Αρχική «Ενίσχυση της εφαρμογής της ισότητας της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών για όμοια εργασία ή για εργασία ίσης αξίας και λοιπές διατάξεις - Ενσωμάτωση Οδηγίας (Ε.Ε.) 2023/970»ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ   Άρθρο 38 Ενοποίηση προϋποθέσεων συνταξιοδότησης των εργαζομένων στα Νοσοκομεία, στα Κέντρα Υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Ε.Σ.Υ.) και στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας (Ε.K.A.B.), με τις ειδικότητες των νοσηλευτών, βοηθών νοσηλευτών, οδηγών και βοηθών ασθενοφόρων διασωστώνΣχόλιο του χρήστη Καραγιάννης Στέλιος | 14 Ιουνίου 2026, 12:14
  • Σχόλιο του χρήστη 'Καραγιάννης Στέλιος' | 14 Ιουνίου 2026, 12:14

    **Παρατηρήσεις επί του άρθρου 38 για την ενοποίηση των προϋποθέσεων συνταξιοδότησης των νοσηλευτών και λοιπών εργαζομένων του Ε.Σ.Υ.** Η θεσμοθέτηση της δυνατότητας υπαγωγής των νοσηλευτών και λοιπών εργαζομένων του Ε.Σ.Υ. στις διατάξεις των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων αποτελεί αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη, καθώς αποκαθιστά, έστω και μερικώς, μια διαχρονική ανισότητα μεταξύ εργαζομένων που παρείχαν την ίδια εργασία αλλά υπάγονταν σε διαφορετικά ασφαλιστικά καθεστώτα. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ρύθμιση παρουσιάζει σημαντικές αδυναμίες, οι οποίες περιορίζουν την ουσιαστική αποκατάσταση της αδικίας που υπέστησαν επί δεκαετίες οι νοσηλευτές του δημόσιου τομέα. Ενώ οι αντίστοιχοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα είχαν ήδη τη δυνατότητα ασφάλισης στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, οι νοσηλευτές των δημόσιων νοσοκομείων παρέμεναν αποκλεισμένοι από το συγκεκριμένο καθεστώς, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων για την ίδια ακριβώς εργασία. Ιδιαίτερα προβληματική είναι η πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία οι εργαζόμενοι καλούνται να καταβάλουν οι ίδιοι το κόστος αναγνώρισης του παρελθόντος χρόνου υπηρεσίας τους. Στην πράξη, η επιλογή αυτή μεταφέρει το οικονομικό βάρος της αποκατάστασης μιας διαχρονικής θεσμικής αδικίας στους ίδιους τους εργαζομένους. Επιπλέον, η καταβολή πρόσθετων ασφαλιστικών εισφορών συνεπάγεται άμεση μείωση των καθαρών αποδοχών τους σε μια περίοδο κατά την οποία το νοσηλευτικό προσωπικό αντιμετωπίζει ήδη σημαντικές οικονομικές πιέσεις. Οι νοσηλευτές του Εθνικού Συστήματος Υγείας έχουν διαχρονικά επωμιστεί δυσανάλογο βάρος λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων. Οι ελλείψεις προσωπικού, οι συνεχόμενες βάρδιες, η συσσώρευση χιλιάδων οφειλόμενων ημερών ανάπαυσης και κανονικών αδειών, καθώς και η αυξημένη επαγγελματική εξουθένωση αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια. Κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19, το νοσηλευτικό προσωπικό βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της υγειονομικής κρίσης, αναλαμβάνοντας εξαιρετικά αυξημένο φόρτο εργασίας και εκτιθέμενο σε πρωτοφανείς επαγγελματικούς κινδύνους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για τους λόγους αυτούς, η ανάληψη από το κράτος του κόστους αναγνώρισης του παρελθόντος χρόνου υπηρεσίας στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα θα αποτελούσε μια ουσιαστική και έμπρακτη αναγνώριση της προσφοράς των νοσηλευτών και μια πραγματική αποκατάσταση της άνισης μεταχείρισης που υπέστησαν επί δεκαετίες σε σχέση με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και ο περιορισμός της ρύθμισης μόνο σε συγκεκριμένους χώρους εργασίας, όπως οι κλινικές και ορισμένα εργαστήρια. Ο διαχωρισμός αυτός δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματική επαγγελματική πορεία των νοσηλευτών. Κατά τη διάρκεια ενός πολυετούς εργασιακού βίου, πολλοί νοσηλευτές έχουν υπηρετήσει σε ιδιαίτερα επιβαρυμένα τμήματα, όπως μονάδες εντατικής θεραπείας, τμήματα επειγόντων περιστατικών, χειρουργεία, ογκολογικές μονάδες, ψυχιατρικές δομές και άλλες απαιτητικές υπηρεσίες, ενώ στη συνέχεια ενδέχεται να μετακινήθηκαν σε διαφορετικές θέσεις για υπηρεσιακούς λόγους ή λόγω αναγκών του συστήματος υγείας. Ως εκ τούτου, η αξιολόγηση της υπαγωγής στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη το σύνολο του εργασιακού βίου και της πραγματικής έκθεσης των εργαζομένων σε ανθυγιεινές και επιβαρυντικές συνθήκες και όχι αποκλειστικά τη θέση στην οποία υπηρετούν κατά το χρόνο εφαρμογής της ρύθμισης. Η Πολιτεία οφείλει να προχωρήσει σε περαιτέρω βελτιώσεις της διάταξης, ώστε η αποκατάσταση της αδικίας να είναι πλήρης, δίκαιη και ουσιαστική, χωρίς πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση των εργαζομένων που επί δεκαετίες στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας.