• Σχόλιο του χρήστη 'Μαρία Περακη' | 13 Φεβρουαρίου 2026, 00:14

    Άρθρο 52 – Κρήτη Το ζήτημα της Κρήτης δεν είναι τεχνικό. Είναι ζήτημα ισονομίας και λογικής συνοχής του νομοθετικού πλαισίου. Δεν μπορεί ένα νησί με εκατομμύρια αφίξεις, με έντονη εποχικότητα και αυξημένες μεταφορικές ανάγκες, να αντιμετωπίζεται με διαφορετικούς όρους από την υπόλοιπη νησιωτική Ελλάδα. Η σημερινή ρύθμιση δεν βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα· βασίζεται σε μια παρωχημένη αντίληψη ρύθμισης της αγοράς. Το πλαίσιο του 2012 θεσπίστηκε σε μια διαφορετική εποχή. Σήμερα όμως: • Ο τουρισμός λειτουργεί με διεθνείς συμβάσεις και δυναμική τιμολόγηση • Οι επιχειρήσεις επενδύουν σε στόλο, τεχνολογία και προσωπικό • Οι απαιτήσεις ποιότητας και διαθεσιμότητας είναι πολλαπλάσιες Κι όμως, στην Κρήτη διατηρούνται περιορισμοί που μειώνουν την ευελιξία και περιορίζουν τεχνητά την επιχειρηματική δυνατότητα. Το αποτέλεσμα είναι απλό: Η ίδια υπηρεσία, με ίδιες προδιαγραφές και ίδιες φορολογικές υποχρεώσεις, αποδίδει εντελώς διαφορετικά οικονομικά δεδομένα ανάλογα με το νησί. Αυτό δεν είναι ρύθμιση αγοράς. Είναι στρέβλωση. Δεν ζητούμε κατάργηση κανόνων. Ζητούμε ενιαίο κανόνα. Ο ουσιαστικός διαχωρισμός από άλλες μορφές μεταφοράς είναι η προκράτηση. Όλα τα υπόλοιπα τεχνητά όρια δεν προσφέρουν θεσμική προστασία· δημιουργούν απώλεια ανταγωνιστικότητας. Σε μια περίοδο όπου η Πολιτεία επενδύει σε υποδομές και μιλά για βιώσιμη ανάπτυξη, η διατήρηση διαφορετικού καθεστώτος για την Κρήτη έρχεται σε αντίθεση με τον ίδιο τον αναπτυξιακό σχεδιασμό. Η λύση δεν είναι η διατήρηση εξαιρέσεων. Η λύση είναι η ενοποίηση του πλαισίου. Η Κρήτη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ειδική περίπτωση περιορισμού, αλλά ως βασικός πυλώνας του εθνικού τουριστικού προϊόντος. Η αποκατάσταση της ισότητας δεν είναι προαιρετική. Είναι αναγκαία.