Yπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΔΗΜΟΣ ΕΡΕΤΡΙΑΣ' | 14 Απριλίου 2026, 00:38

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Το νομοσχέδιο αποτελεί μια εκτενή μεταρρύθμιση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ), η οποία τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση στις 31 Μαρτίου 2026 (με καταληκτική ημερομηνία την 14η Απριλίου 2026). Πρόκειται για ένα «πολυνομοσχέδιο» που στοχεύει στην ευθυγράμμιση της Ελλάδας με τις νέες ευρωπαϊκές απαιτήσεις για την λεγόμενη πράσινη μετάβαση. Δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι για τους λόγους που εξηγούμε στην συνέχεια να τοποθετούμαστε αρνητικά ως προς το νομοσχέδιο αυτό να δηλώσουμε την διαφωνία μας και ζητούμε την απόσυρσή του. Πρόλογος Το νομοσχέδιο παραβιάζει την ενωσιακή και ελληνική νομοθεσία για την καλή νομοθέτηση και εξουδετερώνει το αντίστοιχο δικαίωμα των πολιτών στη διαφάνεια, την ουσιαστική συμμετοχή στη δημόσια διαβούλευση και την αποτελεσματική δικαστική προστασία. Γιαυτό και γίνεται βεβιασμένα και δεν είναι τυχαίο ούτε οφείλεται σε αμέλεια, σπουδή ή παρανόηση της νομοθεσίας εκ μέρους του αρμόδιου Υπουργείου. Οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου είναι ετερόκλιτες και πολύπλοκες. Προκαλούν σκόπιμη σύγχυση, ώστε να αποθαρρύνουν τους πολίτες από τη συμμετοχή στη διαβούλευση, συγκλίνουν όμως ως προς ένα κοινό σκοπό. Συνδυαστικά λαμβανόμενες όλες οι επίμαχες διατάξεις, είτε αφορούν την ακόμα μεγαλύτερη άμβλυνση των προϋποθέσεων χωροθέτησης και αδειοδότησης των ΑΠΕ και των εγκαταστάσεων αποθήκευσης ενέργειας (ΣΑΗΕ, μπαταρίες) είτε καταργούν εντελώς τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης χάριν της επιτάχυνσης. Ακόμη προωθούνται τα υπεράκτια αιολικά πάρκα, η μίσθωση και αδειοδότηση μεταλλείων και λατομείων και παρέχονται μεγαλύτερα προνόμια στην αγορά ενέργειας. Ακόμα εξουδετερώνεται η συνταγματική προστασία των δασών, των αναδασωτέων εκτάσεων και των οικοτόπων Natura και αλλοιώνεται η διαδικασία χωρικού σχεδιασμού. Τελικός σκοπός είναι να γίνει η χώρα ένα πεδίο απαλλαγμένο από κάθε περιορισμό και ανοιχτό για την αλόγιστη και αναιτιολόγητη επέκταση της επιδρομής των ΑΠΕ, την ανεμπόδιστη επέκταση της λατομικής και μεταλλευτικής δραστηριότητας, την οικιστική ανάπτυξη ακόμα και των περιοχών Natura, την εξόντωση των δασών και των αναδασωτέων εκτάσεων και την προώθηση κάθε είδους επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Δυστυχώς το νομοσχέδιο είναι "σκούπα", περιλαμβάνει δηλαδή πολλές, διαφορετικές και ετερόκλιτες διατάξεις και ξεχνά και παραβλέπει εντελώς τα ζητήματα Περιβάλλοντος και Πολιτισμού. Ο Δήμος Ερέτριας είναι ένας Δήμος με σπουδαίο περιβάλλον, θαλάσσιο και ορεινό, κηρυγμένος τουριστικός και ταυτόχρονα ο σπουδαιότερος αρχαιολογικά τόπος της Εύβοιας -με πανελλαδική εμβέλεια- και αγωνίζεται με συνέπεια και συνέχεια για την διατήρηση του Περιβάλλοντος και του Πολιτισμού. Γιαυτό και σταθερά έχει προχωρήσει σε λήψη σαφών αποφάσεων και έχει ενεργήσει έγκαιρα, νόμιμα και επιστημονικά κατά της υπέρμετρης και άλογης επέκτασης των ΑΠΕ και της αποθήκευσης εντός των ορίων του. Οι βασικοί πυλώνες του Νομοσχεδίου είναι: 1. Επιτάχυνση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) Ο