Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Χρήστος Γιουρούκος' | 22 Νοεμβρίου 2025, 00:43

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  ΜΕΡΟΣ Β΄ – ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ (άρθρο 10) Η διάκριση μεταξύ των Αξιωματικών Υπηρεσίας Γραφείου (ΥΓΡ) και των Αξιωματικών Ελαφράς Υπηρεσίας (ΕΥ) έχει βαθιές θεσμικές και λειτουργικές ρίζες (ΦΕΚ Α΄114/1973), οι οποίες εξακολουθούν να διατηρούν την αξία και τη σκοπιμότητά τους στο σύγχρονο πλαίσιο των Ενόπλων Δυνάμεων. Πρώτον, ως Αξιωματικοί Υπηρεσίας Γραφείου «τίθενται μόνιμοι εν ενεργεία αξιωματικοί και μόνιμοι υπαξιωματικοί, λόγω τραύματος που συνέβη σε εκτέλεση διατεταγμένης υπηρεσίας και εξαιτίας αυτής», σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 101 του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου. Πρόκειται για μία σαφώς τεκμηριωμένη αιτιώδη σχέση, η οποία καθιστά την πολιτεία υπόχρεη να αναγνωρίσει ότι οι υπηρεσιακοί περιορισμοί τους οφείλονται στην εκτέλεση του καθήκοντος. Στο πλαίσιο αυτό, η διατήρηση της διάκρισης οφείλει να περιλαμβάνει και την αναγνώριση του καταληκτικού βαθμού του Ταξιάρχου για τους Υπηρεσίας Γραφείου που έχουν ολοκληρώσει τη φοίτηση στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ), ως επιβράβευση της επιτελικής τους επάρκειας, του ενδιαφέροντος για τη στρατιωτική επιστήμη και της αξιοκρατικής τους εξέλιξης. Δεύτερον, οι Αξιωματικοί Ελαφράς Υπηρεσίας, παρόλο που η υπηρεσιακή τους κατάσταση δεν απορρέει από βλάβη εξαιτίας της υπηρεσίας, καταβάλλουν συστηματική προσπάθεια να παραμείνουν ενεργοί και ενταγμένοι στο στρατιωτικό περιβάλλον. Με προσωπικό κόστος και αυταπάρνηση διατηρούν τη σχέση τους με τη στρατιωτική εκπαίδευση και επιδεικνύουν υψηλό βαθμό ενδιαφέροντος και πραγματική διάθεση συνεισφοράς στο έργο του Στρατού Ξηράς. Η υφιστάμενη διαφοροποίηση των δύο ειδικών καταστάσεων Αξιωματικών δεν αποτελεί απλή τυπική κατάταξη, αλλά αναγνωρίζει δύο διαφορετικές πραγματικότητες με ιδιαίτερες ανάγκες και διακριτές αιτίες ένταξης. Η διακριτή υπηρεσιακή αντιμετώπιση των δύο κατηγοριών στηρίχθηκε επίσης σε αξιοκρατικά κριτήρια, όπως η αποφοίτηση από ανώτερες στρατιωτικές σχολές (ΑΔΙΣΠΟ – ΣΔΙΕΠ/ΣΠΣΞ), η οποία αποτελούσε αντικειμενικό δείκτη επιχειρησιακής και επιτελικής επάρκειας και οριοθετούσε θεμιτά επίπεδα εξέλιξης. Η ύπαρξη αυτής της διαφοροποίησης οργανώνει και εξορθολογίζει την εξέλιξη και τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, διατηρώντας τη δικαιοσύνη και τη λειτουργικότητα του συστήματος. Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι η μόνιμη υπηρεσιακή βλάβη του προσωπικού Υπηρεσίας Γραφείου αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα τραυματισμού κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας, γεγονός που καθιστά την πολιτεία ηθικά και λειτουργικά υποχρεωμένη να αναγνωρίζει την ευθύνη της για την έκθεση του προσωπικού σε κινδύνους και να τιμά έμπρακτα την προσφορά, την αυτοθυσία και την αφοσίωσή του. Περαιτέρω, η θέσπιση ίδιου καταληκτικού βαθμού για στελέχη διαφορετικών κατηγοριών, υπηρεσιακών συνθηκών και επιπέδων εκπαίδευσης εισάγει συστημική αδικία, με αναπόφευκτα αρνητικές συνέπειες. Μια τέτοια εξομοίωση παραγνωρίζει ουσιώδεις διαφοροποιήσεις στα προσόντα, τις απαιτήσεις και τις θυσίες κάθε κατηγορίας προσωπικού, υπονομεύοντας την αξιοκρατία, την υπηρεσιακή ισορροπία και την αποτελεσματική διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού — στοιχεία θεμελιώδη για τη θεσμική συνοχή και τη λειτουργικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Συνοψίζοντας, προτείνεται η τροποποίηση της παραγράφου 5 του άρθρου 10 ως ακολούθως : 5. Με την επιφύλαξη των περιπτώσεων στις οποίες, σύμφωνα με το παρόν άρθρο, ορίζεται για κατηγορίες αξιωματικών καταληκτικός βαθμός κατώτερος του Συνταγματάρχη και αντιστοίχων, για τους Αξιωματικούς Ειδικών Καταστάσεων : α. Καταληκτικός βαθμός Ταξίαρχος για τους αξιωματικούς Υπηρεσίας Γραφείου που έχουν περατώσει επιτυχώς τη φοίτηση στην ΑΔΙΣΠΟ. β. Καταληκτικός Συνταγματάρχης και αντίστοιχοι για Αξιωματικούς Υπηρεσίας Γραφείου που δεν έχουν περατώσει επιτυχώς τη φοίτηση στην ΑΔΙΣΠΟ καθώς και για όλους τους λοιπούς Αξιωματικούς Ειδικών Καταστάσεων. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται η συνέχιση της διάκρισης με βάση την αξιοκρατία, την εκπαιδευτική επάρκεια και την αιτιώδη σχέση της υπηρεσιακής βλάβης με την υπηρεσία, ώστε η Πολιτεία, μέσω της υπηρεσιακής εξέλιξης, να αναγνωρίζει θεσμικά την ευθύνη της για την έκθεση του προσωπικού σε κινδύνους και να τιμά με συνέπεια και θεσμική σοβαρότητα την προσφορά και την αυτοθυσία του.