Υπουργείο Υγείας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Λαζαρος' | 15 Απριλίου 2026, 11:52

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Η τεχνητή “ιατρικοποίηση” της ψυχαγωγικής χρήσης Ένα από τα πιο προβληματικά —και ταυτόχρονα πιο εμφανή— αποτελέσματα του προτεινόμενου πλαισίου είναι η σιωπηρή αλλά ξεκάθαρη μετατροπή της ψυχαγωγικής χρήσης σε “ιατρική”. Όταν το κράτος αφαιρεί από τη νόμιμη αγορά το φυσικό προϊόν, αλλά διατηρεί ή ενισχύει τα φαρμακευτικά κανάλια διάθεσης, δεν καταργεί τη ζήτηση. Την ανακατευθύνει. Και την ανακατευθύνει με τρόπο που αλλοιώνει την ίδια την έννοια της ιατρικής χρήσης. Μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουν – αλλά κανείς δεν λέει Στην πράξη, ένα σημαντικό ποσοστό των καταναλωτών που καταφεύγουν σε φαρμακευτικά προϊόντα κάνναβης δεν το κάνουν αποκλειστικά για αυστηρά ιατρικούς λόγους. Το κάνουν: επειδή δεν υπάρχει άλλη νόμιμη επιλογή επειδή η αγορά έχει αποκλειστεί από το φυσικό προϊόν επειδή το σύστημα τους οδηγεί εκεί Αυτό δεν είναι υπόθεση. Είναι προβλέψιμη συνέπεια της πολιτικής. Η πολιτεία, αντί να διαχωρίζει καθαρά τις δύο αγορές —ιατρική και ψυχαγωγική— τις συγχέει σκόπιμα μέσα από περιορισμούς που εξυπηρετούν αυτή τη μετατόπιση. Από τη ρύθμιση… στη στρέβλωση Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα όπου: η ψυχαγωγική χρήση δεν αναγνωρίζεται, αλλά συνεχίζει να υπάρχει η ιατρική χρήση “διογκώνεται” τεχνητά οι καταναλωτές οδηγούνται σε πιο ακριβά και περιορισμένα κανάλια και η αγορά συγκεντρώνεται σε λίγους παίκτες Αυτό δεν αποτελεί πολιτική δημόσιας υγείας. Αποτελεί τεχνητή διαμόρφωση της αγοράς. Ποιος ωφελείται τελικά; Όταν μια πολιτική: αποκλείει το φυσικό προϊόν από την ελεύθερη, ελεγχόμενη αγορά περιορίζει τα αδειοδοτημένα καταστήματα και ταυτόχρονα αφήνει ως κύρια διέξοδο τα φαρμακευτικά προϊόντα τότε δημιουργείται ένα περιβάλλον όπου η ζήτηση δεν μειώνεται — απλώς διοχετεύεται. Και διοχετεύεται προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υπάρχει αγορά. Υπάρχει. Το ερώτημα είναι: ποιος την ελέγχει και ποιος την καρπώνεται. Μια πολιτική που αποφεύγει να πει την αλήθεια Αν η πολιτεία θεωρεί ότι η ψυχαγωγική χρήση πρέπει να απαγορεύεται, οφείλει να το πει ξεκάθαρα και να αναλάβει τις συνέπειες. Αν θεωρεί ότι πρέπει να ρυθμιστεί, οφείλει να δημιουργήσει ένα σαφές, ελεγχόμενο και διαφανές πλαίσιο. Αυτό που δεν μπορεί να κάνει είναι το εξής: Να την απαγορεύει τυπικά, να την επιτρέπει έμμεσα, και να τη μεταφέρει σιωπηρά σε ένα άλλο, πιο περιορισμένο και πιο ελεγχόμενο σύστημα. Συμπέρασμα Η μετατροπή της ψυχαγωγικής χρήσης σε “ιατρική” μέσω της έλλειψης εναλλακτικών δεν αποτελεί λύση. Αποτελεί: υποκατάσταση πολιτικής αλλοίωση της έννοιας της ιατρικής χρήσης και στρέβλωση της αγοράς με σαφείς κατευθύνσεις Μια σοβαρή πολιτεία δεν συγχέει τις αγορές. Τις ρυθμίζει με διαφάνεια. Το προτεινόμενο πλαίσιο, δυστυχώς, κάνει το αντίθετο. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει με νομικούς ορισμούς. Η ψυχαγωγική χρήση δεν εξαφανίζεται όταν αφαιρείται από τη νόμιμη αγορά — απλώς μεταφέρεται εκεί που το κράτος δεν έχει κανέναν έλεγχο ή, ακόμη χειρότερα, διοχετεύεται έμμεσα σε ένα σύστημα που δεν σχεδιάστηκε για αυτήν. Αν η πολιτεία συνεχίσει να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα, το μόνο που θα πετύχει είναι να παραδώσει μια υπαρκτή αγορά είτε στην παραοικονομία είτε σε στρεβλωμένα, τεχνητά κανάλια. Η επιλογή είναι ξεκάθαρη: διαφάνεια και ρύθμιση ή υποκρισία και απώλεια ελέγχου. Σήμερα, δυστυχώς, επιλέγεται το δεύτερο. Συγκεκριμένες προτάσεις για ένα ρεαλιστικό και αποτελεσματικό πλαίσιο Εάν ο στόχος της πολιτείας είναι πράγματι η προστασία της δημόσιας υγείας, ο περιορισμός της παραοικονομίας και η δημιουργία μιας ελεγχόμενης αγοράς, τότε απαιτούνται συγκεκριμένες, λειτουργικές παρεμβάσεις — όχι αποσπασματικές απαγορεύσεις. Στο πλαίσιο αυτό, προτείνονται τα εξής: 1. Ενσωμάτωση του φυσικού προϊόντος σε ελεγχόμενο πλαίσιο Η πλήρης απομάκρυνση του ανθού από τη νόμιμη αγορά είναι λανθασμένη κατεύθυνση. Αντί αυτού: να επιτραπεί η διάθεση ανθού μέσω αδειοδοτημένων, εξειδικευμένων καταστημάτων με αυστηρούς ελέγχους ποιότητας, σήμανσης και ιχνηλασιμότητας με σαφή όρια ηλικίας και κανόνες πώλησης Η ρύθμιση του φυσικού προϊόντος είναι προϋπόθεση για οποιαδήποτε σοβαρή πολιτική. 2. Διακριτός διαχωρισμός ιατρικής και ψυχαγωγικής αγοράς Η σημερινή κατεύθυνση συγχέει τις δύο χρήσεις. Προτείνεται: η διατήρηση της ιατρικής κάνναβης μέσω φαρμακευτικών καναλιών, αλλά με δυνατότητα διάθεσης συγκεκριμένων προϊόντων και εκτός φαρμακείων, μέσω πιστοποιημένων σημείων ώστε: να αποσυμφορηθεί το σύστημα να μειωθεί η τεχνητή “ιατρικοποίηση” της ψυχαγωγικής χρήσης 3. Δημιουργία πλαισίου για μικρής κλίμακας καλλιέργειες Αντί για συγκεντρωτικά μοντέλα, προτείνεται: η αδειοδότηση μικρών, ελεγχόμενων καλλιεργειών (micro farms) με αυστηρά όρια παραγωγής με πλήρη καταγραφή και εποπτεία Αυτό: ενισχύει την τοπική οικονομία μειώνει την εξάρτηση από μεγάλους παίκτες δημιουργεί πιο υγιή ανταγωνισμό 4. Θεσμοθέτηση λεσχών κάνναβης (cannabis social clubs) Εάν ο στόχος είναι η προστασία της δημόσιας υγείας, υπάρχουν ήδη δοκιμασμένα μοντέλα. Οι λέσχες κάνναβης: λειτουργούν σε μη κερδοσκοπική βάση παρέχουν ελεγχόμενη πρόσβαση σε ενήλικες αποτρέπουν την επαφή με παράνομα δίκτυα Ένα τέτοιο πλαίσιο: μειώνει την έκθεση των χρηστών στην παραοικονομία επιτρέπει καλύτερη εποπτεία της κατανάλωσης 5. Σταδιακή μετάβαση από τα “legal high” σε καθαρή αγορά Αντί για οριζόντια κατάργηση: να προβλεφθεί σταδιακή αντικατάσταση των “legal high” προϊόντων μέσω νόμιμων, φυσικών και ελεγχόμενων επιλογών Έτσι: αποφεύγεται η απότομη μεταφορά της αγοράς στην παρανομία διασφαλίζεται ομαλή προσαρμογή Συμπέρασμα προτάσεων Μια σοβαρή πολιτική για την κάνναβη δεν βασίζεται στην απαγόρευση, αλλά στη ρύθμιση με όρους πραγματικότητας. Η επιλογή είναι ξεκάθαρη: είτε δημιουργείται ένα πολυκαναλικό, ελεγχόμενο και διαφανές σύστημα είτε η αγορά αφήνεται να λειτουργεί ανεξέλεγκτα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται Οι παραπάνω προτάσεις αποτελούν μια ρεαλιστική βάση για το πρώτο.