κεντρικός στόχος είναι η δραστική αύξηση της συμμετοχής των ΑΠΕ στο ενεργειακό μείγμα έως το 2030, ενσωματώνοντας την ευρωπαϊκή οδηγία RED III (2023/2413). Κύρια σημεία: • Ζώνες Επιτάχυνσης ΑΠΕ: Θεσπίζονται συγκεκριμένες περιοχές όπου η αδειοδότηση έργων θα γίνεται με "fast-track" διαδικασίες και λιγότερα γραφειοκρατικά εμπόδια, καθώς θα έχουν προ-εγκριθεί περιβαλλοντικά. • Απλοποίηση Αδειοδότησης: Μειώνονται οι χρόνοι έκδοσης αδειών και διευκολύνονται οι τροποποιήσεις υφιστάμενων σταθμών. • Διασυνοριακά Έργα: Προβλέπεται η δυνατότητα κοινών έργων ΑΠΕ με άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ για την επίτευξη των εθνικών στόχων. 2. Αγορά Ενέργειας και Αποθήκευση • Ενσωμάτωση Οδηγιών: Προσαρμόζεται το πλαίσιο για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, ενισχύοντας τον ανταγωνισμό και την ευελιξία του συστήματος. • Αποθήκευση Ενέργειας: Δίνονται κίνητρα και καθορίζεται το πλαίσιο για την ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης (μπαταρίες κλπ.), τα οποία είναι απαραίτητα για να "χωρέσει" περισσότερη πράσινη ενέργεια στο δίκτυο. 3. Πολεοδομικές και Περιβαλλοντικές Ρυθμίσεις Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει διατάξεις που αφορούν τη χρήση γης και την προστασία του περιβάλλοντος: • Δασική Προστασία: Ρυθμίσεις για τη διαχείριση δασικών εκτάσεων και την προσαρμογή στις απαιτήσεις της κλιματικής αλλαγής. • Πολεοδομικές παρεκκλίσεις: Προβλέπονται ρυθμίσεις για την επίλυση ζητημάτων δόμησης και χωροταξίας, ειδικά σε σχέση με ενεργειακές υποδομές. 4. Οργάνωση του Υπουργείου (ΥΠΕΝ) • Περιλαμβάνονται διατάξεις για την επαρκή στελέχωση και τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών του Υπουργείου και των εποπτευόμενων φορέων του, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στον αυξημένο όγκο αδειοδοτήσεων και ελέγχων. Το νομοσχέδιο επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα του «ηλεκτρικού χώρου» και των καθυστερήσεων που εμποδίζουν τις επενδύσεις στην “πράσινη” ενέργεια. Παράλληλα, εισάγει αυστηρότερα πλαίσια για την ενεργειακή απόδοση και τη μείωση των εκπομπών ρύπων, ακολουθώντας το επικαιροποιημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ). Η πάγια, σταθερή και τεκμηριωμένη Αρνητική θέση του Δήμου Ερέτριας για τις ΑΠΕ και την Αποθήκευση Στον Δήμο Ερέτριας έχουν ληφθεί οι κατωτέρω αποφάσεις κατά των ΑΣΠΗΕ-ΑΠΕ. Η απόφαση με αριθμό Δημοτικού Συμβουλίου 43/2020, η απόφαση με αριθμό Δημοτικού Συμβουλίου 43/2022, στην οποία εκτός των άλλων τονίζεται ότι: “(ο Δήμος Ερετρίας) απαιτεί τη διακοπή κάθε αδειοδοτικής διαδικασίας και για κάθε έργο, σε οποίο στάδιο κι αν βρίσκεται, μέχρι την ολοκλήρωση της αναθεώρησης του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ και την θεσμική θωράκιση προστασίας των προστατευόμενων περιοχών, σύμφωνα και με τις αποφάσεις της ΠΕΔ Στέρεας Ελλάδας”. Το 2024 ακολούθησε η απόφαση 46/2024, με Ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου κατά της εγκατάστασης α/γ στα βουνά του Δήμου, όπου το Δημοτικό Συμβούλιο ο μ ό φ ω ν α αποδέχεται και ψηφίζει κατά κάθε έργου ΑΣΠΗΕ στην Κεντρική Εύβοια. Τονίζεται ότι με την απόφαση με αριθμ. 