• Σχόλιο του χρήστη 'Δημήτρης' | 28 Νοεμβρίου 2025, 08:24

    ο Μέρος Δ του πολυνομοσχεδίου, στα άρθρα 57 έως 65, αγγίζει άμεσα τον θεσμό των Επαγγελματιών Οπλιτών. Αποτελεί, όμως, τη χειρότερη χρονική στιγμή για να ανοίξει ένα τόσο κρίσιμο κεφάλαιο, τη στιγμή που ολόκληρος ο θεσμός βρίσκεται ήδη σε κατάσταση δυσαρέσκειας και απογοήτευσης. Οι ΕΠΟΠ, οι άνθρωποι που κρατούν στην πλάτη τους το μεγαλύτερο μέρος της επιχειρησιακής ετοιμότητας του Στρατού Ξηράς, βλέπουν για ακόμη μια φορά να μιλούν γι’ αυτούς χωρίς αυτούς. Η πραγματικότητα είναι μία: ο θεσμός των ΕΠΟΠ έχει αφεθεί για χρόνια χωρίς ουσιαστική μέριμνα, παρά την τεράστια προσφορά του. Η πλειοψηφία των συναδέλφων αισθάνεται ότι αντιμετωπίζεται ως αριθμός και όχι ως κρίσιμο προσωπικό, ως γρανάζια ενός μηχανισμού που λειτουργεί καθημερινά χάρη στη δική τους προσπάθεια, αυταπάρνηση και επαγγελματισμό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται το σημερινό τραγικό περιστατικό να υπενθυμίσει σε όλους –πολιτεία και κοινωνία– τι πραγματικά σημαίνει να είσαι ΕΠΟΠ. Στην εκπαίδευση, κατά την εκτέλεση καθήκοντος, συνάδελφος ΕΠΟΠ έχασε τη ζωή του από έκρηξη χειροβομβίδας. Άλλος συνάδελφος ΕΠΟΠ ακρωτηριάστηκε και δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή. Αυτός είναι ο αγώνας των ΕΠΟΠ. Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τα άρθρα και τα νομοσχέδια: άνθρωποι που καθημερινά, σιωπηλά, βάζουν το κορμί τους μπροστά. Γι’ αυτό και η κατάθεση του νομοσχεδίου αυτή τη στιγμή αποτελεί λάθος μήνυμα, λάθος συγκυρία και λάθος προσέγγιση. Δεν μπορεί η Πολιτεία, την ημέρα που ένας ΕΠΟΠ πέφτει στο καθήκον, να συζητά παρεμβάσεις για έναν θεσμό που ήδη νιώθει βαθιά αδικημένος. Δεν μπορεί να τολμά να αγγίζει έναν θεσμό που –όπως όλοι γνωρίζουν– αποτελεί τα πραγματικά γρανάζια του Ελληνικού Στρατού. Η απαίτηση των ΕΠΟΠ είναι σαφής και δίκαιη: Να μην αγγιχτεί ο θεσμός με πρόχειρες ή αποσπασματικές ρυθμίσεις. Να προηγηθεί ουσιαστικός διάλογος, σεβασμός και αναγνώριση. Να υπάρξει επιτέλους μέριμνα για εκείνους που κρατούν την επιχειρησιακή λειτουργία όρθια. Οι ΕΠΟΠ δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν να αναγνωριστεί η πραγματικότητα: ότι είναι η ραχοκοκαλιά του στρατεύματος και καθημερινά αποδεικνύουν πως τιμούν τον όρκο τους, ακόμη και με το αίμα τους. Το νομοσχέδιο αυτό, στη σημερινή του μορφή και συγκυρία, δεν σέβεται τον αγώνα τους. Και οφείλει η Πολιτεία να το ακούσει.