• Σχόλιο του χρήστη 'ΕΠΟΠ' | 28 Νοεμβρίου 2025, 15:18

    Το παρόν νομοσχέδιο παρουσιάζεται ως «εκσυγχρονισμός» της σταδιοδρομικής εξέλιξης, όμως σκόπιμα αποσιωπά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που διαλύουν το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων εδώ και δεκαετίες: την οικονομική και οικογενειακή εξόντωση που υφίστανται τα στελέχη πρώτης γραμμής. Η πραγματικότητα είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: 1. Τα στελέχη των ΕΔ μετακινούνται σαν νομάδες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντιστάθμισμα Κάθε 2–3 χρόνια: • ξήλωμα σπιτιού, • νέα μίσθωση, • έξοδα μετακόμισης, • αλλαγή σχολείου για παιδιά, • διπλά νοικοκυριά σε αρκετές περιπτώσεις, • απομάκρυνση από τον τόπο καταγωγής, • απομόνωση οικογένειας, • αδυναμία δημιουργίας σταθερής ζωής. Όλα αυτά εξ ολοκλήρου από την τσέπη του στελέχους. Δεν υφίσταται: • επίδομα ενοικίου, • επίδομα μετακίνησης, • πραγματικό επίδομα μετάθεσης, • καμία δομική υποστήριξη στέγασης. Το μήνυμα που περνά το κράτος είναι σαφές και προσβλητικό: Η προσφορά, η εμπειρία και η θυσία της οικογένειας του στρατιωτικού δεν αξίζουν καμία μέριμνα. 3. Το προσωπικό πρώτης γραμμής ζει με διαρκή οικονομική αιμορραγία Ένας ΕΠΟΠ, ένας ΕΜΘ ή ένας χαμηλόβαθμος ΣΜΥ: • πληρώνει ενοίκιο σε νησί ή παραμεθόριο με εξωφρενικές τιμές, • δεν δικαιούται ούτε στοιχειώδες επίδομα στέγασης, • ταξιδεύει προς και από την πατρίδα του με 20ωρα ακτοπλοϊκά, χωρίς καμπίνα, • ξοδεύει μεγάλο μέρος του μισθού σε μετακινήσεις, • δεν μπορεί να αποταμιεύσει ούτε 1€ για οικογένεια ή μέλλον. Κανένα άλλο σώμα ασφαλείας δεν αντιμετωπίζει τέτοια ποιότητα ζωής. Καμία άλλη κατηγορία στελεχών του Δημοσίου δεν επιβαρύνεται τόσο βαριά. 4. Η επίκληση για “στέγαση μέχρι το 2030” είναι κενή περιεχομένου Ακόμη και αν δημιουργηθούν στρατιωτικές κατοικίες: • η προτεραιότητα θα δοθεί στους αξιωματικούς, • οι χαμηλόβαθμοι θα μείνουν ξανά «εκτός», • η υλοποίηση θα καθυστερήσει χρόνια, • το πρόβλημα είναι τώρα, όχι σε μια δεκαετία. • Η παραμέληση του προσωπικού που σηκώνει το πραγματικό βάρος της καθημερινής λειτουργίας των ΕΔ δεν μπορεί να συνεχιστεί ούτε μία μέρα ακόμη. 5. Όταν η οικογένεια του στελέχους καταρρέει, καταρρέει και το στράτευμα Ο στρατιωτικός που ζει: • μακριά από τον τόπο του, • με συνεχή οικονομική πίεση, • με εξουθενωμένες μεταθέσεις, • χωρίς προοπτική εξέλιξης, δεν μπορεί να παραμείνει πλήρως αφοσιωμένος στην αποστολή του. Η Εθνική Άμυνα χτίζεται πάνω σε ανθρώπους με αξιοπρεπή ζωή — όχι με προσωπικό που παλεύει για την επιβίωση. Το νομοσχέδιο αγνοεί αυτή τη βασική αλήθεια, γεγονός που το καθιστά επικίνδυνα αποκομμένο από την πραγματικότητα του Στρατεύματος. Συμπέρασμα Η απουσία ουσιαστικής μέριμνας για μεταθέσεις, επιδόματα, στέγαση και οικογενειακή σταθερότητα αποτελεί: • υποβάθμιση, • αδικία, • εξόντωση προσωπικού, • θεσμική αδιαφορία, • και άμεση απειλή για την επάνδρωση και την επιχειρησιακή λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων. Η Πολιτεία οφείλει να στηρίξει αυτούς που στηρίζουν την άμυνα της χώρας — όχι να τους ωθεί εκτός επαγγέλματος.