170/2024, της 28/11/2024 ο Δήμος Ερέτριας αρνήθηκε την συμμετοχή του στο Πρόγραμμα ΑΠΟΛΛΩΝ. Για τα θέματα των ΑΠΕ τον Ιανουάριο του 2025 διοργανώθηκε Ημερίδα με τίτλο «Ανεμογεννήτριες - Φωτοβολταϊκά – Ιχθυοκαλλιέργειες. Αυτό είναι το μέλλον του Δήμου Ερέτριας;», από τον Δήμο Ερέτριας σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας. Ο Δήμος Ερέτριας με σταθερότητα, διαχρονικά και ασχέτως δημοτικής παρατάξεως τίθεται πλήρως αντίθετος με κάθε έργο ΑΣΠΗΕ, Αποθήκευσης (ιδίως εγγύς ή εντός κατοικημένων περιοχών) κλπ αφενός μέχρι να αναθεωρηθεί το ΕΠΧΣΑΑ/ΑΠΕ και αφετέρου για να προστατευθούν επί της ουσίας οι περιοχές του που ανήκουν σε νομικό καθεστώς περιβαλλοντικής προστασίας, έχουν δάση ή αρχαιολογικούς τόπους, τουριστική αξία κλπ. Δηλαδή ο Δήμος με ειλικρινή, συνεπή και συνεχή δράση προασπίζεται την Φύση, τον αρχαιολογικό και τουριστικό χαρακτήρα του, τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας μέσα από κάθε απαιτούμενη ενέργεια και θα συνεχίσει να πράττει με αυτόν τον τρόπο έως ότου εξασφαλισθεί ένα όντως βιώσιμο, αειφορικό και υγιές φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον για ολόκληρη την έκταση του Δήμου και την Κεντρική Εύβοια. Κριτική επί του Νομοσχεδίου Σε συμφωνία με τις απόψεις του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος & Βιωσιμότητας (https://www.environ-sustain.gr/) επισημαίνονται τα ακόλουθα: 1. Πολύ περιορισμένος και ανεπαρκής χρόνος Δημοσίας Διαβουλεύσεως Το νομοσχέδιο με 110 άρθρα πραγματεύεται 6 διαφορετικά θεματικά αντικείμενα, από την ενσωμάτωση τριών διαφορετικών ενωσιακών Οδηγιών, την κατάργηση και των ελαχίστων προϋποθέσεων για τη χωροθέτηση και αδειοδότηση των ΑΠΕ και την ανατροπή ισχυουσών ρυθμίσεων για την προστασία των περιοχών Natura, των δασών και των αναδασωτέων εκτάσεων μέχρι την παρέμβαση στα εκπονούμενα Τοπικά Χωροταξικά Σχέδια (ΤΠΣ) και την οργάνωση και στελέχωση του ΥΠΕΝ και των εποπτευόμενων φορέων. Περιλαμβάνει πλήθος τροποποιήσεων της ισχύουσας νομοθεσίας, εξαιρετικά λεπτομερείς ρυθμίσεις και παραρτήματα με ειδικές τεχνικές προδιαγραφές για την αγορά ενέργειας, καθώς και αρκετές ειδικές και συχνά φωτογραφικές ρυθμίσεις. Πρόκειται για μία χαρακτηριστική περίπτωση παραβίασης του άρθρου 74 παρ. 5 του Συντάγματος, που ορίζει ότι «Νομοσχέδιο ή πρόταση νόμου που περιέχει διατάξεις άσχετες με το κύριο αντικείμενό τους δεν εισάγεται για συζήτηση». Ο χρόνος διαβούλευσης είναι απολύτως ανεπαρκής, γεγονός που ευτελίζει την διαδικασία και την καθιστά εντελώς προσχηματική. Όπως έχει επανειλημμένα επισημανθεί, ο χρόνος των δύο εβδομάδων που προβλέπει το άρθρο 61 του ν.4622/2019 «περί επιτελικού κράτους» συρρικνώνει σημαντικά το διάστημα των 5 συνολικά εβδομάδων που είχε καθορίσει ο νόμος 4048/2012 για την καλή νομοθέτηση και την υποχρεωτική δημόσια διαβούλευση. Με τον τρόπο αυτό εξουδετερώνεται κάθε αντικειμενική δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής των πολιτών και των φορέων στη διαδικασία διαβούλευσης. Η διάταξη του άρθρου 61 του ν. 4622/2019 παραβιάζει την αρχή της συμμετοχικής δημοκρατίας που κατοχυρώνει το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο (άρθρο 11 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΣΛΕΕ). Παραβιάζει επίσης το άρθρο 42 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα της