Αρχική Εφαρμογή του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο και λοιπές διατάξεις του Υπουργείου Μετανάστευσης και ΑσύλουΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ ΕΛΕΓΧΟΣ ΔΙΑΛΟΓΗΣ, ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΣΥΛΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΧΗΣ, ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΜΕΡΟΣ Α΄ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΕ) 2024/1356 ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΕΛΕΓΧΟΥ ΔΙΑΛΟΓΗΣ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΣΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΩΝ (ΕΚ) 767/2008, (ΕΕ) 2017/2226, (ΕΕ) 2018/1240 ΚΑΙ (ΕΕ) 2019/817 (άρθρα 2-14)Σχόλιο του χρήστη PRAKSIS | 23 Μαΐου 2026, 11:55
|
Μετανάστευσης και Ασύλου Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Η εισαγωγή της διαδικασίας ελέγχου διαλογής (screening) στο υπό εξέταση σχέδιο νόμου και όπως αποτυπώνεται στις διατάξεις των άρθρων 4 και 5 του παρόντος, δημιουργεί ένα σύνθετο υβριδικό κανονιστικό καθεστώς το οποίο δεν ταυτίζεται ούτε με την τυπική κράτηση ούτε με την ελεύθερη κυκλοφορία. Το γεγονός ότι τα πρόσωπα «παραμένουν στη διάθεση των αρχών», εντός κέντρων ελέγχου ή δομών υπό αυστηρή επιτήρηση, συνιστά ουσιαστικό περιορισμό της ελευθερίας τους, ανεξαρτήτως του τυπικού χαρακτηρισμού της διαδικασίας. Ως PRAKSIS πιστεύουμε ότι η νομική αυτή κατασκευή θυμίζει τις «ζώνες διέλευσης» που έχουν εξεταστεί ήδη ως υποθέσεις από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), όπου το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι η νομική ονομασία αλλά η πραγματική κατάσταση στέρησης ελευθερίας. Σημειωτέον ότι το ΕΔΔΑ έχει καταστήσει σαφές ήδη από την υπόθεση Amuur κατά Γαλλίας (Amuur κατά Γαλλίας, αριθ. προσφυγής 19776/92), ότι η παραμονή σε ζώνη διέλευσης συνιστά στέρηση ελευθερίας κατά την έννοια του άρθρου 5 ΕΣΔΑ, όταν οι κινήσεις του ατόμου ελέγχονται πλήρως και δεν υπάρχει ουσιαστική δυνατότητα αποχώρησης. Αλλά και στη μεταγενέστερη υπόθεση Ilias and Ahmed κατά Ουγγαρίας (Ilias και Ahmed κατά Ουγγαρίας, αριθ. προσφ. 47287/15) το Δικαστήριο έκρινε ότι ο περιορισμός των προσφευγόντων για περισσότερο από 3 εβδομάδες σε ζώνη διέλευσης και σε έναν φυλασσόμενο χώρο, στον οποίο δεν μπορούσε να εισέλθει κάποιος από έξω (ούτε και ο δικηγόρος τους), ανέρχονταν σε de facto στέρηση της ελευθερίας τους. Η προτεινόμενη ρύθμιση, στο βαθμό που περιορίζει ουσιαστικά την ελευθερία κινήσεων, οφείλει να αντιμετωπίζεται ως καθεστώς κράτησης, ενεργοποιώντας όλες τις εγγυήσεις του άρθρου 5 ΕΣΔΑ.