Μετανάστευσης και Ασύλου

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο (RSA)' | 19 Μαΐου 2026, 14:36

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Ορισμοί: άρθρο 17 Στην περ. ια΄, τα κριτήρια προσδιορισμού του «κινδύνου διαφυγής» είναι εξαιρετικά ευρεία και περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τη μη ύπαρξη δηλωμένης κατοικίας ή γνωστής διαμονής, συνθήκη που συντρέχει στο σύνολο σχεδόν των ανθρώπων που φτάνουν στη χώρα για να αιτηθούν άσυλο. Καθίσταται, έτσι, δυνατό να τεθούν σε στερητικό της ελευθερίας καθεστώς συλλήβδην οι νεοαφικνούμενες/οι για τον μόνο λόγο ότι δεν έχουν – και αυτονόητα αδυνατούν να έχουν – γνωστή διαμονή στη χώρα, δικαιούνται, άλλωστε, στέγαση και λοιπές υλικές συνθήκες υποδοχής από το κράτος σύμφωνα με το άρθρο 19 της Οδηγίας 2024/1346 και ήδη άρθρο 33 του παρόντος. Ενημέρωση: άρθρο 19 Στην παρ. 2, πρέπει να προστεθούν, μετά τους όρους «υποδείγματος της παρ. 1», οι όροι «για το δικαίωμα υποβολής αίτησης αποκατάστασης υλικών συνθηκών υποδοχής σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 33 και υποβολής αντιρρήσεων σύμφωνα με το άρθρο 42», ούτως ώστε διασφαλίζεται η έγκαιρη και προσήκουσα ενημέρωση των αιτουσών/ούντων άσυλο για τη διαδικασία που καλούνται να ακολουθήσουν για την προβολή των αιτημάτων τους ενώπιον των αρχών. Η ορθή ενημέρωση συμβάλλει καθοριστικά στην αποτελεσματικότητα του εισαγόμενου ένδικου βοηθήματος, την οποία έχει υπογραμμίσει ιδίως η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης ως αναγκαία για τη συμμόρφωση της χώρας με τη νομολογία του ΕΔΔΑ (https://hudoc.exec.coe.int/ENG?i=004-1219). Κατανομή σε γεωγραφική περιοχή: άρθρο 22 Η παρ. 3 περιλαμβάνει ρυθμίσεις που επικαλύπτουν αυτές του άρθρου 5 παρ. 4, καθώς αναφέρεται στη «διαδικασία υποδοχής και ταυτοποίησης», η οποία πλέον ρυθμίζεται από τον Κανονισμό 2024/1356. Προτείνεται να διαγραφεί για νομοτεχνικούς λόγους αποφυγής σύγχυσης και ασάφειας. Η δε παρ. 5 πρέπει να αναδιατυπωθεί ώστε να αναφέρεται ρητώς τόσο η διοικητική αίτηση ενώπιον της ΥπΥΤ κατ’ άρθρο 33 παρ. 3 και οι αντιρρήσεις ενώπιον του διοικητικού πρωτοδικείου κατ’ άρθρο 42 παρ. 1, ως ακολούθως: «Εάν διαπιστωθεί, με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, κατόπιν είτε αίτησης αποκατάστασης των υλικών συνθηκών υποδοχής που υποβλήθηκε σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 33 ή αντιρρήσεων του αιτούντος που υποβλήθηκαν σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 42 […]». Περιορισμός ελευθερίας: άρθρο 23 Στην παρ. 1, δεν μεταφέρεται ορθά η διάταξη του άρθρου 9 παρ. 1 της Οδηγίας 2024/1346, το οποίο επιτρέπει τη θέσπιση περιορισμών στην ελεύθερη κυκλοφορία των αιτουσών/ούντων μόνο «όταν είναι αναγκαίο». Ως προς την παρ. 2, όπως επισημάνθηκε αναλυτικά στις παρατηρήσεις επί του άρθρου 5, η «απαγόρευση εξόδου» συνιστά στέρηση ελευθερίας και όχι περιορισμό ελεύθερης κυκλοφορίας και πρέπει για το λόγο αυτό να διαγραφούν από το εδ. α΄ της παρ. 2 του παρόντος οι όροι «ή στην απαγόρευση εξόδου ιδίως προκειμένου να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ελέγχου διαλογής». Στην παρ. 3, περιορίζεται ανεπίτρεπτα το δικαίωμα αίτησης και λήψης άδειας προσωρινής διαμονής εκτός του ορισμένου τόπου σε «εξαιρετικούς λόγους», στοιχείο το οποίο δεν συνάδει με το γράμμα, ούτε το πνεύμα του άρθρου 9 παρ. 3 της Οδηγίας 2024/1346. Πρέπει να διαγραφούν οι όροι «για εξαιρετικούς λόγους» στο εδ. α΄ της παρ. 3. Στη δε παρ. 6, για λόγους σαφήνειας και για την αποφυγή σύγχυσης με την ενδικοφανή προσφυγή του άρθρου 67 του Κανονισμού 2024/1348, ο όρος «προσφυγή» συνιστάται να αντικατασταθεί από τον όρο «αντιρρήσεις». Εγγυήσεις για κρατούμενους αιτούντες: άρθρο 25 Απαλείφεται αναιτιολόγητα από την παρ. 4 ο αυτεπάγγελτος έλεγχος της κράτησης αιτουσών/ούντων άσυλο από τα διοικητικά πρωτοδικεία και διατηρείται μόνο υπέρ των ασυνόδευτων παιδιών στην παρ. 5. Η εγγύηση του αυτεπάγγελτου δικαστικού ελέγχου της κράτησης πρέπει να επαναφερθεί, με αναδιατύπωση του εδ. α΄ της παρ. 5 ως ακολούθως: «Οι αποφάσεις κράτησης ή παράτασης διαβιβάζονται με την έκδοσή τους, στον Πρόεδρο ή τον υπ’ αυτού οριζόμενο Πρωτοδίκη του Διοικητικού Πρωτοδικείου, στην Περιφέρεια του οποίου κρατείται ο αιτών, ο οποίος κρίνει για τη νομιμότητα της κράτησης ή της παράτασης αυτής και εκδίδει παραχρήμα την απόφασή του.» Επιβάλλεται, άλλωστε, από το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού κατ’ άρθρο 3 ΔΣΠΔ και άρθρο 24 παρ. 2 ΧΘΔ η ρητή απαγόρευση της κράτησης ανηλίκων, όπως επισημαίνεται στα σχόλια επί του άρθρου 27. Παράλληλα, στην παρ. 4 για τη διαδικασία των αντιρρήσεων κατά της κράτησης, γίνεται αναφορά σε ανάλογη εφαρμογή των προϋποθέσεων του Ν 3226/2004 (Α΄ 24), χωρίς όμως να ορίζεται ο τρόπος πρόσβασης στη νομική βοήθεια για άτομα που τελούν σε καθεστώς στέρησης της ελευθερίας τους. Συνακόλουθα, δεν μεταφέρεται ορθώς η απαίτηση του άρθρου 29 παρ. 6 της Οδηγίας 2024/1346 στο εθνικό δίκαιο. Στην πραγματικότητα, η πρόσβαση στη δωρεάν νομική συνδρομή για την προσβολή της διοικητικής κράτησης παραμένει «κενό γράμμα» στη χώρα, λόγω της πάγιας απουσίας συστήματος παροχής δωρεάν νομικής συνδρομής, εφόσον παραμένει αντικειμενικά αδύνατο άτομα που κρατούνται να καταθέσουν αίτηση στο οικείο διοικητικό πρωτοδικείο, αυτοπροσώπως και εγγράφως στα ελληνικά, για νομική βοήθεια και διορισμό δικηγόρου. Ενδεικτικό του κενού αυτού είναι το γεγονός ότι λιγότερο από το 1/5 των αποφάσεων κράτησης της Ελληνικής Αστυνομίας προσβάλλονται με αντιρρήσεις, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του κράτους (https://rsaegean.org/el/statistika-apelaseon-dioikitikis-kratisis-to-2025/). Ακόμη λιγότερες είναι οι αποφάσεις