πρόσβασης στην πληροφορία, αφού καμία πληροφορία δεν παρέχεται στους καλούμενους να μετάσχουν στη διαβούλευση ούτε για τα προβλήματα που φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει το νομοσχέδιο ούτε για τα κριτήρια με τα οποία το αρμόδιο Υπουργείο κατέληξε στις συγκεκριμένες ρυθμίσεις. Επίσης παραβιάζεται η Σύμβαση Άαρχους (Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters) που υπεγράφη στις 25 Ιουνίου 1998, τέθηκε σε ισχύ στις 30 Οκτωβρίου 2001 (Ν. 3422/2005 ΦΕΚ Α 303/13-12-2005), ενώ έχει κυρωθεί από την ΕΕ με την Απόφαση 2005/370/ΕΚ του Συμβουλίου της 17ης Φεβρουαρίου 2005. Στην προκειμένη περίπτωση, εντός δύο εβδομάδων, στις οποίες περιλαμβάνεται η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, οι πολίτες καλούνται να αναγνώσουν 300 περίπου σελίδες, να κατανοήσουν και να ελέγξουν σε βάθος ένα μεγάλο αριθμό πολύπλοκων ρυθμίσεων και να διατυπώσουν με δόκιμα επιχειρήματα τις ενστάσεις και αντιρρήσεις τους, χωρίς μάλιστα να έχουν πρόσβαση σε κανένα από τα στοιχεία που αιτιολογούν και στηρίζουν επιστημονικά τις επιλογές του Υπουργείου. Αυτό που προκύπτει από το περιεχόμενο των διατάξεων είναι ότι το Υπουργείο θεωρεί ότι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, των περιοχών Natura, των δασών και αναδασωτέων εκτάσεων και η νομιμοποίηση και επιβράβευση των αυθαιρεσιών που έχουν διαπραχθεί σε βάρος τους αποτελούν δημόσια προβλήματα τα οποία πρέπει να επιλυθούν με κριτήριο όχι την αποκατάσταση της νομιμότητας αλλά τη νομιμοποίηση και ενθάρρυνση της παρανομίας για το μέλλον. 2. Παραβίαση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας Όλα τα ζητήματα που ρυθμίζει το νομοσχέδιο, έχουν ειδικό, τεχνικό ή επιστημονικό περιεχόμενο, και συνεπάγονται σοβαρή επιβάρυνση του φυσικού περιβάλλοντος και κατάληψη της γεωργικής γης. Γιαυτό έπρεπε να ρυθμίζονται όχι με τυπικό νόμο αλλά με κανονιστική διοικητική πράξη, ώστε να συνοδεύονται από την απαραίτητη τεκμηρίωση, στην οποία να δύναται να έχει πρόσβαση και να τοποθετηθεί ο πολίτης με βάση τα δικαιώματα που του παρέχει η Σύμβαση Aarhus, το άρθρο 191 ΣΛΕΕ, ο Κανονισμός 1367/2006 (Aarhus Regulation) και οι Οδηγίες 2011/92/ΕΕ, 2001/42/ΕΚ και 2003/35/ΕΚ, καθώς και το ελληνικό Σύνταγμα και η νομοθεσία για την περιβαλλοντική αδειοδότηση. Το νομοσχέδιο παραβιάζει ευθέως όλες τις ανωτέρω διατάξεις οι οποίες έχουν, υπερνομοθετική ισχύ. Η συνήθης τακτική του ελληνικού Δημοσίου να θεσπίζει κανονιστικές, ειδικές και ατομικές ρυθμίσεις όχι με διοικητικές πράξεις (Προεδρικό Διάταγμα, Υπουργικές Αποφάσεις κλπ.), όπως απαιτεί το άρθρο 26 του Συντάγματος, αλλά με τυπικό νόμο, δεν στερεί τον πολίτη μόνο από το δικαίωμα πληροφόρησης και συμμετοχής σε ουσιαστική διαβούλευση, αλλά του αφαιρεί ουσιαστικά και το θεμελιώδες δικαίωμα παροχής δικαστικής προστασίας που κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και το ενωσιακό δίκαιο. Διότι σε αντίθεση με τις διοικητικές πράξεις, ο τυπικός νόμος δεν προσβάλλεται ευθέως στα δικαστήρια, δύναται μόνο να αμφισβητηθεί παρεμπιπτόντως η συνταγματικότητά του. Ο έλεγχος όμως της συνταγματικότητας είναι εξαιρετικά περιορισμένος και δεν εκτείνεται στη νομιμότητα και πληρότητα των στοιχείων που αιτιολογούν και στηρίζουν τις εκάστοτε