Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών | Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

Σχόλιο του χρήστη 'Γιωργος Ν' | 13 Φεβρουαρίου 2026, 21:38

Μόνιμος Σύνδεσμος

Άρθρο 52 – Κρήτη Είναι αδικαιολόγητο σε έναν κορυφαίο τουριστικό προορισμό, όπως η Κρήτη, να διατηρείται ένα καθεστώς υπέρμετρων περιορισμών για τα Ε.Ι.Χ. με οδηγό, το οποίο δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της αγοράς και του τουρισμού. Το ισχύον πλαίσιο θεμελιώθηκε στον νόμο του 2012, ο οποίος θεσπίστηκε σε περίοδο δημοσιονομικής πίεσης, χωρίς ουσιαστική προσαρμογή στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των νησιωτικών περιοχών και χωρίς, έκτοτε, να έχει υπάρξει ουσιαστική αναθεώρηση ειδικά για την Κρήτη. Έκτοτε, οι συνθήκες στην τουριστική οικονομία έχουν μεταβληθεί ριζικά, ενώ το κανονιστικό πλαίσιο παραμένει στάσιμο. Σήμερα εξακολουθούν να επιβάλλονται περιορισμοί που δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά από το καθεστώς της αστικής μεταφοράς. Οι ρυθμίσεις αυτές δεν τεκμηριώνονται με βάση το δημόσιο συμφέρον και επιφέρουν: • δυσλειτουργίες στην αγορά, • περιορισμό της επιχειρηματικής δραστηριότητας, • αδυναμία ορθολογικής και ευέλικτης παροχής υπηρεσιών, • στρέβλωση του ανταγωνισμού μεταξύ νησιωτικών περιοχών. Είναι ενδεικτικό ότι σε νησιά όπως η Σαντορίνη η μίσθωση μπορεί να ξεκινά από 36€, ενώ για αντίστοιχη υπηρεσία στην Κρήτη το ελάχιστο τίμημα ανέρχεται στα 82€. Πρόκειται για την ίδια υπηρεσία, με τις ίδιες προδιαγραφές, υπό το ίδιο εθνικό νομικό πλαίσιο. Μια επιχείρηση στην Κρήτη, προκειμένου να διασφαλίσει τη βιωσιμότητά της σε εικοσιτετράωρη βάση, δύναται να εκτελέσει έως και 8 μεταφορές, όταν σε άλλα νησιά μπορούν να πραγματοποιηθούν πολλαπλάσιες. Πώς είναι δυνατόν να σταθεί οικονομικά μια επιχείρηση που: • υπάγεται στις ίδιες φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις, • λειτουργεί υπό τις ίδιες συνθήκες εποχικότητας, • παρέχει ακριβώς την ίδια υπηρεσία, και, παρ’ όλα αυτά, τίθεται από το ίδιο το κράτος σε καθεστώς άνισου ανταγωνισμού; Σε ένα νησί όπου συζητείται ακόμη και η ανάπτυξη σιδηροδρομικής υποδομής, η διατήρηση περιορισμών στα Ε.Ι.Χ. με οδηγό δημιουργεί αντιφάσεις και επηρεάζει αρνητικά τη συνολική λειτουργία του τουριστικού προϊόντος. Οι περιορισμοί αυτοί δεν αποτελούν ουσιαστικό κριτήριο διαχωρισμού από το έργο των ταξί. Ο μόνος πραγματικός και λειτουργικός διαχωρισμός είναι η υποχρέωση προκράτησης. Πέραν αυτού, τα επιπλέον τεχνητά όρια δεν ενισχύουν τη ρύθμιση της αγοράς, αλλά υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα. Η Κρήτη δεν μπορεί να παραμένει σε καθεστώς εξαίρεσης. Δεν είναι αποδεκτό να υπερισχύουν επιμέρους σκοπιμότητες έναντι της οικονομικής λογικής και της αρχής της ισονομίας. Είναι αναγκαίο: • να αρθούν οι δυσανάλογοι περιορισμοί, • να ενταχθεί πλήρως η Κρήτη στο ίδιο καθεστώς λειτουργίας με τα λοιπά ελληνικά νησιά, • να αποκατασταθεί η ίση μεταχείριση. Το υφιστάμενο πλαίσιο δεν αρκεί να βελτιωθεί αποσπασματικά· απαιτεί ουσιαστική και συνεκτική αναθεώρηση. Και εφόσον δεν προχωρήσει άμεσα μια συνολική μεταρρύθμιση, τουλάχιστον οι παρεμβάσεις που υιοθετούνται οφείλουν να διέπονται από θεσμική συνέπεια και λειτουργική συνοχή. Η Κρήτη είναι νησί και οφείλει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο, με ίσους όρους και ενιαίο κανονιστικό πλαίσιο.