Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Μαρία Παπάζογλου' | 22 Νοεμβρίου 2025, 17:36

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Ι. Η Εσωτερική Αντίφαση του Νομοθετήματος (Contradictio in terminis) Το υπό διαβούλευση Σχέδιο Νόμου πάσχει εξ αρχής από δομική αντιφατικότητα που υπονομεύει την αξιοπιστία και τη νομιμότητά του. Ενώ το Άρθρο 1 διακηρύσσει ρητώς ως θεμελιώδη σκοπό την «ενίσχυση της αξιοκρατίας», το Παράρτημα Β εισάγει το έτος 1995 ως αυθαίρετο χρονικό ορόσημο («cut-off date») για την προαγωγή, χωρίς καμία πρόβλεψη αξιολόγησης ουσιαστικών προσόντων ή απόδοσης. Η ρύθμιση αυτή καθιστά το νομοσχέδιο αυτοαναιρούμενο, καθώς η βαθμολογική εξέλιξη εξαρτάται αποκλειστικά από ένα τυχαίο χρονικό σημείο και όχι από την αξία του στελέχους, κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της αξιοκρατίας (άρθρο 103 Συντ.). Ως εκ τούτου, η σχετική διάταξη χρήζει άμεσης απόσυρσης και επανεξέτασης. ΙΙ. Παραβίαση Συνταγματικών Διατάξεων Η επιχειρούμενη περικοπή αποδοχών (μέσω επιδομάτων) σε στελέχη Ειδικών Καταστάσεων εγείρει σοβαρά ζητήματα αντισυνταγματικότητας: Άρθρο 4 Συντ. – Αρχή της Ισότητας: Οποιαδήποτε διαφοροποίηση στις αποδοχές που βασίζεται αποκλειστικά στην κατάσταση υγείας του εργαζομένου συνιστά ανεπίτρεπτη διάκριση. Η πάγια νομολογία του ΣτΕ δέχεται ότι μισθολογικές διαφοροποιήσεις είναι ανεκτές μόνο όταν συνδέονται απολύτως και αντικειμενικά με τη φύση και την ποσότητα της παρεχόμενης εργασίας. Στην προκειμένη περίπτωση, το στέλεχος εξακολουθεί να παρέχει πραγματική υπηρεσία, και η μείωση αποδοχών λόγω υγείας συνιστά «ποινή» που παραβιάζει την ισότητα. Άρθρο 22 Συντ. – Προστασία της Εργασίας: Το Σύνταγμα απαγορεύει τη δυσμενή μεταχείριση των εργαζομένων λόγω προβλημάτων υγείας. Η μείωση των αποδοχών σε άτομο που εργάζεται κανονικά, έστω και σε προσαρμοσμένα καθήκοντα (reasonable accommodation), συνιστά ευθεία και αντισυνταγματική προσβολή του πυρήνα του δικαιώματος στην εργασία και της αρχής της ίσης αμοιβής για εργασία ίσης αξίας. Άρθρο 21 Συντ. – Προστασία της Υγείας: Το Κράτος έχει την υποχρέωση να μεριμνά για την υγεία των πολιτών και των λειτουργών του. Η επιβολή οικονομικών κυρώσεων (μείωση αποδοχών) λόγω ασθένειας ή βλάβης που συχνά προήλθε από την υπηρεσία, αντιστρατεύεται την υποχρέωση πρόνοιας του Κράτους. ΙΙΙ. Παραβίαση του Ενωσιακού και Διεθνούς Δικαίου Η ρύθμιση έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις: Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (Άρθρο 21): Καθιερώνεται ρητή απαγόρευση κάθε διάκρισης λόγω αναπηρίας ή κατάστασης υγείας. Η περικοπή θεσμοθετημένων επιδομάτων λόγω ιατρικών περιορισμών συνιστά απαγορευμένη διάκριση που προσβάλλει την αξιοπρέπεια του εργαζομένου. Οδηγία 2000/78/ΕΚ – Ίση Μεταχείριση στην Εργασία: Η Οδηγία υποχρεώνει τον εργοδότη (εν προκειμένω το Δημόσιο) να προβαίνει σε «εύλογες προσαρμογές» της εργασίας για άτομα με προβλήματα υγείας/αναπηρία, ώστε να συνεχίσουν να προσφέρουν, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται οικονομική ζημία ή μισθολογική υποβάθμιση. Η μείωση μισθού ως συνέπεια της προσαρμογής καθηκόντων συνιστά παραβίαση της Οδηγίας. Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) – Άρθρο 14 & 1ο ΠΠΠ: Απαγορεύεται κάθε διάκριση στην απόλαυση των δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των περιουσιακών (όπως ο μισθός). Η στέρηση μέρους του μισθού λόγω υγείας, ενώ η εργασιακή σχέση διατηρείται ενεργή, παραβιάζει το δικαίωμα στην περιουσία και την απαγόρευση των διακρίσεων. Νομολογιακό Σημείωμα: Γίνεται μνεία ότι η νομολογία των Διοικητικών Δικαστηρίων έχει κρίνει επανειλημμένως ότι η μείωση μισθού σε εργαζομένους με ιατρικούς περιορισμούς συνιστά δυσμενή μεταχείριση και είναι ακυρωτέα, εφόσον δεν υφίσταται διακοπή της υπηρεσιακής σχέσης αλλά τροποποίηση των καθηκόντων προς το ηπιότερο για λόγους ανωτέρας βίας (υγείας).