Αρχική Εφαρμογή του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο και λοιπές διατάξεις του Υπουργείου Μετανάστευσης και ΑσύλουΜΕΡΟΣ Β΄ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΟΔΗΓΙΑΣ (ΕΕ) 2024/1346 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ (άρθρα 15-47)Σχόλιο του χρήστη SolidarityNow | 24 Μαΐου 2026, 19:58




Άρθρο 17 περ. ια΄ — Ορισμοί Πρέπει να διαγραφεί από τα κριτήρια διαπίστωσης «κινδύνου διαφυγής» η έλλειψη δηλωθείσας ή σταθερής διεύθυνσης διαμονής, καθώς πρόκειται για στοιχείο που χαρακτηρίζει σχεδόν το σύνολο των νεοεισερχόμενων αιτούντων διεθνή προστασία και δεν μπορεί αφ’ εαυτού να τεκμηριώνει κίνδυνο διαφυγής. Η συμπερίληψη της έλλειψης σταθερής κατοικίας δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο γενικευμένης χρήσης της κράτησης σε βάρος αιτούντων διεθνή προστασία. Άρθρο 23 παρ. 2— Περιορισμός της ελεύθερης κυκλοφορίας Πρέπει να διαγραφεί η πρόβλεψη περί «απαγόρευσης εξόδου» ως μορφής περιορισμού της ελευθερίας κίνησης, καθώς συνιστά στην πράξη μορφή de facto κράτησης χωρίς τις εγγυήσεις που προβλέπει το ενωσιακό δίκαιο. Η ρύθμιση αυτή επιτρέπει τη μετατροπή της διαδικασίας υποδοχής σε καθεστώς γενικευμένης κράτησης χωρίς εξατομικευμένη αξιολόγηση αναγκαιότητας και αναλογικότητας. Άρθρο 31— Μαθήματα γλωσσών και επαγγελματική κατάρτιση Η εκμάθηση της γλώσσας αποτελεί κρίσιμο εργαλείο κοινωνικής ένταξης και πρόσβασης σε δικαιώματα, ιδίως για πρόσωπα που παραμένουν για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα σε Κέντρα Υποδοχής. Ο κατηγορικός αποκλεισμός μιας ολόκληρης κατηγορίας αιτούντων από την πρόσβαση στη γλωσσική εκπαίδευση δεν δικαιολογείται από το ενωσιακό δίκαιο και ενισχύει πρακτικές αποκλεισμού και περιθωριοποίησης. Επομένως, προτείνεται η διαγραφή από το εδάφιο α’ της εν λόγω διάταξης η διατύπωση «με εξαίρεση όσους υπάγονται στη συνοριακή διαδικασία ασύλου. Άρθρο 32 παρ. 1— Απασχόληση Πρέπει να διαγραφεί ο αποκλεισμός των αιτούντων που υπάγονται στη συνοριακή διαδικασία από την πρόσβαση στην απασχόληση. Αντί η εθνική νομοθεσία να εναρμονιστεί με την κατεύθυνση ενίσχυσης των εργασιακών δικαιωμάτων, εισάγει έναν νέο κατηγορικό αποκλεισμό που στερεί από τους αιτούντες τη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής ένταξης και εντείνει την εξάρτηση από επισφαλείς συνθήκες υποδοχής. Άρθρα 33 παρ. 3 και 42— Γενικοί κανόνες για τις υλικές συνθήκες υποδοχής και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη Απαιτείται η τροποποίηση των άρθρων 33 παρ. 3 και 42 ώστε να διασφαλίζεται πραγματική και αποτελεσματική πρόσβαση σε ένδικη προστασία για ζητήματα υποδοχής. Παρότι η θέσπιση εσωτερικού ενδίκου βοηθήματος κινείται κατ’ αρχήν προς θετική κατεύθυνση, οι προβλεπόμενοι περιορισμοί υπονομεύουν την αποτελεσματικότητά του. Ειδικότερα, το ένδικο βοήθημα κατά μη χορήγησης υλικών συνθηκών υποδοχής μπορεί να ασκηθεί μόνο άπαξ, παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες διαβίωσης των αιτούντων μεταβάλλονται συχνά. Επιπλέον, δεν προβλέπεται ουσιαστική πρόσβαση σε δωρεάν νομική συνδρομή, ενώ η προθεσμία των πέντε ημερών για την άσκηση αντιρρήσεων είναι υπερβολικά σύντομη και δεν εξασφαλίζει αποτελεσματική δικαστική προστασία. Για τους λόγους αυτούς, απαιτείται η δυνατότητα επανυποβολής αιτήματος σε περίπτωση μεταβολής των συνθηκών, η πρόβλεψη ουσιαστικής δωρεάν νομικής συνδρομής και η επέκταση της προθεσμίας άσκησης του ενδίκου βοηθήματος σε εύλογο χρονικό διάστημα.