Μετανάστευσης και Ασύλου

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'HIAS Ελλάδος' | 23 Μαΐου 2026, 18:02

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Άρθρο 163 Kρίνεται σκόπιμη η προσθήκη της παραγράφου 3 του άρθρου 14 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, σύμφωνα με την οποία: «Τα πρόσωπα στα οποία έχουν εφαρμογή τα στοιχεία δ) και ε) της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου ή η παράγραφος 2 απολαμβάνουν δικαιωμάτων που προβλέπονται ή είναι ανάλογα των προβλεπόμενων στα άρθρα 3, 4, 16, 22, 31, 32 και 33 της Σύμβασης της Γενεύης, εφόσον είναι παρόντα στο κράτος μέλος». Η ενσωμάτωση της ανωτέρω διάταξης είναι αναγκαία, καθώς τα σχετικά δικαιώματα αφορούν στην ίση μεταχείριση, την ελευθερία θρησκείας, το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη, τη δημόσια εκπαίδευση, την αρχή της μη επαναπροώθησης, καθώς και τις εγγυήσεις δέουσας διαδικασίας σε περίπτωση απέλασης. Η πρόβλεψη αυτή διασφαλίζει ότι τα εν λόγω πρόσωπα απολαμβάνουν τα απολύτως αναγκαία δικαιώματα και εγγυήσεις υπό το φως και της νομολογίας του ΔΕΕ (ΔΕΕ, C-391/16 M, 14/05/2019) κατά την οποία τα πρόσωπα αυτά εξακολουθούν να διατηρούν την ιδιότητα του πρόσφυγα. H παρ. 4 πρέπει να διορθωθεί καθώς είναι αντίθετη με το άρθρο 14 παρ. 1 περ. ε΄ του Κανονισμού 2024/1347 το οποίο συγκεκριμένα αναφέρει "ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής έχει καταδικαστεί με τελεσίδικη απόφαση για ιδιαιτέρως σοβαρό έγκλημα ΚΑΙ συνιστά κίνδυνο για την κοινωνία του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται". Η τελεσίδικη καταδίκη για σοβαρό έγκλημα και η διαπίστωση ότι το πρόσωπο συνιστά κίνδυνο για την κοινωνία της χώρας αποτελούν δύο αυτοτελείς και διαφορετικές προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά. Συνεπώς, η ύπαρξη τέτοιας καταδίκης δεν αρκεί από μόνη της για να συναχθεί ότι ο δικαιούχος συνιστά κίνδυνο για την κοινωνία της χώρας. H παρ 5 θα πρέπει να τροποποιηθεί ώς εξής: " Στις περιπτώσεις στις οποίες εφαρμόζεται η παράγραφος 1 στοιχεία δ) και ε), η αποφαινόμενη αρχή Μπορεί να αποφασίσει να μη χορηγήσει το καθεστώς πρόσφυγα, όταν δεν έχει ακόμη ληφθεί απόφαση σχετικά με την αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας", προκειμένου να αποτυπώνει ορθά τον Κανονισμό που προβλέπει διακριτική ευχέρεια και επιτρέπει στην αποφαινόμενη αρχή τη στάθμιση των συμφερόντων της χώρας με την εξατομικευμένη προστασία του εν λόγω ατόμου. Άρθρο 166 Για την πλήρη μεταφορά του Κανονισμού, θα πρέπει να προστεθούν τα εξής : “Το ενημερωτικό υλικό θα πρεπει να είναι μεταφρασμένο σε γλώσσα που κατανοεί ή εύλογα πιθανολογείται οτι κατανοεί ο δικαιούχος διεθνούς προστασίας”. Άρθρο 168 Η παρ. 3 θα πρέπει να τροποποιηθεί ώστε να περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά επαλήθευσης της βεβαίωσης κατάθεσης αίτησης που εκδίδει η Υπηρεσία Ασύλου, όπως φωτογραφία του κατόχου, προκειμένου αυτή να μπορεί να υποκαθιστά την ΑΔΕΤ έως την έκδοσή της νέας άδειας και επομένως να επιτρέπεται στους δικαιούχους διεθνούς προστασίας να έχουν πρόσβαση στα δικαιώματά τους. Άρθρο 170 Η παράγραφος 1 θα πρέπει να τροποποιηθεί ώστε να διαγραφεί η χρονική προθεσμία που τίθεται καθώς και η θέσπιση προστίμου. Η εν λόγω διάταξη, ως έχει, θεσπίζει υπέρμετρες και δυσανάλογες υποχρεώσεις για τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας, υποχρεώσεις που δεν έχουν Έλληνες ούτε άλλοι αλλοδαποί νομίμως διαμένοντες στην Ελλάδα και επομένως παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης. Επιπλέον, σύμφωνα με στοιχεία της HIAS Ελλάδος αλλά και άλλων εθνικών και διεθνών οργανισμών, η πλειονότητα των δικαιούχων διεθνούς προστασίας καταλήγουν σε συνθήκες αστεγίας, δεδομένης της έξωσής τους από τις δομές, και με προφανή αδυναμία να συμμορφωθούν πλήρως με την εν λόγω διάταξη. Άρθρο 171 Το άρθρο 171 δεν προβλέπεται στον Κανονισμό. Άρθρο 174 Δεδομένου ότι ο Κανονισμός δίνει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη και δεν τα υποχρεώνει να συνδέσουν κάποιες μορφές αρωγής με την συμμετοχή των δικαιούχων διεθνούς προστασίας σε προγράμματα ένταξης, εφόσον αυτά υπάρχουν και λαμβάνοντας υπόψη την πραγματικότητα, προτείνουμε να διαγραφεί. Υπενθυμίζουμε ότι οι μέχρι τώρα ρυθμίσεις αποκλείουν τους περισσότερους δικαιούχους διεθνούς προστασίας από ευεργετήματα κοινωνικής αρωγής λόγω των προυποθέσεων που θέτουν και επιπλέον η Ελλάδα παρά τις προτροπές διεθνών και εθνικών οργανισμών δεν διαθέτει προγράμματα ένταξης, τουλάχιστον σε τέτοια έκταση ώστε να μπορέσει να εξυπηρετήσει το σύνολο των δικαιούχων διεθνούς προστασίας που βρίσκονται στη χώρα. Επομένως οποιαδήποτε σύνδεσή τους με τα ευεργετήματα κοινωνικής αρωγής κάθιστά αδύνατη την πρόσβασή των δικαιουχων διεθνούς προσταασίας στην αρωγή αυτή. Άλλως και όλως επικουρικώς προτείνεται να αποσυνδέεται η πρόσβαση στην κοινωνική αρωγή από την συμμετοχή των δικαιούχων προστασίας σε μέτρα κοινωνικής ένταξης αν η μη συμμετοχή δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του ατόμου.