Αρχική «Ενίσχυση της εφαρμογής της ισότητας της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών για όμοια εργασία ή για εργασία ίσης αξίας και λοιπές διατάξεις - Ενσωμάτωση Οδηγίας (Ε.Ε.) 2023/970»ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ   Άρθρο 38 Ενοποίηση προϋποθέσεων συνταξιοδότησης των εργαζομένων στα Νοσοκομεία, στα Κέντρα Υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Ε.Σ.Υ.) και στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας (Ε.K.A.B.), με τις ειδικότητες των νοσηλευτών, βοηθών νοσηλευτών, οδηγών και βοηθών ασθενοφόρων διασωστώνΣχόλιο του χρήστη Παπαδημητρίου Ε. | 8 Ιουνίου 2026, 18:09
  • Σχόλιο του χρήστη 'Παπαδημητρίου Ε.' | 8 Ιουνίου 2026, 18:09

    Το άρθρο 38 αποτελεί θετική και αναγκαία ρύθμιση, καθώς αναγνωρίζει, έστω σε συνταξιοδοτικό επίπεδο, την ιδιαίτερη φύση της εργασίας των νοσηλευτών, βοηθών νοσηλευτών και λοιπών εργαζομένων που απασχολούνται σε κλινικές, εργαστήρια, νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας και στο ΕΚΑΒ. Η πρόβλεψη για δυνατότητα συνταξιοδότησης στο 62ο έτος με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, καθώς και η καταβολή πρόσθετης ειδικής εισφοράς βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, επιβεβαιώνει θεσμικά ότι η εργασία αυτών των ειδικοτήτων συνδέεται με αυξημένη σωματική, ψυχική και επαγγελματική επιβάρυνση. Ωστόσο, η αναγνώριση αυτή δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στο συνταξιοδοτικό σκέλος. Η Νοσηλευτική στο Εθνικό Σύστημα Υγείας χρειάζεται πλέον ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο νόμου, το οποίο θα ρυθμίζει συνολικά την επαγγελματική υπόσταση, το καθηκοντολόγιο, τη μισθολογική αναγνώριση, την επαγγελματική εξέλιξη και τις συνθήκες εργασίας του νοσηλευτικού προσωπικού. Η ανάγκη αυτή είναι ακόμη πιο επιτακτική αν ληφθεί υπόψη ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του OECD Health at a Glance 2025, η Ελλάδα διαθέτει 3,8 ασκούντες νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους, έναντι μέσου όρου 9,2 στον ΟΟΣΑ. Πρόκειται για σοβαρή ένδειξη υποστελέχωσης, η οποία επηρεάζει άμεσα την ποιότητα, την ασφάλεια και τη συνέχεια της φροντίδας. Παράλληλα, ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι οι νοσηλευτές αποτελούν κεντρικό πυλώνα της παροχής υπηρεσιών υγείας και, στις περισσότερες χώρες, τη μεγαλύτερη επαγγελματική ομάδα του υγειονομικού προσωπικού. Για τον λόγο αυτό προτείνεται η θεσμοθέτηση: 1. Αυτοτελούς Κλάδου Νοσηλευτών ΕΣΥ, στον οποίο θα εντάσσονται οι ΠΕ και ΤΕ Νοσηλευτές, με σαφές επαγγελματικό αντικείμενο, καθηκοντολόγιο, δυνατότητα εξέλιξης, ειδικές κλινικές αρμοδιότητες, αναγνώριση εξειδικεύσεων και διακριτή υπηρεσιακή ταυτότητα. 