Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων ΠΦΥ (ΠΟΕ-ΠΦΥ)' | 15 Ιουνίου 2026, 12:25

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων ΠΦΥ (ΠΟΕ-ΠΦΥ) σε συνέχεια δράσεων και εγγράφων παρεμβάσεων, τόσο προς το Υπουργείο Εργασίας, στο Υπουργείο Υγείας και προς κάθε συναρμόδια αρχή όσον αφορά την ένταξη των υγειονομικών εργαζομένων στα ΒΑΕ, επισημαίνουμε επιπρόσθετα και για την διαβούλευση τα κάτωθι: Το ζήτημα της ένταξης των εργαζομένων στον τομέα της υγείας στο καθεστώς των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ) δεν αποτελεί πεδίο «διακριτικής ευχέρειας», αλλά επιταγή που απορρέει από την αντικειμενική ταυτοποίηση του επαγγελματικού κινδύνου. Η Αρχή της Ισότητας (Άρθρο 4, παρ. 1): Το Σύνταγμα κατοχυρώνει ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Η νομολογία του ΣτΕ (Συμβούλιο της Επικρατείας) δέχεται ότι η αρχή της ισότητας επιβάλλει την ομοιόμορφη ρύθμιση ομοειδών καταστάσεων. Όταν οι συνθήκες εργασίας (έκθεση σε ιούς, ακτινοβολία, ψυχοσωματική καταπόνηση) είναι ταυτόσημες, η διαφοροποίηση στην ασφαλιστική αντιμετώπιση στερείται αντικειμενικού δικαιολογητικού λόγου. Η εξαίρεση των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί «αυθαίρετη διάκριση», καθώς το «αντικείμενο» της εργασίας δεν μεταβάλλεται ανάλογα με τη φύση του εργοδότη. Οδηγία 89/391/ΕΟΚ (Πλαίσιο Υγείας και Ασφάλειας): Άρθρο 6 (Γενικές υποχρεώσεις εργοδοτών): Επιβάλλει στον εργοδότη την υποχρέωση να διασφαλίζει την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων σε κάθε πτυχή της εργασίας. Η έννοια του «επαγγελματικού κινδύνου» είναι ευρωπαϊκά εναρμονισμένη. Εάν ο κίνδυνος αναγνωρίζεται ως «βαρύς» στον ιδιωτικό τομέα (και εντάσσεται στα ΒΑΕ, βάση της ισχύουσας νομοθεσίας στο κράτος μέλος), η άρνηση αναγνώρισης του ίδιου κινδύνου στο Δημόσιο αποτελεί καταστρατήγηση του πνεύματος της Οδηγίας, η οποία επιβάλλει την πρόληψη στην πηγή. Η ασφαλιστική αναγνώριση των ΒΑΕ στην Ελλάδα, αποτελεί μορφή θεσμικής ομαδικής προστασίας για τους επαγγελματίες υγείας που εκτίθενται σε επιβαρυντικούς παράγοντες. Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (Άρθρο 31) Διάταξη: «Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα σε συνθήκες εργασίας που σέβονται την υγεία, την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά του.» Η άνιση μεταχείριση εργαζομένων που εκτελούν την ίδια εργασία με τους ίδιους κινδύνους προσκρούει στο δικαίωμα για «δίκαιες και πρόσφορες» συνθήκες εργασίας. Χαρακτηριστικά στον ίδιο χώρο εργασίας μπορεί να συνυπάρχουν μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι ( εκτός ΒΑΕ) και συμβασιούχοι (ΒΑΕ), με την ακριβώς φύση εργασίας. Η θέση ότι ο υπάρχει «διακριτική ευχέρεια» καταρρίπτεται από την αρχή της «υποχρεωτικής ευθυγράμμισης με την επιστημονική πραγματικότητα». Το ΣτΕ έχει κρίνει (π.χ. ΣτΕ 668/2012, 1198/2015) ότι η επίκληση δημοσιονομικών λόγων δεν αρκεί για να δικαιολογήσει τη μόνιμη παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων. Η ένταξη στα ΒΑΕ αποτελεί μέτρο προστασίας της σωματικής ακεραιότητας, η οποία υπερτερεί οποιουδήποτε δημοσιονομικού περιορισμού. Όταν τα ιατρικά δεδομένα ( επιδημιολογικά δεδομένα κινδύνου, αναγνωρίζονται στον ιδιωτικό τομέα ) αποδεικνύουν ότι ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και μετρήσιμος, η νομοθετική άρνηση ένταξης στα ΒΑΕ μετατρέπεται από «διακριτική ευχέρεια» σε «παράνομη παράλειψη». Το Κράτος, κατέχοντας τα δεδομένα, οφείλει να δράσει. Η απραξία του είναι αντισυνταγματική, καθώς δεν βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια αλλά σε διοικητική αυθαιρεσία. Δεν δύναται επιστημονικά να ισχύουν διαφορετικές συνθήκες κινδύνου σε Ιδιωτικά ιδρύματα και σε Δημόσια. Συνεπώς η εξαίρεση των υγειονομικών του Δημοσίου από τα ΒΑΕ ¨πάσχει¨ από: Έλλειψη αναλογικότητας: Το μέσο (ασφαλιστική διαφορά) δεν εξυπηρετεί κανένα συνταγματικά ανεκτό σκοπό. Παραβίαση της Αρχής της Ισότητας: Ανισότητα χωρίς «δημόσιο συμφέρον» να τη δικαιολογεί. Αντίθεση στο Δίκαιο της Ε.Ε: Υποβάθμιση του επιπέδου προστασίας της υγείας που επιτάσσει η Οδηγία 89/391/ΕΟΚ.