ρυθμίσεις, όπως συμβαίνει κατά τον δικαστικό έλεγχο των διοικητικών πράξεων. Δεδομένου λοιπόν ότι στη διαβούλευση επί σχεδίου νόμου τα μόνα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο πολίτης είναι οι ίδιες οι διατάξεις χωρίς καμία αιτιολογία ή τεκμηρίωση, δεν του παρέχεται στο στάδιο αυτό η απαραίτητη πληροφορία για να διατυπώσει τις αντιρρήσεις του. Ταυτόχρονα όμως στερείται και το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, αφού δεν μπορεί να στραφεί ευθέως κατά του νόμου επικαλούμενος έλλειψη πληροφορίας. Ακόμα και αν αργότερα προσβάλλει κάποια διοικητική πράξη που έχει εκδοθεί κατ’ εφαρμογή του νόμου αυτού, οι λόγοι που αφορούν ουσιαστικές πλημμέλειες, αστοχίες και έλλειψη τεκμηρίωσης του ίδιου του νόμου δεν θα είναι παραδεκτοί στο δικαστήριο. 3. Περιπτώσεις παραβίασης του Συντάγματος 3 Α. Σύμφωνα με το άρθρο 96 του νομοσχεδίου, «(4) Αποφάσεις εκδοθείσες μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου με τις οποίες κηρύχθηκαν δάση ή δασικές εκτάσεις ως αναδασωτέα λόγω καταστροφής τους από πυρκαγιά ανακαλούνται υποχρεωτικά με πράξη του αρμόδιου οργάνου ως προς το τμήμα αυτών που η απώλεια της δασικής βλάστησης του, πριν από την καταστροφή του από πυρκαγιά, είχε εγκριθεί με την έκδοση της έγκρισης επέμβασης σύμφωνα με τα οριζόμενα στο Κεφάλαιο Έκτο του ν. 998/1979, όπως ισχύει. Ομοίως, ανακαλούνται λοιπές πράξεις της διοίκησης που τυχόν εκδόθηκαν για την προστασία των εκτάσεων της παρούσας παραγράφου, καθ’ ό μέρος αφορούν στο ανωτέρω τμήμα αυτών. Μέχρι την ολοκλήρωση της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ανάκληση της αναδάσωσης σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο, δεν εκδίδονται διοικητικές πράξεις για την προστασία του τμήματος αυτού κατ’ εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας». Αυτό σημαίνει ότι, εάν κάποια στιγμή είχε εκδοθεί έγκριση επέμβασης σε δάσος σύμφωνα με την δασική νομοθεσία για έργα κάθε είδους όπως π.χ. κατασκευή και εγκατάσταση αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαϊκών προϊόντων, κατασκευή και εγκατάσταση έργων ηλεκτροπαραγωγής από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), περιλαμβανομένων των μεγάλων υδροηλεκτρικών σταθμών και κάθε απαραίτητου έργου για τη λειτουργία αυτών καθώς και των δικτύων σύνδεσής τους με το Σύστημα, έργα εκμετάλλευσης ορυκτών πρώτων υλών, με εξόρυξη, διαλογή, επεξεργασία και αποκομιδή αυτών κλπ., το δάσος καταστραφεί από πυρκαγιά και η περιοχή κηρυχθεί αναδασωτέα, η πράξη αναδάσωσης ανακαλείται υποχρεωτικά. Αντιλαμβάνεται κανείς τους λόγους θέσπισης και τις ολέθριες συνέπειες της ρύθμισης αυτής για τα καμμένα δάση της Β. Εύβοιας, της Καρυστίας, της Δαδιάς και των αναρίθμητων άλλων δασών που έχουν ήδη καεί ή πρόκειται να καούν στο μέλλον. Επίσης στο ίδιο άρθρο νομιμοποιούνται αυθαίρετες εγκαταστάσεις στα δάση με παράταση της ανοχής της παρανομίας, ως εξής: «(7) Κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις, πτηνοτροφεία, μελισσοκομεία, εκτροφεία θηραμάτων, υδατοκαλλιέργειες, εκτροφεία γουνοφόρων ή άλλες συναφείς κτηνοτροφικές μονάδες, ιεροί ναοί και βοηθητικοί χώροι αυτών, μετόχια, ησυχαστήρια, ιερές μονές και βοηθητικοί χώροι αυτών, παρεκκλήσια, ιερά προσκυνήματα που εγκαταστάθηκαν μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου χωρίς άδεια της δασικής υπηρεσίας σε δάση, δασικές εκτάσεις και δημόσιες εκτάσεις των περ. α) και β) της παρ. 5 του άρθρου 3 του ν. 998/1979 συνεχίζουν τη λειτουργία τους μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 2027 και εντός της ίδιας προθεσμίας οφείλουν να λάβουν την έγκριση επέμβασης των άρθρων 45 και 47Α του ν. 998/1979, όπως τα άρθρα αυτά ισχύουν μετά την αντικατάστασή τους με το άρθρο 36 του παρόντος νόμου […] Κατά τη διάρκεια της ανωτέρω προθεσμίας αναστέλλεται η ισχύς των διοικητικών πράξεων αποβολής, επιβολής προστίμων, κατεδάφισης, κήρυξής τους ως αναδασωτέων, που τυχόν έχουν εκδοθεί, και, εφόσον εκδοθούν όλες οι απαιτούμενες διοικητικές πράξεις και εγκρίσεις, οι πράξεις αυτές ανακαλούνται από τη δασική υπηρεσία». 3 Β. Σύμφωνα με το άρθρο 10 του νομοσχεδίου, «1. Τα έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (Α.Π.Ε.) που εγκαθίστανται εντός Περιοχών Επιτάχυνσης, σύμφωνα με τους όρους και τα μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος της παρ. 2 του άρθρου 7Α, εξαιρούνται από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης και την ειδική οικολογική αξιολόγηση του ν. 4014/2011 (Α’ 209)…». Το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ το οποίο ισχύει από το 2008, έχει χαρακτηρίσει ολόκληρη σχεδόν τη χώρα ως κατάλληλη για την εγκατάσταση ΑΠΕ χωρίς όμως να έχει προβεί το ίδιο, όπως όφειλε, σε επιστημονική μελέτη και διακρίβωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των εγκαταστάσεων αυτών σε κάθε συγκεκριμένη περιοχή ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της. Ο έλεγχος αυτός έχει μετατεθεί με τελείως αντιεπιστημονικό και αδόκιμο τρόπο στο κατώτερο στάδιο της ατομικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης, δηλαδή στην εκπόνηση Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) από τον επιχειρηματία για τη συγκεκριμένη περιοχή που τον ενδιαφέρει και την έγκριση της ΜΠΕ με ΑΕΠΟ από τη Διοίκηση. Πρόκειται για μία διαδικασία άκρως προβληματική ή και υποκριτική. Με την προτεινόμενη διάταξη, προκειμένου περί περιοχών που χαρακτηρίζονται «περιοχές επιτάχυνσης ΑΠΕ», ακόμα και αυτή η υποτυπώδης διαδικασία ατομικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης καταργείται. Καταργείται επίσης και η διαδικασία της Ειδικής Οικολογικής Αξιολόγησης (ΕΟΑ) της περιοχής, η οποία έχει ως αντικείμενο τη διαπίστωση μετά από τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα και μελέτη, αν τα περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά της περιοχής (δάση, βιοποικιλότητα, γεωμορφολογία, ύδατα κλπ.) επιτρέπουν ή όχι την εγκατάσταση των ΑΠΕ. Ως προς το άρθρο αυτό και τις γενικότερες ρυθμίσεις του ιδίου Κεφαλαίου, το νομοσχέδιο επικαλείται την υποχρέωση ενσωμάτωσης των Οδηγιών της Ε.Ε. που αναφέρει στο Προοίμιό του. Οι Οδηγίες όμως αυτές, οι οποίες έχουν ως σκοπό την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση της αγοράς ενέργειας παραγόμενης από ΑΠΕ στο χώρο της Ε.