• Σχόλιο του χρήστη 'Χ.Ε' | 30 Ιουνίου 2025, 16:01

    Η καθυστέρηση στην έκδοση αποφάσεων αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη βαθύτερη πληγή της ελληνικής Δικαιοσύνης, όχι λόγω φόρτου ή έλλειψης προσωπικού, αλλά επειδή ένα μέρος των δικαστών θεωρεί ότι δεν υπέχει καμία υποχρέωση απέναντι στον πολίτη και κανέναν έλεγχο από την Πολιτεία. Στην πράξη, δικαστές αφήνουν υποθέσεις χωρίς απόφαση επί 1,5 και 2 χρόνια μετά τη συζήτηση, με τους διαδίκους να αγωνιούν, τις επιχειρήσεις να παραλύουν, και τους δικηγόρους να μην μπορούν να συμβουλεύσουν ούτε για το επόμενο βήμα. Αυτό δεν είναι «ανεξαρτησία», είναι εγκατάλειψη καθήκοντος χωρίς συνέπειες. Το άρθρο 32, με τη ρητή επιβολή εξάμηνης, τετράμηνης ή και μηνιαίας προθεσμίας για την έκδοση οριστικής απόφασης, δεν περιορίζει τη δικαστική ανεξαρτησία – αποκαθιστά τη στοιχειώδη έννοια του επαγγελματισμού. Σε κάθε επάγγελμα υπάρχει ευθύνη για την καθυστέρηση. Μόνο οι δικαστές, μέχρι σήμερα, απαιτούσαν το προνόμιο να κωλυσιεργούν χωρίς καμία λογοδοσία. Αν η διάταξη αυτή δεν εφαρμοστεί, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διατηρείται ο όρος «δικαιοσύνη» στον τίτλο του συστήματος. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη σιωπηλή συνενοχή στην ατιμωρησία.