Αρχική Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου με τίτλο: Προώθηση πολιτικών νόμιμης μετανάστευσης, ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2024/1233 σχετικά με ...Άρθρο 21 Αναμόρφωση της διαδικασίας μετάκλησης και της διαδικασίας χορήγησης άδειας διαμονής για εξαρτημένη εργασία κατόπιν μετάκλησης – Τροποποίηση άρθρου 61 Κώδικα ΜετανάστευσηςΣχόλιο του χρήστη ΛΙΑΤΖΟΥΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (SEPA C&C IKE) | 13 Ιανουαρίου 2026, 00:24
  • Σχόλιο του χρήστη 'ΛΙΑΤΖΟΥΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (SEPA C&C IKE)' | 13 Ιανουαρίου 2026, 00:24

    Τα Ιδιωτικά Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας (ΙΓΕΕ) θα έπρεπε, κατ’ αρχήν, να διαθέτουν αποκλειστικό ή τουλάχιστον θεσμικά κατοχυρωμένο ρόλο στη στρατολόγηση εργαζομένων για την ελληνική αγορά εργασίας. Στην παρούσα φάση, παρατηρείται το παράδοξο ότι τα ΙΓΕΕ δεν δύνανται καν να υποβάλουν αίτημα μετάκλησης για λογαριασμό των πελατών τους, ενώ ο ίδιος ο εργοδότης έχει αυτή τη δυνατότητα. Να δεις, δηλαδή, το ΙΓΕΕ που υποτίθεται ότι είναι ο κατεξοχήν επαγγελματίας διαμεσολάβησης να μην μπορεί να υποβάλει το αίτημα, ενώ ο εργοδότης και ακόμη και ο δικηγόρος μπορούν – ένα ξεκάθαρο παράδειγμα θεσμικού παραλογισμού. Ακόμη πιο προβληματική είναι η εμπλοκή δικηγόρων στη διαδικασία, χωρίς να είναι σαφές ποια ακριβώς σχέση ή αρμοδιότητα έχουν ως προς την ουσιαστική εξασφάλιση του εργαζομένου στην τρίτη χώρα. Ο ρόλος τους περιορίζεται στην υποβολή αιτήματος μετάκλησης σε επίπεδο τυπικού ελέγχου εγγράφων, χωρίς δυνατότητα παροχής ουσιαστικών εγγυήσεων ή διασφαλίσεων προς τους πελάτες τους. Επιπλέον, οι δικηγόροι δεν παρακολουθούν ούτε καν την ορθή τήρηση της εργασιακής σχέσης μετά την ολοκλήρωση της μετάκλησης, αφήνοντας τον εργοδότη και τον εργαζόμενο χωρίς ουσιαστική επίβλεψη. Το άρθρο 21 ρυθμίζει τη διαδικασία της μετάκλησης, χωρίς όμως να προσδιορίζει ρητά ποιοι φορείς δικαιούνται να ασκούν στρατολόγηση και διαμεσολάβηση εργαζομένων από το εξωτερικό για λογαριασμό Ελλήνων εργοδοτών. Στην πράξη, δραστηριοποιούνται γραφεία και μεσάζοντες, εντός και εκτός Ελλάδας, οι οποίοι παρέχουν υπηρεσίες όμοιες με εκείνες των ΙΓΕΕ, χωρίς να υπόκεινται στις ίδιες προϋποθέσεις αδειοδότησης, ελέγχου και θεσμικών δεσμεύσεων. Το αποτέλεσμα είναι ένας ξεκάθαρος θεσμικός παραλογισμός: τα ΙΓΕΕ λειτουργούν υπό καθεστώς άδειας και εποπτείας, ενώ άλλοι φορείς ασκούν ουσιαστικά την ίδια δραστηριότητα χωρίς κανένα αντίστοιχο κανονιστικό πλαίσιο. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται γκρίζες νομικές ζώνες, οι οποίες μπλέκουν εργαζόμενους, εργοδότες και μεσάζοντες σε καταστάσεις που δεν μπορεί να ελεγχθεί πλήρως ούτε να διασφαλιστεί. Και αύριο, η πολιτεία θα βρίσκεται στη θέση να επισημαίνει παραβάσεις, ενώ η ίδια δεν έχει φροντίσει να διασφαλίσει σαφές, λογικό και δίκαιο νομικό πλαίσιο. Η έλλειψη ξεκάθαρων κανόνων δημιουργεί πρακτικά προβλήματα και αβεβαιότητα για όλους τους εμπλεκόμενους.