Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Στέλεχος' | 27 Νοεμβρίου 2025, 23:41

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Ένα σοβαρό ζήτημα που δεν έχει θιγεί επαρκώς στη δημόσια διαβούλευση αφορά την ανισότητα συνθηκών υπηρεσίας μεταξύ των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και όσων εντάσσονται μέσω των νέων “ειδικών προγραμμάτων”. 1. Απόλυτη ανισορροπία στις μεταθέσεις και το κόστος διαβίωσης Τα στελέχη που υπηρετούν επί σειρά ετών: • μετακινούνται συνεχώς σε όλη την Ελλάδα, • συχνά μακριά από τον τόπο συμφερόντων τους, • καλούνται να νοικιάζουν σπίτι με δικά τους έξοδα, • καλύπτουν εξ ολοκλήρου μετακινήσεις, εισιτήρια, καύσιμα, μεταφορές οικοσκευής, • και δεν διαθέτουν ούτε επίδομα στέγασης ούτε μέριμνα για το υψηλό κόστος ζωής των περιοχών μετάθεσης. Αντίθετα, οι συμμετέχοντες στα ειδικά προγράμματα θητείας–ένταξης: • υπηρετούν στον τόπο κατοικίας τους, • δεν υφίστανται μεταθέσεις, • δεν επωμίζονται έξοδα διαβίωσης μακριά από το σπίτι τους, • λαμβάνουν πλήρεις αποδοχές χωρίς καμία επιβάρυνση, • και δεν εκτίθενται σε καθόλου αντίστοιχες οικονομικές και οικογενειακές δυσκολίες. Η διαφορά είναι θεσμικά και ηθικά μη επιτρεπτή • υπηρετούν στον τόπο κατοικίας τους, • δεν υφίστανται μεταθέσεις, • δεν επωμίζονται έξοδα διαβίωσης μακριά από το σπίτι τους, • λαμβάνουν πλήρεις αποδοχές χωρίς καμία επιβάρυνση, • και δεν εκτίθενται σε καθόλου αντίστοιχες οικονομικές και οικογενειακές δυσκολίες. Η διαφορά είναι θεσμικά και ηθικά μη επιτρεπτή 2. Απόλυτη απουσία ουσιαστικής μέριμνας για τους υπηρετούντες στην “πρώτη γραμμή” Στελέχη σε ακριτικές περιοχές ή σε νησιωτικά φυλάκια: • καλούνται να ταξιδεύουν δεκάδες ώρες με μοναδική παροχή τα απλά εισιτήρια χωρίς καμπίνα, • εμπλέκονται καθημερινά σε υψηλής επικινδυνότητας υπηρεσίες, • και αντιμετωπίζουν οικονομική και προσωπική εξουθένωση. Όλα αυτά χωρίς καμία στήριξη, χωρίς επίδομα στέγασης, χωρίς κάλυψη στοιχειωδών εξόδων μετάθεσης, χωρίς καμία διαβάθμιση κινδύνου. 3. Στέγαση: εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα Η εξαγγελία για “κατοικίες μέχρι το 2030” όχι μόνο απέχει χρονικά, αλλά και επιχειρείται να εφαρμοστεί με σειρά προτεραιότητας όπου: • πρώτα θα καλύπτονται οι ανώτεροι βαθμοί, • και τα χαμηλόβαθμα στελέχη, που σηκώνουν το μεγαλύτερο επιχειρησιακό βάρος, θα μένουν εκτός ή στο περιθώριο. Αν δηλαδή κάποτε υλοποιηθεί η μέριμνα, το προσωπικό που έχει τις περισσότερες ανάγκες θα ωφεληθεί τελευταίο. Αυτό δεν αποτελεί ούτε στήριξη ούτε αξιοκρατία. 4. Το κεντρικό ερώτημα Πώς είναι δυνατόν το προσωπικό που μετακινείται συνεχώς, εργάζεται σε απαιτητικότερες συνθήκες, υπηρετεί σε ακριτικές περιοχές, επωμίζεται κινδύνους, και πληρώνει από την τσέπη του τα βασικά έξοδα διαβίωσης… να αντιμετωπίζεται δυσμενέστερα σε σχέση με όσους εισέρχονται με ειδικά προγράμματα, χωρίς μεταθέσεις, χωρίς κόστη και με ευνοϊκότερες συνθήκες; Αυτό το πρόβλημα δεν είναι απλώς υπηρεσιακό. Είναι θεσμικό. Αίτημα Απαιτείται άμεση θεσμική πρόβλεψη για: πραγματική οικονομική στήριξη των στελεχών πρώτης γραμμής, αξιοκρατική και δίκαιη σειρά προτεραιότητας σε στέγαση και παροχές, πλήρη εξίσωση μελλοντικών εισερχομένων με το προσωπικό που ήδη υπηρετεί, και αναθεώρηση των ειδικών προγραμμάτων έτσι ώστε να μην παράγουν άνισες συνθήκες υπηρεσίας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν μπορούν να λειτουργούν με δύο κατηγορίες στελεχών. Η ισότητα δεν είναι προνόμιο — είναι υποχρέωση της Πολιτείας.