Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Κ. Αλέξης Αλάτσης' | 4 Μαρτίου 2026, 18:56

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Συμπληρωματικό σχόλιο μετά τις παρατηρήσεις του Συλλόγου Διδασκόντων/ουσών της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου Ενώ συμφωνώ ανεπιφύλακτα και με την θεμελιώδη μεθοδολογική ένσταση ως προς τη διαφορά της «προσαρμογής» των παραστατικών σπουδών στο γενικό Πανεπιστημιακό Πρότυπο αντί της ανωτατοποίησης των σπουδών παραστατικής τέχνης με ειδικό, αυτοτελές ρυθμιστικό πλαίσιο, καθώς και με την καταγραφή της δομικής ασυμβατότητας των τριών διακριτών κλάδων, θεωρώ ότι εκτός από τα δομικά λάθη στις προτεινόμενες διαδικασίες και ποσοστώσεις στην επιλογή του προσωπικού ΔΕΠ αλλά και ΕΚΑΠ, και βέβαια την εντελώς προβληματική πρόβλεψη για μετακινούμενους ΔΕΠ από άλλα ΑΕΙ, επιμένω ότι η εξαιτίας τους αλλοίωση της φυσιογνωμίας του γνωστικού και διδακτικού αντικειμένου θα μπορούσε να αποφευχθεί μόνον, εάν αυτό οριστεί, όχι μελλοντικά από το όποιο Καλλιτεχνικό Συμβούλιο ή Συμβούλιο διοίκησης, αλλά εξαρχής, με αναλυτικά και κατοχυρωμένα (κατόπιν διαβούλευσης φυσικά) curricula και ακριβείς περιγραφές γνωστικών αντικειμένων, έτσι ώστε να μην μπορούν οι θέσεις ΔΕΠ ή / και ΕΚΑΠ να αλλοιώνουν το διδακτικό αντικείμενο, αλλά η κάλυψή τους να γίνεται βάση ενός σταθερού και πλήρως οριοθετημένου προγράμματος σπουδών, με συγκεκριμένα μαθήματα. Δηλαδή και εδώ, μια θεμελιώδης αντιστροφή της σχέσης γνωστικό/διδακτικό αντικείμενο με διδάσκουσα/ διδάσκοντα, όπου το αναλλοίωτο θα είναι πάντα το πρώτο. Έτσι, ούτε μετακινούμενοι ΔΕΠ θα μπορούν να μετατρέψουν το μάθημα σε θεωρητικό από πρακτικό και σε αναμάσημα του εκάστοτε θεωρητικού διδακτορικού τους, ούτε όμως και οι ενεργοί καλλιτέχνες θα μπορούν να διδάσκουν πρακτικά μαθήματα που δεν τα κατέχουν, αν αποδεδειγμένα κάποιος άλλος είναι καταλληλότερος στο συγκεκριμένο πρακτικό πεδίο. Επίσης, ενώ κατανοώ και συμφωνώ επί της αρχής με την αγωνία για τον αριθμό εισακτέων, για να μην περιορίζεται τελικά ο αριθμός τους σε τόσο λίγες/λίγους, που τίποτα να μην αλλάζει σε σχέση με την παρούσα συνθήκη (Εθνικό + ΚΘΒΕ), θα μπορούσε να προβλέπεται από τώρα, στο Σχέδιο Νόμου, η μελλοντική ίδρυση τμημάτων της ΑΣΠΤ και σε άλλες πόλεις, πλην Αθήνας και Θεσσαλονίκης (μια καλή ευκαιρία για συνολική αναβάθμιση της περιφερειακής πολιτικής για το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες, με ουσιαστική επανίδρυση των ΔΗΠΕΘΕ – να φύγει επιτέλους το ΔΗ- και να μείνει μόνο το κρατικά ΠΕ-ριφερειακά ΘΕ-ατρα, που θα συνδέονται με ανάλογο τρόπο με τα τμήματα αυτά της ΑΣΠΤ, αξιοποιώντας και την υπάρχουσα εμπειρία της Σχολής στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας). Κάτι που και στον κλάδο της μουσικής θα απαντούσε στην αγωνία όσων δικαίως διαμαρτύρονται για την μη ίδρυση Σχολής Μουσικής στην Αθήνα.