Υπουργείο Εσωτερικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αντώνης' | 3 Ιουνίου 2026, 12:30

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Η συζήτηση για το αν μια κοινότητα 201–300 κατοίκων πρέπει να έχει τριμελές συμβούλιο ή μόνο έναν Πρόεδρο δεν είναι απλώς νομική, αλλά βαθιά πρακτική. Η διατήρηση του ορίου στους 201 κατοίκους είναι αναγκαία για τους εξής νέους λόγους: Γεωγραφική διασπορά και οικισμοί: Πολλά χωριά αυτού του πληθυσμιακού μεγέθους δεν είναι συγκεντρωμένα σε ένα σημείο. Αποτελούνται συχνά από 2-3 μικρότερους, διάσπαρτους οικισμούς ή απομακρυσμένες γειτονιές. Ένας μόνο Πρόεδρος είναι αδύνατον να βρίσκεται παντού και να γνωρίζει τα καθημερινά προβλήματα κάθε γωνιάς. Το τριμελές συμβούλιο επιτρέπει την εκπροσώπηση από διαφορετικά σημεία της κοινότητας, ώστε να μην αισθάνεται κανένας κάτοικος αποκομμένος. Καταμερισμός έργου και αποφυγή εξάντλησης (Burnout): Το να είσαι ο μοναδικός εκπρόσωπος σε ένα χωριό σήμερα είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο και πρακτικά δύσκολο. Ο Πρόεδρος πρέπει να τρέχει 24 ώρες το 24ωρο για τα πάντα: από μια σπασμένη λάμπα και μια ζημιά στα υδραυλικά, μέχρι τη γραφειοκρατία με τον κεντρικό Δήμο. Όταν υπάρχει τριμελές συμβούλιο, οι αρμοδιότητες μοιράζονται, το βάρος ελαφραίνει και οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά χωρίς να εξουθενώνονται. Θεσμικό βάρος απέναντι στον κεντρικό Δήμο: Όταν ένας μοναδικός Πρόεδρος ζητάει ένα έργο ή μια χρηματοδότηση από τον Δήμαρχο, το αίτημά του μπορεί εύκολα να παραμεριστεί ή να θεωρηθεί «προσωπική επιδίωξη». Αντίθετα, μια επίσημη, γραπτή απόφαση ενός 3μελούς συμβουλίου κουβαλάει άλλο θεσμικό βάρος. Αντιπροσωπεύει τη συλλογική βούληση του χωριού, γεγονός που αναγκάζει την κεντρική διοίκηση του Δήμου να πάρει το αίτημα πιο σοβαρά. Κοινωνική συνοχή και αποφυγή τοπικών διχασμών: Στις μικρές κοινωνίες, οι προσωπικές ή οικογενειακές αντιπαραθέσεις είναι συχνά έντονες. Η εκλογή ενός και μόνο προσώπου μπορεί να πολώσει το χωριό στα δύο («οι δικοί μας» και «οι άλλοι»). Το τριμελές συμβούλιο, λόγω της απλής αναλογικής, αναγκάζει διαφορετικές πλευρές και απόψεις να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, να συνθέσουν και να συνεργαστούν, λειτουργώντας ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για την τοπική κοινωνία. Τέλος στο «ράβε-ξήλωνε» της νομοθεσίας: Η αυτοδιοίκηση χρειάζεται σταθερότητα. Δεν είναι δυνατόν να αλλάζουν τα πληθυσμιακά κριτήρια κάθε λίγα χρόνια, μπερδεύοντας τους πολίτες και αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Το όριο των 201 κατοίκων εφαρμόστηκε, έγινε αποδεκτό από τις τοπικές κοινωνίες και πρέπει να αφεθεί να λειτουργήσει σε βάθος χρόνου. Για όλους αυτούς τους λόγους, που αγγίζουν την πραγματική ζωή και επιβίωση της ελληνικής επαρχίας, το όριο πρέπει να παραμείνει ανέπαφο στους 201 κατοίκους.