• Σχόλιο του χρήστη 'Χρήστος' | 18 Ιουνίου 2026, 15:47

    Η Στρατηγική αναγνωρίζει ορθά τις έντονες χωρικές ανισότητες του στεγαστικού ζητήματος και την υπερσυγκέντρωση πίεσης στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ωστόσο, η επικέντρωση των παρεμβάσεων αύξησης προσφοράς αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στις περιοχές υψηλής ζήτησης ενέχει σημαντικούς κινδύνους που δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς στο κείμενο. Το πρόβλημα της αποκλειστικής αύξησης προσφοράς στα κορεσμένα κέντρα Η συνεχής πύκνωση της δόμησης σε ήδη κορεσμένες αστικές περιοχές θέτει σε κίνδυνο την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και την ανθεκτικότητα των πόλεων, συρρικνώνει τους τελευταίους ελεύθερους χώρους πρασίνου και κοινόχρηστους χώρους, και ενδέχεται να εντείνει τα ίδια τα προβλήματα που καλείται να λύσει — κυκλοφοριακή συμφόρηση, υποβάθμιση ποιότητας ζωής, αύξηση ζήτησης υπηρεσιών — δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο. Πρόταση: Ενσωμάτωση άξονα χωρικής ανακατεύθυνσης της στεγαστικής ζήτησης Προτείνεται η Στρατηγική να ενσωματώσει ρητά έναν συμπληρωματικό άξονα πολιτικής που να αφορά τη χωρική ανακατεύθυνση της κατοικίας προς περιφερειακές πόλεις, κωμοπόλεις και παρακείμενες περιοχές των αστικών κέντρων. Αυτό προϋποθέτει παράλληλες επενδύσεις σε υποδομές σύνδεσης: Σιδηροδρομικό/τροχιοδρομικό δίκτυο που να καθιστά εφικτή την ημερήσια μετακίνηση από γειτονικές πόλεις και κωμοπόλεις, μειώνοντας έτσι τον χρόνο στον οποίο η εγγύτητα με το κέντρο αποτελεί αναγκαιότητα. Οδικό δίκτυο αναβαθμισμένης ποιότητας που να συνδέει με ασφάλεια και ταχύτητα περιοχές γύρω από τα αστικά κέντρα. Ψηφιακές υποδομές και τηλεργασία ως δομικό στοιχείο, καθώς η διεύρυνση της τηλεργασίας —επιταχυνθείσα μετά την πανδημία— ήδη μετατοπίζει τη ζήτηση, αλλά απαιτεί αξιόπιστη συνδεσιμότητα για να αποδώσει σε μικρότερες πόλεις, χωριά και νησιά. Σύνδεση με υφιστάμενα ευρήματα της Στρατηγικής Η ίδια η Στρατηγική τεκμηριώνει ότι μεγάλο απόθεμα κενών κατοικιών βρίσκεται εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, ότι το κόστος ανακαίνισης — και όχι η απουσία κτηρίων — αποτελεί συχνά το κύριο εμπόδιο αξιοποίησής τους, και ότι η στεγαστική πίεση τείνει να γενικεύεται πέρα από τα αστικά κέντρα. Η ανακατεύθυνση της ζήτησης θα μπορούσε να αξιοποιήσει το υφιστάμενο —έστω και παλαιό— απόθεμα αυτών των περιοχών, συνδυάζοντάς το με τα ήδη προβλεπόμενα κίνητρα ανακαίνισης. Η αντιμετώπιση του στεγαστικού ζητήματος δεν μπορεί να συνίσταται μόνο στο να χτίζουμε περισσότερα εκεί που θέλουν όλοι να μένουν. Χρειάζεται παράλληλα να διαμορφώσουμε συνθήκες ώστε να αξίζει να μένει κανείς αλλού. Αυτό απαιτεί συντονισμό στεγαστικής πολιτικής με χωροταξική, μεταφορική και ψηφιακή πολιτική — συντονισμό που η Κυβερνητική Επιτροπή Στεγαστικής Πολιτικής θα μπορούσε να αναλάβει ως αρμοδιότητα.