παράτασης της de facto κράτησης της ΥπΥΤ (υπό τη μορφή «περιορισμού ελευθερίας» κατ’ άρθρο 40 παρ. α΄ Ν 4939/2022, Α΄ 111) που προσβάλλονται με αντιρρήσεις στα διοικητικά πρωτοδικεία. Είναι, λοιπόν, επιτακτική η συγκεκριμένη και διεξοδική ρύθμιση του συστήματος παροχής νομικής συνδρομής για την κράτηση των αιτουσών/ούντων άσυλο, με ακριβείς λεπτομέρειες για τον τρόπο πρόσβασης των κρατούμενων ενδιαφερομένων στη νομική βοήθεια, καθώς και για τα δικαιολογητικά βάσει των οποίων θα πιθανολογηθεί η ένδειά τους, ενόψει της αντικειμενικής αδυναμίας των αιτουσών/ούντων άσυλο να κατέχουν τα έγγραφα του άρθρου 2 παρ. 2 Ν 3226/2004, για να αποκατασταθεί η συμμόρφωση της χώρας με τις απαιτήσεις του άρθρου 29 παρ. 6 της Οδηγίας 2024/1346. Τούτο επιβάλλεται και ενόψει των δεσμεύσεων των ελληνικών αρχών προς την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη σύσταση μηχανισμού παροχής δωρεάν νομικής συνδρομής σε κρατούμενες/ους πολίτες τρίτων χωρών, ούτως ώστε συμμορφωθεί η χώρα με τη νομολογία του ΕΔΔΑ (https://hudoc.exec.coe.int/ENG?i=DH-DD(2025)440E). Κράτηση αιτούντων με ειδικές ανάγκες υποδοχής: άρθρο 27 Η κράτηση των ανηλίκων δεν υπηρετεί ποτέ το βέλτιστο συμφέρον τους (άρθρο 3 ΔΣΠΔ, άρθρο 24 παρ. 2 ΧΘΔ). Συνιστά, δε, ανεπίτρεπτη οπισθοδρόμηση του δικαίου και της πρακτικής της χώρας η προτεινόμενη επαναφορά της λεγόμενης «προστατευτικής κράτησης» ασυνόδευτων παιδιών, για την οποία συνεχίζει να καταδικάζεται από το ΕΔΔΑ η χώρα (αντί πολλών, ΕΔΔΑ Μ.Υ. κατά Ελλάδας, 51980/19, 19-06-2025) και την κατάργηση της οποίας επιβεβαίωσε η κυβέρνηση στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης μόλις τον περασμένο μήνα (https://hudoc.exec.coe.int/ENG?i=DH-DD(2026)469E). Πρέπει, επομένως, να απαγορευτεί ρητά στην παρ. 2 η κράτηση των ανηλίκων, διατηρούμενου μόνο του εδ. α΄ αυτού. Αντίστοιχα σχόλια διατυπώνονται και επί του άρθρου 25 του παρόντος. Κατ’ ελάχιστον, δεδομένου ότι η παρ. 2 μεταφέρει εσφαλμένως το άρθρο 13 παρ. 2 της Οδηγίας 2024/1346 ως προς την κράτηση των ανηλίκων, καθώς δεν προκύπτει με σαφήνεια από την παρούσα διατύπωση η υποχρέωση πρότερης εξατομικευμένης αξιολόγησης του συμβατού της κράτησης με το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, πρέπει να διορθωθεί η αρχική υποπαράγραφος της παρ. 2 με σκοπό την ορθή αποτύπωση της Οδηγίας, ως ακολούθως: «2. Οι ανήλικοι δεν τίθενται υπό κράτηση. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ως μέτρο έσχατης ανάγκης και εφόσον αποδειχθεί ότι δεν μπορούν να εφαρμοσθούν αποτελεσματικά άλλα εναλλακτικά, λιγότερο περιοριστικά μέτρα, και αφού αξιολογηθεί ότι η κράτηση είναι προς το βέλτιστο συμφέρον τους, οι ανήλικοι, κατόπιν ατομικής αξιολόγησης, μπορούν να τεθούν υπό κράτηση […]». Στο δε εδ. δ΄ της παρ. 4, πρέπει να εισαχθεί ρητή απαγόρευση της κράτησης των γυναικών κατά τη διάρκεια της