Αρχική "ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΦΕΛΕΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ, ΙΔΡΥΜΑΤΑ, ΣΧΟΛΑΖΟΥΣΕΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΕ ΚΩΔΙΚΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ...ΜΕΡΟΣ Δ’ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (άρθρα 182-202)Σχόλιο του χρήστη Γαρδικιώτης Σπύρος | 20 Νοεμβρίου 2025, 13:37
  • Σχόλιο του χρήστη 'Γαρδικιώτης Σπύρος' | 20 Νοεμβρίου 2025, 13:37

    Είναι νομικά και λογικά προβληματικό να επιβάλλεται φόρος σε κάτι που δεν παράγει κανένα εισόδημα. Το ιδιωτικό σκάφος αναψυχής δεν είναι επιχείρηση, δεν αποφέρει κέρδος, δεν δημιουργεί φοροδοτική ικανότητα. Η φορολόγηση ενός μη παραγωγικού περιουσιακού στοιχείου, αποκλειστικά και μόνο επειδή υπάρχει, αποτελεί στρέβλωση του φορολογικού συστήματος. Ακόμη και αν δεχθούμε – καθαρά για λόγους οικονομίας της συζήτησης, και μόνο – αυτό το απαράδεκτο σκεπτικό, η προτεινόμενη ρύθμιση παραμένει προβληματική σε όλα τα επίπεδα. Όταν νομοσχέδια γράφονται τόσο πολύπλοκα, τόσο πυκνά και τόσο ετερόκλητα, δύο πράγματα ισχύουν: ή οι συντάκτες αγνοούν το αντικείμενο, ή υποκρύπτεται κάτι μη ονοματισμένο. Η διάταξη λειτουργεί σαν συνονθύλευμα άσχετων κατηγοριών και επιβάλλει ίδια μεταχείριση σε εντελώς άνισες περιπτώσεις. Τσουβαλιάζει: έναν ιδιοκτήτη ολοκαίνουργιου σκάφους μεγάλης αξίας, με υψηλό κόστος συντήρησης και συχνή χρήση, μαζί με έναν ιδιοκτήτη 40–50 ετών παλιού σκάφους, το οποίο σήμερα δεν πουλιέται ούτε 5.000 €, χρησιμοποιείται μία φορά τον χρόνο, και έχει πρακτικά μηδενική συντήρηση. Παράδειγμα: Ιστιοφόρο 9 μέτρων του 1980, 7,56 ΚΟΧ, αγοραίας αξίας κάτω των 5.000 €, πληρώνει ακριβώς τον ίδιο ελάχιστο φόρο (200 €) με σκάφος αξίας 150.000 € και άνω, μόνο επειδή έχουν παρόμοιο μήκος. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί φορολογική δικαιοσύνη. Είναι απλώς η ευκολία της διοίκησης εις βάρος όσων διατηρούν παλαιά και χαμηλής αξίας σκάφη. Η πολιτεία οφείλει να ενσωματώσει κριτήρια πραγματικής αξίας, χρήσης και παλαιότητας. Το τωρινό σχήμα αγνοεί κάθε λογική έννοια φοροδοτικής ικανότητας και επιβάλλει ισοπεδωτικές χρεώσεις που δεν αντανακλούν την πραγματικότητα. Η διάταξη χρειάζεται ριζική επανεξέταση, όχι λεκτικές διορθώσεις. Αν ο στόχος είναι ορθολογισμός και δικαιοσύνη, τότε η ομοιόμορφη επιβάρυνση όλων ανεξαιρέτως των ιδιοκτητών σκαφών —ανεξάρτητα από αξία, ηλικία ή χρήση— δεν μπορεί να παραμείνει.