Αρχική Ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, σύσταση νέας κατηγορίας θέσεων Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης …ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’ Θέματα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (άρθρα 79-85)Σχόλιο του χρήστη Παναγιώτης | 3 Μαρτίου 2026, 22:28
|
Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License![]() Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Σχόλιο για το άρθρο 84 Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση του εξωτερικού δεν επιδέχεται πλέον ωραιοποιήσεις. Οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό δεν αποτελούν παροδικό φαινόμενο· είναι σταθερές, επαναλαμβανόμενες και εμφανείς σε όλες σχεδόν τις δομές. Οι αλλεπάλληλες προσκλήσεις ενδιαφέροντος, οι παρατάσεις, οι προκηρύξεις για ωρομίσθιους και οι συνεχείς συμπληρωματικές διαδικασίες αποδεικνύουν ακριβώς αυτό: ότι το ενδιαφέρον για νέες αποσπάσεις δεν επαρκεί για να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η επιλογή να μην προβλέπεται η δυνατότητα παραμονής έμπειρων εκπαιδευτικών που ήδη υπηρετούν επί σειρά ετών στο εξωτερικό δημιουργεί σοβαρό κενό στρατηγικής. Πρόκειται για ανθρώπους που γνωρίζουν το θεσμικό και παιδαγωγικό πλαίσιο, έχουν στηρίξει σχολικές μονάδες σε δύσκολες περιόδους και επιθυμούν να συνεχίσουν την προσφορά τους — συχνά χωρίς καμία πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση για το Δημόσιο. Η αξιοποίησή τους δεν είναι προνόμιο· είναι αναγκαιότητα. Η επιμονή σε διαδικασίες που αποδεικνύονται άγονες, χωρίς ταυτόχρονη θεσμική πρόβλεψη για τη διατήρηση έμπειρου προσωπικού, γεννά εύλογη απορία. Όταν τα κενά παραμένουν και το ενδιαφέρον για αποσπάσεις είναι περιορισμένο, η Πολιτεία οφείλει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα και να θεσπίζει λύσεις που εξασφαλίζουν τη συνέχεια της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Το άρθρο 84 μπορεί και πρέπει να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικής παρέμβασης. Η ενίσχυση της σταθερότητας των σχολικών μονάδων στο εξωτερικό, μέσω της παραμονής όσων ήδη υπηρετούν με εμπειρία και αποδεδειγμένη προσφορά, είναι στοιχειώδης πράξη ευθύνης. Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση της Διασποράς δεν μπορεί να στηρίζεται σε προσωρινές και αποσπασματικές λύσεις· χρειάζεται συνέπεια, ρεαλισμό και πολιτική βούληση.