2. Κλάδου Βοηθών Νοσηλευτών ΕΣΥ, στον οποίο θα εντάσσονται οι ΔΕ Βοηθοί Νοσηλευτών, με σαφώς καθορισμένο ρόλο, αρμοδιότητες, όρια ευθύνης, δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης και αναγνώριση της ουσιαστικής συμβολής τους στη λειτουργία των δομών υγείας. Η δημιουργία δύο διακριτών αλλά συνεργαζόμενων κλάδων αποσκοπεί στην ορθολογική αποτύπωση των διαφορετικών εκπαιδευτικών επιπέδων, επαγγελματικών ευθυνών και καθηκόντων όπως άλλωστε συμβαίνει και διεθνώς. Η σαφής διάκριση ρόλων ενισχύει την ασφάλεια των ασθενών, μειώνει τις ασάφειες στην καθημερινή κλινική πράξη και επιτρέπει δίκαιη υπηρεσιακή και μισθολογική μεταχείριση για κάθε κατηγορία προσωπικού. Παράλληλα, η ένταξη των νοσηλευτών και των βοηθών νοσηλευτών σε ειδικό μισθολόγιο ΕΣΎ αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ουσιαστική αναβάθμιση του επαγγέλματος. Οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτές εργάζονται σε περιβάλλοντα υψηλής ευθύνης, με κυκλικό ωράριο, νυχτερινή εργασία, βιολογικούς κινδύνους, μυοσκελετική καταπόνηση, ψυχική επιβάρυνση, έκθεση σε λοιμώδεις παράγοντες και συνεχή επαφή με ανθρώπινο πόνο, κρίσιμες καταστάσεις και θάνατο. Η ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα αναγνωρίζει ένα μέρος αυτής της πραγματικότητας, αλλά δεν επαρκεί εάν δεν συνοδευτεί από μισθολογική και επαγγελματική αναγνώριση κατά τη διάρκεια του εργασιακού βίου. Στο ίδιο πλαίσιο, πρέπει να προβλεφθεί η απόδοση επαρκούς επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας για το νοσηλευτικό προσωπικό, με τρόπο οριζόντιο, δίκαιο και ανάλογο της πραγματικής έκθεσης σε επαγγελματικούς κινδύνους. Το επίδομα αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τυπική παροχή, αλλά ως θεσμική αναγνώριση της επικινδυνότητας, της ανθυγιεινής φύσης και της διαρκούς επιβάρυνσης της νοσηλευτικής εργασίας. Η διεθνής κατεύθυνση είναι σαφής: ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, στην έκθεση State of the World’s Nursing 2025, καλεί τα κράτη να επενδύσουν στη νοσηλευτική εκπαίδευση, στις θέσεις εργασίας, στην ηγεσία και στην ενίσχυση του ρόλου των νοσηλευτών στα συστήματα υγείας. Αντίστοιχα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο ΟΟΣΑ αναφέρει ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει σημαντικό έλλειμμα υγειονομικού προσωπικού, με εκτιμώμενη έλλειψη 1,2 εκατομμυρίων γιατρών, νοσηλευτών και μαιών το 2022. Συνεπώς, το άρθρο 38 πρέπει να αποτελέσει αφετηρία και όχι τελικό σημείο. Η Πολιτεία οφείλει να προχωρήσει σε συνολική θεσμική παρέμβαση για τη Νοσηλευτική, με: - θεσμοθέτηση Κλάδου Νοσηλευτών ΕΣΥ, - θεσμοθέτηση ξεχωριστού Κλάδου Βοηθών Νοσηλευτών ΕΣΥ, - ειδικό μισθολόγιο με αυξημένες αποδοχές, - δίκαιο και ουσιαστικό επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας, - σαφές καθηκοντολόγιο και επαγγελματικά όρια, - αναγνώριση εξειδικεύσεων και μεταπτυχιακών προσόντων, - επαγγελματική εξέλιξη και κίνητρα παραμονής στο ΕΣΥ, - ασφαλείς αναλογίες στελέχωσης και μέτρα πρόληψης επαγγελματικής εξουθένωσης. Η αναβάθμιση της Νοσηλευτικής δεν αποτελεί μόνο κλαδικό αίτημα. Αποτελεί προϋπόθεση για την ασφάλεια των ασθενών, τη βιωσιμότητα του ΕΣΥ, την ποιότητα της φροντίδας και την παραμονή έμπειρου και εξειδικευμένου προσωπικού στο δημόσιο σύστημα υγείας. Το άρθρο 38 κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά χρειάζεται να ενταχθεί σε μια ευρύτερη, συνεκτική και μόνιμη πολιτική για τη Νοσηλευτική στο ΕΣΥ.