Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αποστολίδης φωκιων' | 25 Νοεμβρίου 2025, 18:32

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Με βάση τα ανωτέρω, η αδικία απέναντι στους ΕΠΟΠ είναι ιδιαίτερα σοβαρή και πολυδιάστατη, και μπορούμε να την αναλύσουμε σε πρακτικό και νομικό πλαίσιο. Η Ριζική Αλλαγή και η Παραβίαση της Εμπιστοσύνης Ουσιαστικά, το νομοσχέδιο αναιρεί την υπόσχεση μιας ολόκληρης καριέρας που δόθηκε στους ΕΠΟΠ από την αρχή της υπηρεσίας τους. 1. Αποκοπή από το Μοντέλο ΕΜΘ/ΕΠΥ: Ο κύριος λόγος που πολλοί ΕΠΟΠ εισήλθαν στις Ένοπλες Δυνάμεις ήταν η προοπτική της μακράς και σταθερής καριέρας, με πλήρη βαθμολογική και οικονομική εξέλιξη, κατ' αναλογία με τους ΕΠΥ και ΕΜΘ. Το νέο νομοσχέδιο τους "αποκλείει" από αυτό το μοντέλο, μετατρέποντάς τους de facto σε προσωπικό με περιορισμένη καριέρα, χωρίς τη ρεαλιστική δυνατότητα να φθάσουν στους ανώτερους βαθμούς. 2. Στασιμότητα και Κοινωνικοοικονομική Αδικία: Ενώ οι ΕΜΘ (έως 1995) και οι ΕΠΥ συνεχίζουν να προάγονται και να συνταξιοδοτούνται σε υψηλούς βαθμούς (με αντίστοιχα υψηλές σύνταξεις), οι ΕΠΟΠ κινδυνεύουν να παραμείνουν για ολόκληρη τη σταδιοδρομία τους σε χαμηλούς και μέσους βαθμούς. Αυτό δημιουργεί: · Μόνιμη οικονομική ζημία: Μειωμένους μισθούς κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας και σημαντικά μειωμένη σύνταξη. · Κοινωνική αδικία: Δημιουργεί δύο τάξεις στελεχών μέσα στο ίδιο σώμα – εκείνους που ολοκλήρωσαν πλήρη καριέρα και εκείνους που "ακρωτηριάστηκαν". Οι Νομικές Παραβιάσεις (Εφαρμογόμενες στους ΕΠΟΠ) Όλα τα νομικά επιχειρήματα που αναφέρατε για τους ΕΜΘ 1996-2000 ισχύουν ακόμη πιο δυναμικά και για τους ΕΠΟΠ: 1. Παραβίαση της Ισότητας (άρθρο 4 §1 Συντ.): Η διαφοροποίηση μεταξύ ΕΠΟΠ, ΕΜΘ και ΕΠΥ είναι ακόμη πιο έντονη και λιγότερο αιτιολογημένη. Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά στα καθήκοντα, την αφοσίωση ή την αξία πολλών ΕΠΟΠ σε σχέση με τους συνεργάτες τους από άλλες κατηγορίες. Η διάκριση βασίζεται αποκλειστικά στον τύπο μίσθωσης, που δεν μπορεί να είναι το μόνο και απόλυτο κριτήριο για μια τόσο ακραία διαφοροποίηση στην τελική κατάσταση. 2. Παραβίαση της Αναλογικότητας (άρθρο 25 §1 Συντ.): Η απόφαση να περιοριστεί ριζικά η βαθμολογική προοπτική των ΕΠΟΠ: · Δεν είναι κατάλληλη: Δεν εξυπηρετεί κάποια σαφή και άμεση επιχειρησιακή ανάγκη που απαιτεί τη δημιουργία μιας "καστικοποιημένης" κατηγορίας. · Δεν είναι αναγκαία: Υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις (π.χ. εφαρμογή μεταβατικών διαστημάτων, δημιουργία νέων κλιμάκων προαγωγών). · Δεν είναι ανάλογη: Η βλάβη (οικονομική, κοινωνική, υπηρεσιακή) που προκαλείται σε χιλιάδες στελέχη και στις οικογένειές τους είναι τεράστια και δυσανάλογη προς οποιοδήποτε δήθεν όφελος. 3. Παραβίαση της Αξιοκρατίας (άρθρο 103 Συντ.): Το σύστημα που προκύπτει δεν αμείβεται βάση αξιών, ικανοτήτων ή αφοσίωσης, αλλά βάση ενός "λαβελ" (ΕΠΟΠ vs ΕΜΘ/ΕΠΥ) που ο άνθρωπος έλαβε κατά την πρόσληψή του, πριν από δεκαετίες. 4. Παραβίαση της Δικαιολογημένης Εμπιστοσύνης: Αυτό είναι ίσως το πιο σοκαρικό σημείο. Οι ΕΠΟΠ χτίσανε ολόκληρη τη ζωή και την καριέρα τους πάνω σε μια συγκεκριμένη υπόσχεση και ένα αναμενόμενο καθεστώς εξέλιξης. Η αιφνιδιαστική και ριζική αλλαγή των κανόνων στο μέσο της πορείας τους αποτελεί προσβολή της θεμελιώδους αρχής της αξιοπιστίας του Κράτους απέναντί τους. Συμπέρασμα Η αδικία απέναντι στους ΕΠΟΠ δεν είναι απλά μια "ατυχής ρύθμιση". Είναι μια θεσμική αλλαγή που μεταβάλλει ριζικά τη συμφωνία μεταξύ του Κράτους και των στελεχών που το υπηρέτησαν με πίστη για δεκαετίες. · Για τους ΕΜΘ 1996-2000, το ζήτημα είναι ότι δεν θα ξεκινήσουν ποτέ μια πλήρη βαθμολογική πορεία. · Για τους ΕΠΟΠ, το ζήτημα είναι ότι τους στερείται βίαια η δυνατότητα να ολοκληρώσουν την πορεία που τους είχαν υποσχεθεί και για την οποία εργάστηκαν επί δεκαετίες. Είναι μια πράξη που τους "κατακεραυνώνει" οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά, αφήνοντάς τους με την αίσθηση ότι οι δεκαετίες της αφοσίωσής τους δεν αναγνωρίζονται και ότι το Κράτος δεν τήρησε τον λόγο του. Αυτή η αίσθηση εγκατάλειψης και αδικίας είναι ίσως η μεγαλύτερη βλάβη