κύησης και για διάστημα τριμήνου μετά τον τοκετό, λαμβανομένης ιδίως υπόψη τα πάγια κενά στη στελέχωση του υγειονομικού προσωπικού των ΠΡΟΚΕΚΑ και την πλήρη απουσία των απαραίτητων ειδικοτήτων για την παροχή φροντίδας σε έγκυες γυναίκες, όπως επιβεβαιώνεται σταθερά από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του κράτους (αντί πολλών, https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/67715b2c-ec81-4f0c-ad6a-476a34d732bd/13288017.pdf, https://rsaegean.org/el/statistika-apelaseon-dioikitikis-kratisis-to-2025/). Σχολική φοίτηση και εκπαίδευση ανηλίκων: άρθρο 30 Πρέπει να διαγραφούν από την παρ. 1 οι όροι «και για όσο χρονικό διάστημα δεν εκτελείται μέτρο απομάκρυνσης που εκκρεμεί κατά των ιδίων ή των γονέων τους» και να μη μεταφερθεί η διάταξη του άρθρου 16 παρ. 1 της Οδηγίας 2024/1346 κατά τρόπο που παραβιάζει τις υποχρεώσεις της χώρας και την καθολική υποχρεωτικότητα της σχολικής φοίτησης των ανηλίκων, όπως υπαγορεύεται από το άρθρο 28 παρ. 1 ΔΣΠΔ και κατοχυρώνεται στο άρθρο 88 Ν 4871/2021 (Α΄ 246), με ποινικές κυρώσεις μάλιστα σε περίπτωση παράλειψης εγγραφής ή εποπτείας της φοίτησης. Η ίση μεταχείριση των παιδιών στον τομέα της σχολικής φοίτησης απαιτεί υποχρέωση και σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 1 ΔΣΠΔ. Μαθήματα γλωσσών: άρθρο 31 Δεν επιτρέπεται από το άρθρο 18 της Οδηγίας 2024/1346 να αποκλείονται από τα μαθήματα γλωσσών αιτούσες/ούντες άσυλο που βρίσκονται στη συνοριακή διαδικασία ασύλου. Πρέπει να διαγραφεί από το εδ. α΄ η διατύπωση «με εξαίρεση όσους υπάγονται στη συνοριακή διαδικασία ασύλου». Απασχόληση: άρθρο 32 Αντίστοιχα με τις παρατηρήσεις επί του άρθρου 31, δεν επιτρέπεται από το άρθρο 17 της Οδηγίας 2024/1346 αποκλεισμός των αιτουσών/ούντων που βρίσκονται στη συνοριακή διαδικασία ασύλου από την πρόσβαση στην απασχόληση, αλλά μόνο όσων εξετάζονται με την ταχεία διαδικασία του άρθρου 42 του Κανονισμού 2024/1348. Πρέπει να διαγραφεί από την δεύτερη υποπαράγραφο της παρ. 1 η διατύπωση «ή όταν η αίτηση εξετάζεται στη διαδικασία στα σύνορα σύμφωνα με το άρθρο 43 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1348». Υλικές συνθήκες υποδοχής: άρθρα 33 και 42 Σημαντική και αναγκαία για τη συμμόρφωση της χώρας με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη νομολογία του ΕΔΔΑ (Επιτροπή Υπουργών Συμβουλίου της Ευρώπης, CM/Del/Dec(2025)1531/H46-20, 12-06-2025, σκ. 9) είναι η εισαγόμενη ρύθμιση στο άρθρο 33 παρ. 3 και το άρθρο 42 παρ. 1 του παρόντος περί θέσπισης διαδικασίας αποτελεσματικής δικαστικής προσφυγής σχετικά με τη χορήγηση των συνθηκών υποδοχής. Απαραίτητες προϋποθέσεις, ωστόσο, για την ορθή λειτουργία της προτεινόμενης διοικητικής και δικαστικής διαδικασίας και την πραγματική πρόσβαση των αιτούντων άσυλο σε αυτή είναι οι κάτωθι: 1. Ρητή ρύθμιση περί παροχής δωρεάν νομικής συνδρομής για