Αρχική Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης»ΜΕΡΟΣ Β΄ ΕΣΟΔΑ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ (άρθρα 381-448)Σχόλιο του χρήστη Δημήτρης Παπαδόπουλος | 25 Μαΐου 2026, 15:43
  • Σχόλιο του χρήστη 'Δημήτρης Παπαδόπουλος' | 25 Μαΐου 2026, 15:43

    Στην παράγραφο 1 του άρθρου 389 προσδιορίζονται 4 διαφορετικοί συντελεστές Τ.Κ.Φ. Ο τρίτος συντελεστής αφορά σε ακίνητα «που χρησιμοποιούνται για την άσκηση πάσης φύσης οικονομικών δραστηριοτήτων οι οποίες, λόγω της φύσης των εργασιών τους, επιφέρουν σημαντική όχληση στο περιβάλλον». Ο τέταρτος συντελεστής αφορά σε ακίνητα «που χρησιμοποιούνται για την άσκηση πάσης φύσης οικονομικών δραστηριοτήτων, οι οποίες, λόγω της φύσης των εργασιών τους, δεν επιφέρουν σημαντική όχληση στο περιβάλλον». Η διαφορά των δύο συντελεστών ορίζεται στο 50%. Όμως η διαφοροποίηση αυτή είναι εν πολλοίς αβάσιμη για τους ακόλουθους λόγους. 1. Όπως ορίζεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 388, το ανταποδοτικό τέλος καθαριότητας – φωτισμού (Τ.Κ.Φ.) διατίθεται αποκλειστικά για την κάλυψη της πάσης φύσεως δαπάνη που απαιτεί η παροχή: α) υπηρεσιών καθαριότητας, δηλαδή αποκομιδής και διαχείρισης των παραγόμενων απορριμμάτων, β) υπηρεσιών φωτισμού των οδών, των πλατειών και όλων των κοινόχρηστων χώρων και γ) κάθε άλλης υπηρεσίας που σχετίζεται ή είναι συναφής με αυτές και η οποία πάγια παρέχεται από τον δήμο. Ο ίδιος ο νομοθέτης δηλαδή, ενώ στο άρθρο 388 ορίζει το τι ακριβώς αφορά το Τ.Κ.Φ. στο αμέσως επόμενο άρθρο το συσχετίζει με την όχληση που προκαλεί η δραστηριότητα, η οποία όμως με κανέναν τρόπο δεν σχετίζεται με τις παρεχόμενες από τον ΟΤΑ υπηρεσίες. Δεν σχετίζεται με κανένα τρόπο η όχληση που προκαλεί η επιχείρηση με την αναγκαιότητα φωτισμού των κοινόχρηστων χώρων πέριξ και εντός εγκατάστασης και με την καθαριότητα του. Οι απαιτήσεις αυτές σχετίζονται αφενός μεν με την έκταση που το ακίνητο και ο περιβάλλοντας χώρους του καταλαμβάνει, με τον αριθμό του προσωπικό που απασχολεί και με τις ώρες λειτουργίας του. 2. Ακόμα και αν κάποιος θελήσει παρά τα όσα αναφέρονται ανωτέρω, να συσχετίσει την όχληση με το ύψος του συντελεστή Τ.Κ.Φ. θα πρέπει να λάβει υπόψη, ότι η κατάταξη των οικονομικών δραστηριοτήτων σε βαθμούς όχλησης ορίζεται από συγκεκριμένη εθνική νομοθεσία, βασίζεται σε συγκεκριμένα κριτήρια κατάταξης και σε καμία περίπτωση αυτά δεν αποτελούν αρμοδιότητα του Α και του Β βαθμού αυτοδιοίκησης. Ενδεικτικά αναφέρεται το ΦΕΚ κατηγοριοποίησης και διάφορες τροποποιήσεις του (ΦΕΚ 1048Β_2012, Υ.Α. οικ. 13234/800/Φ.15/2012, (ΦΕΚ 3251/Β/6.12.2012), Υ.Α. οικ. 10432/1115/Φ.15/2014, (ΦΕΚ 2604/Β/30.9.2014), Υ.Α. οικ. 132894/1751/Φ15/2017, (ΦΕΚ 4421/Β/15.12.2017), , Υ.Α. οικ. 92108/1045/Φ.15/2020 (ΦΕΚ 3833/Β` 9.9.2020)). Η διάταξη αυτή και η ύπαρξη 2 διαφορετικών συντελεστών εξαρτώμενων από τον βαθμό όχλησης της οικονομικής δραστηριότητας, και με δεδομένο ότι ο προσδιορισμός του βαθμού όχλησης δεν ορίζεται μονοσήμαντα και σε κάθε περίπτωση δεν εμπίπτει στη σφαίρα των αρμοδιοτήτων του Δήμου, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα και αδιέξοδα ιδιαίτερα σε Δήμους που φιλοξενούν στα διοικητικά του όρια οχλούσες δραστηριότητες. Ο Δήμος θα τους επιβάλει τον τρίτο συντελεστή, οι επιχειρήσεις όμως εκμεταλλευόμενες τις ασάφειες και τις αμφισημίες της εν λόγω διάταξης θα προσφεύγουν στην δικαιοσύνη και αν δεν δικαιώνονται είναι τουλάχιστον βέβαιο ότι θα καθυστερούν την καταβολή προς τους Δήμους του Τ.Κ.Φ. Τέλος εάν το σκεπτικό του νομοθέτη είναι να δώσει στον Δήμο τη δυνατότητα να επιβραβεύσει ή όχι δραστηριότητες ανάλογα με την όχληση που προκαλούν, θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα επιβολής υποχρεωτικού περιβαλλοντικού τέλους ως αντιστάθμισμα έναντι της όποιας όχλησης, για συγκεκριμένες δραστηριότητες.