότι τα κράτη µέλη στα οποία απευθύνονται έχουν τουλάχιστον εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις ισχύουσες ενωσιακές Οδηγίες για την προστασία του περιβάλλοντος, όπως η Οδηγία για από τις ισχύουσες ενωσιακές Οδηγίες για την προστασία του περιβάλλοντος, όπως η Οδηγία για την προστασία των οικοτόπων Natura και η Οδηγία για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Ʃχεδιασµό. Υπολαµβάνουν, εποµένως, ότι η επιτάχυνση της χωροθέτησης των ΑΠΕ στην επικράτειά κάθε κράτους µέλους θα είναι πάντως υποχρεωµένη να σεβαστεί τους περιορισµούς που προκύπτουν από τα αντίστοιχα καθεστώτα προστασίας που ήδη ισχύουν σε κάθε χώρα. Ʃτην Ελλάδα όµως, όπως είναι γνωστό, τέτοια καθεστώτα προστασίας δεν έχουν θεσπιστεί και, εποµένως, δεν υπάρχει το υποχρεωτικό υπόβαθρο προστασίας των ευαίσθητων περιοχών, το οποίο αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την εφαρµογή της ενωσιακής νοµοθεσίας για τις ΑΠΕ σε συνδυασµό µε την ενωσιακή νοµοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι γνωστό ότι για το λόγο αυτό έχουµε ήδη καταδικαστεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) για παράβαση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας τον οικοτόπων Natura (C-849/19/2020) και επιπλέον έχει διατυπωθεί σε βάρος µας Αιτιολογηµένη Γνώµη της Επιτροπής για την ακαταλληλότητα του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Ʃχεδιασµού για τις ΑΠΕ λόγω µη συµµόρφωσής του προς την Οδηγία Natura. Το νοµοσχέδιο προβλέπει διατάξεις για την προώθηση των υπεράκτιων αιολικών πάρκων, µολονότι η χώρα µας καταδικάστηκε πρόσφατα (Φεβρουάριος 2025) από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για µη συµµόρφωση προς την Οδηγία 2014/89/ΕΕ για τη θέσπιση θαλάσσιων χωροταξικών σχεδίων. Εποµένως, ο καθορισµός των περιοχών επιτάχυνσης από τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας (άρθρο 9 του νοµοσχεδίου), ο οποίος εξαιρεί από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης τις ΑΠΕ που εγκαθίστανται στις περιοχές αυτές, γίνεται αποσπασµατικά και χωρίς να στηρίζεται στο αναγκαίο υπόβαθρο προστασίας του περιβάλλοντος που επιβάλλει η ενωσιακή νοµοθεσία. Δ. ƩΥΜΠΕΡΑƩΜΑ Το γεγονός ότι το νοµοσχέδιο παραβιάζει την ενωσιακή και ελληνική νοµοθεσία για την καλή νοµοθέτηση και εξουδετερώνει το αντίστοιχο δικαίωµα των πολιτών στη διαφάνεια, την ουσιαστική συµµετοχή στη δηµόσια διαβούλευση και την αποτελεσµατική δικαστική προστασία, δεν είναι τυχαίο ούτε οφείλεται σε αµέλεια, σπουδή ή παρανόηση της νοµοθεσίας εκ µέρους του αρµόδιου Υπουργείου. Οι ρυθµίσεις του νοµοσχεδίου είναι µεν ετερόκλιτες, πολύπλοκες και προκαλούν σκόπιµη σύγχυση, ώστε να αποθαρρύνουν τους πολίτες από τη συµµετοχή στη διαβούλευση, συγκλίνουν όµως ως προς ένα κοινό σκοπό. Ʃυνδυαστικά λαµβανόµενες όλες οι επίµαχες διατάξεις, είτε αφορούν την ακόµα µεγαλύτερη άµβλυνση των προϋποθέσεων χωροθέτησης και αδειοδότησης των ΑΠΕ και των εγκαταστάσεων αποθήκευσης ενέργειας (µπαταρίες) είτε καταργούν εντελώς τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης χάριν της επιτάχυνσης είτε παρέχουν ακόµη µεγαλύτερα προνόµια στην αγορά ενέργειας είτε εξουδετερώνουν ακόµα περισσότερο τη συνταγµατική προστασία των δασών, των αναδασωτέων και των οικοτόπων Natura είτε αλλοιώνουν τη διαδικασία χωρικού σχεδιασµού, έχουν τον ίδιο στόχο. Να καταστήσουν τη χώρα ένα πεδίο απαλλαγµένο από κάθε περιορισµό και ανοιχτό για την αλόγιστη και αναιτιολόγητη επέκταση της επιδροµής των ΑΠΕ, την ανεµπόδιστη επέκταση της λατοµικής και µεταλλευτικής δραστηριότητας, την οικιστική ανάπτυξη ακόµα και των περιοχών Natura, την εξόντωση των δασών και των αναδασωτέων εκτάσεων και ακόµα και των περιοχών Natura, την εξόντωση των δασών και των αναδασωτέων εκτάσεων και κάθε είδους επιχειρηµατική εκµετάλλευση.