την εν λόγω διαδικασία και επαρκής εξειδίκευση της παρ. 4 του άρθρου 42 ως προς την πρόσβαση στη νομική βοήθεια και τα απαραίτητα προς τούτο έγγραφα, ώστε να καθίσταται δυνατό στην πράξη οι αιτούσες/ούντες να καταθέτουν εγγράφως την αίτηση αποκατάστασης στην ΥπΥΤ και εν συνεχεία τις αντιρρήσεις τους στο διοικητικό πρωτοδικείο, όπως απαιτεί το άρθρο 29 παρ. 6 της Οδηγίας 2024/1346. Και τούτο λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων και γνωστών περιστάσεων των ανθρώπων που ζητούν άσυλο, ιδίως του γλωσσικού εμποδίου, το οποίο κωλύει αντικειμενικά τη δυνατότητα σύνταξης έγγραφης αίτησης ή αντιρρήσεων με εξατομικευμένους λόγους στα ελληνικά χωρίς τη συνδρομή δικηγόρου. Από την πλευρά της, η ΥπΥΤ δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέσα για να παραλαμβάνει και επεξεργάζεται αιτήσεις αποκατάστασης υλικών συνθηκών υποδοχής σε άλλες γλώσσες πλην της ελληνικής. Αντίστοιχες παρατηρήσεις διατυπώνονται και επί του άρθρου 25 παρ. 4 του παρόντος αναφορικά με την παροχή δωρεάν νομικής συνδρομής για την άσκηση των αντιρρήσεων κατά της κράτησης. 2. Αποσαφήνιση στην παρ. 1 του άρθρου 42 του πεδίου εφαρμογής της πρότερης αίτησης στην ΥπΥΤ, η οποία αφορά αποκλειστικά τη διαδικασία του άρθρου 33 παρ. 3 και όχι τις περιπτώσεις αντιρρήσεων κατά αποφάσεων που εκδίδονται από την ΥπΥΤ σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 22, του άρθρου 23 ή του άρθρου 37. 3. Η προθεσμία 5 ημερών για την άσκηση αντιρρήσεων είναι δυσανάλογα στενή και απαγορευτική στην πράξη, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των ιδιαίτερων περιστάσεων υπό τις οποίες εισάγεται το ένδικο βοήθημα και δη (α) τη μη ρύθμιση πραγματικής παροχής δωρεάν νομικής συνδρομής στις/στους ενδιαφερόμενες/ους, όπως προεκτέθηκε, (β) την απουσία ενημέρωσής τους αναφορικά με το κατά τόπον αρμόδιο διοικητικό πρωτοδικείο (αντί πολλών, ΕΔΔΑ Kaak κατά Ελλάδας, 34215/16, 03-10-2019, σκ. 122), (γ) την απουσία αντικειμενικής πρόσβασης στο κατά τόπον αρμόδιο διοικητικό πρωτοδικείο, το οποίο μπορεί να απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα ή/και σε διαφορετικό νησί από τον τόπο διαμονής τους. 4. Πρέπει να διαγραφεί ο όρος «άπαξ» από το εδ. α΄ της παρ. 3 του άρθρου 33, καθώς οι υλικές συνθήκες υποδοχής των αιτουσών/ούντων άσυλο συχνά μεταβάλλονται κατά το διάστημα της – εν δυνάμει πολύμηνης – παραμονής τους στο σύστημα υποδοχής της ΥπΥΤ, ιδίως όταν μεταφέρονται από μία δομή σε άλλη με μέριμνα της ΥπΥΤ, ή/και ενδέχεται να ανακύψουν νέα δεδομένα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ασύλου. 5. Πρέπει, επίσης, να προβλέπεται στην παρ. 3 και η δυνατότητα αίτησης αποκατάστασης των υλικών συνθηκών υποδοχής ενώπιον της ΥπΥΤ για αιτούσες/ούντες που δεν έχουν τοποθετηθεί – ακόμη – σε συγκεκριμένη δομή της ΥπΥΤ. Επομένως, στο εδ. α΄ της παρ. 3 του άρθρου 33 πρέπει οι όροι «του Διοικητή της Περιφερειακής Υπηρεσίας της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης όπου διαμένει» να αντικατασταθούν από τους όρους «της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης». 