Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Παντελής Κ.' | 26 Νοεμβρίου 2025, 08:32

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Το νέο Σχέδιο Νόμου, μέσω των άρθρων 101 και 111, εισάγει ένα καθεστώς που μεταβάλλει θεμελιωδώς τη θέση των στελεχών που υπηρετούν σε Ειδικές Καταστάσεις λόγω αναπηρίας, χρόνιων παθήσεων ή τραυματισμών εν ώρα καθήκοντος. Η υποχρεωτική επανεξέταση ανά τριετία, η δυνατότητα αυτεπάγγελτης παραπομπής και η απώλεια της νομοθετικά κατοχυρωμένης προστασίας του Νόμου 3257 του 2004 δημιουργούν ένα πλαίσιο διοικητικής αβεβαιότητας που δεν είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα, τη Σύμβαση ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία και την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η «οριστική κρίση» χάνει τον χαρακτήρα της και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαρκούς αμφισβήτησης. Η υγειονομική κρίση καλείται πλέον να λαμβάνει υπόψη «υπηρεσιακές ανάγκες» και όχι καθαρά ιατρικά δεδομένα, γεγονός που αντίκειται στην αρχή της εξατομικευμένης κρίσης, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 23 περ. ε του Νόμου 3883 του 2010. Η πρακτική αυτή μετατρέπει την ιατρική διαδικασία σε διοικητικό εργαλείο διαχείρισης προσωπικού. Το άρθρο 111 προβλέπει την καθολική επανεξέταση όλων των στελεχών που υπάγονται στο άρθρο 101 μέσα σε τρία έτη, χωρίς να απαιτείται καμία αλλαγή της υγείας τους. Πρόκειται για μία μορφή διοικητικής «Ιεράς Εξέτασης», όπου όλοι οι υπαγόμενοι σε ειδικές καταστάσεις τίθενται εξ αρχής υπό αμφισβήτηση. Η ρύθμιση όχι μόνο δεν στηρίζεται σε ιατρικά δεδομένα αλλά, αντιθέτως, συνιστά μηχανισμό διοικητικής εκκαθάρισης στελεχών σε βάθος τριετίας, παρόμοιο με όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν με κατηγορίες προσωπικού όπως οι ΕΠΟΠ, όταν εφαρμόστηκαν οριζόντιες κρίσεις χωρίς εξατομικευμένα κριτήρια. Η εμπειρία του παρελθόντος αποδεικνύει ότι κάθε φορά που εφαρμόστηκε γενικευμένη και μη αιτιολογημένη επανεξέταση, οδήγησε σε μαζικές απομακρύνσεις προσωπικού. Η επανάληψη του ίδιου μοντέλου σήμερα, σε μία ακόμη πιο ευάλωτη κατηγορία στελεχών, προκαλεί εύλογα το ερώτημα: ποια πραγματική ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η διαδικασία; Γιατί να επανεξεταστούν μαζικά στελέχη που έχουν ήδη κριθεί οριστικά, όταν δεν υπάρχει καμία υγειονομική, επιστημονική ή διοικητική μεταβολή που να το επιβάλλει; Και τι ακριβώς αποκρύπτεται πίσω από μια τόσο αυστηρή και οριζόντια διαδικασία που δεν στηρίζεται σε αντικειμενικά ιατρικά κριτήρια; Η κατάργηση του Νόμου 1400 του 1973 συνεπάγεται και την απώλεια της φρουράς επιθυμίας που παρείχε ο Νόμος 3257 του 2004, ο οποίος πλέον παραπέμπει σε ανενεργό πλαίσιο. Αυτό στερεί από τα στελέχη το δικαίωμα να υπηρετούν στον τόπο όπου έχουν πρόσβαση στην αναγκαία ιατρική και οικογενειακή υποστήριξη, εκθέτοντάς τα σε μεταθέσεις που μπορεί να επιδεινώσουν την υγεία τους. Η απώλεια της προστασίας αυτής παραβιάζει την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τη συνταγματική επιταγή προστασίας των ατόμων με αναπηρία. Τα στελέχη που εντάσσονται σε Ειδικές Καταστάσεις δεν αποτελούν διοικητικό βάρος. Είναι άνθρωποι που υπηρέτησαν σε πλοία, μονάδες, επιχειρήσεις και πολυετείς δραστηριότητες υψηλού κινδύνου. Είναι άνθρωποι που τραυματίστηκαν, που χειρουργήθηκαν, που υπηρεσιακά εξαντλήθηκαν και που σε πολλές περιπτώσεις έχασαν την υγεία τους υπηρετώντας την Πατρίδα. Η Πολιτεία έχει αυξημένο καθήκον προστασίας απέναντί τους, όχι την εξουσία να τους υποβάλλει σε κύκλους ατέρμονων επανεξετάσεων και διοικητικής αμφισβήτησης. Για τους παραπάνω λόγους ζητείται η απαλοιφή: 1. της φράσης «συνεκτιμήσει τις υπηρεσιακές ανάγκες» από το άρθρο 108 παράγραφος 8β 2. της παραγράφου 3 του άρθρου 111 3. της φράσης «ή αυτεπάγγελτα, μετά την παρέλευση τριών ετών από την κοινοποίηση σε αυτούς της τελευταίας κρίσης της σωματικής τους ικανότητας» από το άρθρο 101 παράγραφος 6ε Ζητείται επίσης η αποκατάσταση της προστασίας του Νόμου 3257 του 2004 μέσω της ακόλουθης νομοτεχνικής αντικατάστασης της παραγράφου 3 του άρθρου 111: «Τα στελέχη που ανήκουν στις κατηγορίες του άρθρου 101 και τελούν σε ειδικές υπηρεσιακές καταστάσεις για λόγους υγείας υπηρετούν στον τόπο επιθυμίας τους, όπου είναι δυνατή η αναγκαία ιατρική και οικογενειακή υποστήριξη, σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 2 του Νόμου 3257 του 2004. Μετακίνηση επιτρέπεται μόνο κατόπιν αιτήματος του στελέχους ή με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση λόγω αντικειμενικής αδυναμίας υπηρεσίας στον τόπο αυτό». Η υιοθέτηση των παραπάνω δεν αποτελεί απλώς τεχνική βελτίωση του κειμένου. Αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει εκείνους που έθεσαν την υγεία και τη ζωή τους στην υπηρεσία της. Μόνο έτσι διασφαλίζεται ότι η μεταρρύθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων δεν θα γίνει εις βάρος των πιο ευάλωτων στελεχών τους.