• Σχόλιο του χρήστη 'anna' | 25 Μαΐου 2026, 21:56

    Προτείνεται, στο πλαίσιο του άρθρου 294, να προβλεφθεί ότι οι υπηρετούντες σε κρίσιμους τομείς του Δημοσίου, όπως αστυνομικοί, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό ασφαλείας ή υγείας, να δύνανται να θέτουν υποψηφιότητα αποκλειστικά στον δήμο όπου βρίσκεται η οργανική τους θέση, χωρίς να θίγεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Η ανάγκη της ρύθμισης αυτής είναι πλέον εμφανής, ιδίως στην Ελληνική Αστυνομία και στις δημόσιες δομές υγείας, όπου παρατηρούνται σοβαρές ελλείψεις προσωπικού σε μάχιμες και νευραλγικές υπηρεσίες. Το ισχύον πλαίσιο έχει οδηγήσει, στην πράξη, στη δημιουργία ενός άτυπου μηχανισμού διευκόλυνσης μεταθέσεων μέσω της εκλογικής διαδικασίας, καθώς αρκετοί επιδιώκουν εκλογή στον τόπο καταγωγής ή συμφερόντων τους, προκειμένου στη συνέχεια να εξασφαλίσουν μετακίνηση από την οργανική τους θέση. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι να αποδυναμώνονται υπηρεσίες οι οποίες ήδη λειτουργούν οριακά. Ειδικά στην Αττική, πολλές αστυνομικές υπηρεσίες αντιμετωπίζουν καθημερινά αυξημένες επιχειρησιακές ανάγκες λόγω εγκληματικότητας, μεταναστευτικών ροών, αθλητικών εκδηλώσεων και διαχείρισης μεγάλου πληθυσμού. Παρ’ όλα αυτά, σημαντικός αριθμός στελεχών επιδιώκει μετακίνηση προς την επαρχία μέσω της εκλογικής διαδικασίας, με συνέπεια οι υπηρεσίες να μένουν υποστελεχωμένες. Αντίστοιχα προβλήματα καταγράφονται και στον χώρο της υγείας. Νοσοκομεία και κέντρα υγείας σε νησιωτικές, ακριτικές και δυσπρόσιτες περιοχές αδυνατούν να διατηρήσουν σταθερό προσωπικό, καθώς μετά από σύντομο χρονικό διάστημα πολλοί υπάλληλοι επιδιώκουν μεταθέσεις ή αποσπάσεις. Έτσι, ενώ οι οργανικές θέσεις εμφανίζονται θεωρητικά καλυμμένες, στην πράξη δημιουργούνται εκ νέου κενά, με αποτέλεσμα την υπερφόρτωση όσων παραμένουν στις υπηρεσίες και τη δυσχέρεια εξυπηρέτησης των πολιτών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα έχουν επανειλημμένα παρουσιαστεί και στον δημόσιο διάλογο, με αναφορές σε αστυνομικά τμήματα της Αττικής που λειτουργούν με ελάχιστο προσωπικό, καθώς και σε περιφερειακά νοσοκομεία που αδυνατούν να καλύψουν βασικές βάρδιες λόγω συνεχών μετακινήσεων προσωπικού. Το φαινόμενο αυτό δεν συνιστά μεμονωμένη περίπτωση, αλλά διαρθρωτικό πρόβλημα στελέχωσης του κράτους. Η προτεινόμενη ρύθμιση δεν περιορίζει το δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά, αλλά θεσπίζει ένα αντικειμενικό και δίκαιο πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο η δυνατότητα υποψηφιότητας συνδέεται με την οργανική θέση για την οποία ο υπάλληλος προσλήφθηκε και υπηρετεί. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η θεσμική ισορροπία ανάμεσα στο δικαίωμα του εκλέγεσθαι και στην ανάγκη εύρυθμης λειτουργίας κρίσιμων δημόσιων υπηρεσιών.