6. Τέλος, για νομοτεχνικούς λόγους, πρέπει στο άρθρο 42 παρ. 1 να γίνεται ρητή αναφορά στο άρθρο 33 παρ. 3 ως προς την αίτηση αποκατάστασης των υλικών συνθηκών υποδοχής. Περιορισμός ή διακοπή υλικών συνθηκών υποδοχής: άρθρο 37 Πρέπει να διαγραφεί το εδ. α΄ της παρ. 2, το οποίο δεν βρίσκει έρεισμα στο άρθρο 23 της Οδηγίας 2024/1346 και εισάγει αυθαίρετο πρόσθετο λόγο σύλληψης ή/και κράτησης σε βάρος αιτουσών/ούντων άσυλο, ακόμη και ασυνόδευτων παιδιών. Αιτούντες που χρήζουν ειδικών συνθηκών υποδοχής: άρθρο 38 Είναι επιβεβλημένο να παραμείνουν στις κατηγορίες των ατόμων που χρήζουν ειδικών συνθηκών υποδοχής στην παρ. 1 και οι συγγενείς θυμάτων ναυαγίων, όπως αναφέρονται στο άρθρο 1 περ. λγ΄ Ν 4939/2022 (Α΄ 111), λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες περιστάσεις των αφίξεων δια θαλάσσης στη χώρα και ναυαγίων στα ελληνικά ύδατα, αλλά και τη σημασία που τους προσδίδει ο ενωσιακός νομοθέτης, ενδεικτικά στο άρθρο 9 παρ. 3 και άρθρο 11 παρ. 2 Κανονισμού 2024/1351. Η παροχή προσήκουσας φροντίδας και μέριμνας στις/στους επιζώσες/ώντες ναυαγίων αποτελεί και επιταγή του δικαιώματος στην αξιοπρέπεια και της απαγόρευσης της εξευτελιστικής μεταχείρισης, όπως προκύπτει από τη νομολογία του ΕΔΔΑ (Safi κατά Ελλάδας, 5418/15, 07-07-2022, σκ. 196). Στη δε παρ. 3, η περ. β΄ χρήζει περαιτέρω εξειδίκευσης με ρητή προσθήκη των όρων «και στο ΑΛΚΥΟΝΗ 2» μετά τους όρους «στον φάκελο του αιτούντος», ώστε να διασφαλίζεται η ανάρτηση των απαιτούμενων πληροφοριών στο πληροφοριακό σύστημα «ΑΛΚΥΟΝΗ 2», όπως έχει προβλεφθεί σε αντίστοιχες ρυθμίσεις στο άρθρο 9 παρ. 2 και στο άρθρο 128 παρ. 2 του παρόντος. Ασυνόδευτα παιδιά: άρθρο 40 Η ενεργοποίηση της διαδικασίας ορισμού προσωρινού επιτρόπου προηγείται ή/και δεν συνδέεται απαραίτητα με την υποβολή αίτησης ασύλου. Ως εκ τούτου, στο εδ. α΄ της παρ. 1, πρέπει να αντικατασταθούν οι όροι «η αρμόδια αρχή υποδοχής ή η Υπηρεσία Ασύλου (αρχές ασύλου και υποδοχής)» να αντικατασταθούν από τους όρους «ο φορέας αναγγελίας της περ. ιβ΄ του άρθρου 50». Αντίστοιχη τροποποίηση απαιτείται και στη διατύπωση του άρθρου 63 παρ. 4 του παρόντος. Περαιτέρω, δεν πρέπει να μεταφερθεί στην παρ. 9 η διάταξη του άρθρου 27 παρ. 9 της Οδηγίας 2024/1346 περί διαμονής ασυνόδευτων παιδιών άνω των 16 ετών μαζί με ενήλικες, καθόσον δεν συνάδει με τις επιταγές της παιδικής προστασίας σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο που δεσμεύει τη χώρα και δη το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού (άρθρο 3 ΔΣΠΔ, άρθρο 24 παρ. 2 ΧΘΔ) και την απαγόρευση των διακρίσεων στην παιδική προστασία (άρθρο 2 παρ. 1 ΔΣΠΔ).