Ε., θεωρούν ως δεδομένο ότι τα κράτη μέλη στα οποία απευθύνονται έχουν τουλάχιστον εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις ισχύουσες ενωσιακές Οδηγίες για την προστασία του περιβάλλοντος, όπως η Οδηγία για την προστασία των οικοτόπων Natura και η Οδηγία για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό. Θεωρούν δηλαδή ότι η επιτάχυνση της χωροθέτησης των ΑΠΕ στην επικράτειά κάθε κράτους μέλους θα είναι υποχρεωμένη να σεβαστεί τους περιορισμούς που προκύπτουν από τα αντίστοιχα καθεστώτα προστασίας που ήδη ισχύουν σε κάθε χώρα. Στην Ελλάδα όμως, τέτοια καθεστώτα προστασίας δεν έχουν θεσπιστεί και, δεν υπάρχει το υποχρεωτικό υπόβαθρο προστασίας των ευαίσθητων περιοχών, το οποίο αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την εφαρμογή της ενωσιακής νομοθεσίας για τις ΑΠΕ σε συνδυασμό με την ενωσιακή νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος. Για το λόγο αυτό έχουμε καταδικαστεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) για παράβαση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας τον οικοτόπων Natura (C-849/19/2020) και επιπλέον έχει διατυπωθεί σε βάρος μας Αιτιολογημένη Γνώμη της Επιτροπής για την ακαταλληλότητα του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις ΑΠΕ λόγω μη συμμόρφωσής του προς την Οδηγία Natura. Το νομοσχέδιο προβλέπει διατάξεις για την προώθηση των υπεράκτιων αιολικών πάρκων, μολονότι η χώρα μας καταδικάστηκε τον Φεβρουάριο 2025 από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μη συμμόρφωση προς την Οδηγία 2014/89/ΕΕ για τη θέσπιση θαλάσσιων χωροταξικών σχεδίων. Επομένως, ο καθορισμός των περιοχών επιτάχυνσης από τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας (άρθρο 9 του νομοσχεδίου), ο οποίος εξαιρεί από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης τις ΑΠΕ που εγκαθίστανται στις περιοχές αυτές, γίνεται αποσπασματικά και χωρίς να στηρίζεται στο αναγκαίο υπόβαθρο προστασίας του περιβάλλοντος που επιβάλλει η ενωσιακή νομοθεσία. 4. Επίλογος, τελικά συμπεράσματα και αίτημα Επειδή το νομοσχέδιο παραβιάζει την ενωσιακή και ελληνική νομοθεσία για την καλή νομοθέτηση, το δικαίωμα των πολιτών στη διαφάνεια και συμμετοχή στη δημόσια διαβούλευση, την δικαστική προστασία, την προστασία των περιοχών Natura, των δασών και των αναδασωτέων εκτάσεων. Επειδή ουσιαστικά οι διατάξεις του νομοσχεδίου προωθούν την ακόμα μεγαλύτερη ευκολία στην χωροθέτηση και αδειοδότηση των ΑΠΕ και των εγκαταστάσεων αποθήκευσης ενέργειας (ΣΑΗΕ, μπαταρίες). Επειδή είτε καταργείται εντελώς η διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης είτε παρέχονται ακόμη μεγαλύτερα προνόμια στην αγορά ενέργειας, είτε αλλοιώνεται η διαδικασία χωρικού σχεδιασμού. Επειδή όλα αυτά εν συνόλω θα καταστρέψουν ακόμη περισσότερο το ελληνικό περιβάλλον, τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας και το πολιτιστικό απόθεμα της χώρας. Όσον αφορά τον Δήμο Ερέτριας με την μοναδικότητα του (φυσική, αρχαιολογική, πολιτιστική, τουριστική και πάνω απ΄ όλα ανθρώπινη) όλα τα προηγούμενα θα θέσουν σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο και απειλή το σύνολο των εκτάσεών του και του πληθυσμού του, γιαυτό Ζητάμε να αποσυρθεί το επίμαχο νομοσχέδιο για να προστατευθεί αφενός το φυσικό και πολιτιστικό μας περιβάλλον, τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα των πολιτών και κατοίκων του Δήμου μας και εν τέλει το κράτος Δικαίου και η κοινωνία του τόπου μας.