Αρχική Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή (Σταδιοδρομία και εξέλιξη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Επαγγελματιών Οπλιτών των Ενόπλων Δυνάμεων...ΜΕΡΟΣ Β΄ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ (άρθρα 4-31)Σχόλιο του χρήστη Χρήστος | 27 Νοεμβρίου 2025, 00:59
  • Σχόλιο του χρήστη 'Χρήστος' | 27 Νοεμβρίου 2025, 00:59

    ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 7 – Προσθήκη παραγράφου: «Δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση, τις κρίσεις και τις προαγωγές στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων απλές υπηρεσιακές παρατηρήσεις, σημειώματα, εγκαλτήρια ή λοιπά διοικητικά στοιχεία που δεν κατέληξαν σε πειθαρχική ή ποινική κύρωση καθώς δεν τεκμηριώνουν αποδεδειγμένη και επαναλαμβανόμενη αντικανονική συμπεριφορά. Τα ανωτέρω στοιχεία, ως μη ουσιώδη, δεν συνεκτιμώνται για την αξιολόγηση της προσωπικότητας και της υπηρεσιακής επάρκειας του στελέχους.» ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η χρήση ανεπιβεβαίωτων ή ήσσονος σημασίας υπηρεσιακών στοιχείων ως καθοριστικών κριτηρίων αξιολόγησης θίγει τον πυρήνα του δικαιώματος σε δίκαιη διαδικασία και πραγματική δυνατότητα προσφυγής, όπως κατοχυρώνονται στα άρθρα 6 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ αντίκειται και στην αρχή της αναλογικότητας, η οποία διέπει κάθε μορφή διοικητικής κρίσης με συνέπειες στη σταδιοδρομία του διοικούμενου. ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ Το προτεινόμενο σχέδιο νόμου, μέσω του άρθρου 7, εισάγει σύστημα αξιολόγησης των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο διακηρυκτικά διέπεται από τις αρχές της αξιοκρατίας και της αμεροληψίας. Ωστόσο, η ουσιαστική εφαρμογή οποιουδήποτε αξιοκρατικού συστήματος προϋποθέτει ένα περιβάλλον θεσμικά θωρακισμένο έναντι καταχρηστικών πρακτικών κατά τα προηγούμενα στάδια της υπηρεσιακής ζωής του στελέχους. Εάν αυτή η προϋπόθεση δεν διασφαλιστεί ρητά ήδη στο άρθρο 7, τότε το νέο σύστημα αξιολόγησης κινδυνεύει να παγιώσει και να θεσμοποιήσει υφιστάμενες αδικίες εις βάρος νεότερων στελεχών. Στην πράξη έχει καταγραφεί υπέρμετρη και δυσανάλογη άσκηση εγκαλτηρίων, υπηρεσιακών παρατηρήσεων και αρνητικών αναφορών, όχι ως μέσο εύρυθμης λειτουργίας και παιδαγωγικής βελτίωσης, αλλά ως εργαλείο συστηματικής υποβάθμισης, εκφοβισμού και αποδυνάμωσης νεότερων και υπηρεσιακά ευάλωτων στελεχών. Το φαινόμενο αυτό συνδέεται με παθολογίες της ιεραρχικής λειτουργίας και με την απουσία ουσιαστικών θεσμικών αντιβάρων στον τρόπο άσκησης της πειθαρχικής και αξιολογικής εξουσίας. Σε ΠΟΛΛΕΣ περιπτώσεις, η επαναλαμβανόμενη επιβολή δυσμενών αναφορών δεν στοχεύει στη βελτίωση της υπηρεσιακής απόδοσης, αλλά λειτουργεί ως μέσο αυτοπροβολής και οικοδόμησης ενός τεχνητού προφίλ «αυστηρότητας» και υπεροχής του ίδιου του στελέχους, μέσω της συστηματικής απαξίωσης τρίτων. Η πρακτική αυτή δημιουργεί ψευδή εικόνα αποτελεσματικότητας, εγκαθιδρύει κλίμα φόβου και μετατρέπει τους πειθαρχικούς μηχανισμούς σε εργαλείο προσωπικής ανέλιξης και όχι σε μηχανισμό χρηστής διοίκησης. Δεδομένου ότι το άρθρο 7 προβλέπει αξιολόγηση που βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο υφιστάμενο υπηρεσιακό ιστορικό και στα στοιχεία του υπηρεσιακού φακέλου, καθίσταται σαφές ότι κάθε καταχρηστική ή ατεκμηρίωτη υπηρεσιακή επισήμανση του παρελθόντος δεν θα παραμείνει ουδέτερη, αλλά θα αποκτήσει αναδρομικό και πολλαπλασιαστικό βάρος στις κρίσεις, στις προαγωγές και, εν γένει, στη μελλοντική σταδιοδρομία των στελεχών. Με τον τρόπο αυτό, απλές υπηρεσιακές παρατηρήσεις ή εγκαλτήρια τυπικού χαρακτήρα, τα οποία δεν συνδέονται με πειθαρχική ή ποινική κύρωση, κινδυνεύουν να αναχθούν σε καθοριστικό και δυσμενές κριτήριο αξιολόγησης, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και της ουσιαστικής αξιοκρατίας. Η μη πρόβλεψη διαδικασίας επανεξέτασης ή μη συνεκτίμησης τέτοιων στοιχείων οδηγεί σε θεσμοποίηση προϋφιστάμενων αδικιών και σε μακροχρόνια υπηρεσιακή απαξίωση στελεχών με πραγματικές ικανότητες, υψηλό μορφωτικό υπόβαθρο και επιχειρησιακό δυναμικό. Το αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση της απογοήτευσης, η διάρρηξη της εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση και, τελικώς, η αποστράτευση ικανών νέων αξιωματικών, εξέλιξη που αντιστρατεύεται ευθέως τον διακηρυγμένο σκοπό της αναβάθμισης του ανθρώπινου δυναμικού των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό και επιχειρησιακά αξιόπιστο στράτευμα, η πειθαρχική και αξιολογική εξουσία οφείλει να ασκείται αποκλειστικά με γνώμονα την αντικειμενικότητα, την αναλογικότητα και το πραγματικό υπηρεσιακό αποτύπωμα κάθε στελέχους, και όχι να αξιοποιείται ως μέσο προσωπικής ανάδειξης ή εξόντωσης επαγγελματικών αντιπάλων. Για τον λόγο αυτό, η συμπλήρωση του άρθρου 7 με ρητές εγγυήσεις «θεραπείας» των καταχρηστικών ή ατεκμηρίωτων υπηρεσιακών στοιχείων συνιστά αναγκαία και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την πραγματική εφαρμογή της αξιοκρατίας.