Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Έλενα Α.' | 28 Νοεμβρίου 2025, 18:38

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Οι πρόσφατες δηλώσεις του Νίκου Δένδια στο Athens Security Forum δεν ήταν μια απερισκεψία ούτε μια φραστική υπερβολή. Ήταν το ξεγύμνωμα μιας πολιτικής αντίληψης που βλέπει την Ελλάδα και τους πολίτες της ως αναλώσιμους σε ένα γεωπολιτικό παιχνίδι που άλλοι σχεδιάζουν, άλλοι κερδίζουν και άλλοι πληρώνουν, με αίμα. Η ψυχρή αναφορά του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στην ανάγκη «να μάθουμε να αντέχουμε φέρετρα με ευρωπαϊκή σημαία» αποκαλύπτει όχι μόνο το μέγεθος της πολιτικής του επικινδυνότητας αλλά και την ανενδοίαστη προθυμία του να ευθυγραμμιστεί με τα πιο ακραία, νεο-ιμπεριαλιστικά δόγματα της Δύσης. Την ίδια στιγμή που δηλώνει πως η Ευρώπη πρέπει να υιοθετήσει μια «κουλτούρα αυτοθυσίας», ο κ. Δένδιας ουσιαστικά προετοιμάζει το έδαφος για την αποδοχή ενός μελλοντικού πολέμου με τη Ρωσία, ενός πολέμου που ούτε η Ελλάδα θέλει, ούτε απειλείται από αυτόν, ούτε εξυπηρετεί το εθνικό μας συμφέρον. Για να δικαιολογηθεί αυτό το αφήγημα, πρέπει πρώτα να κατασκευαστεί ένας εχθρός. Η Ρωσία, παρότι μέχρι πρότινος ο κύριος πάροχος φυσικού αερίου και τουρισμού προς την ΕΕ, παρουσιάζεται πλέον ως απειλή όχι γιατί αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για την Ευρώπη αλλά επειδή εδώ και δεκαετίες οι αγγλοσαξονικές δυνάμεις χρειάζονται έναν αντίπαλο για να διατηρούν τον γεωπολιτικό έλεγχο, να πουλούν όπλα και να υποκαθιστούν την πολιτική με τη στρατιωτική βία. Είναι ο ίδιος μηχανισμός που ενεργοποιήθηκε στον Ψυχρό Πόλεμο, ο ίδιος που διαμέλισε λαούς και χώρες στα Βαλκάνια, ο ίδιος που αιματοκύλησε το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία. Κανένα από αυτά τα κράτη δεν απειλούσε τη Δύση· απειλούσαν όμως κάτι άλλο: συμφέροντα. Και κάθε φορά, χωρίς εξαίρεση, οι λαοί πλήρωσαν με τα παιδιά τους αποφάσεις που είχαν ληφθεί πολύ μακριά από αυτούς. Η Ουκρανία δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντιθέτως, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στη σύγχρονη ιστορία του πώς στήνεται ένας πόλεμος από το μηδέν. Η ανατροπή της ουκρανικής κυβέρνησης το 2014, με άμεση αμερικανική εμπλοκή, ήταν η πρώτη πράξη. Η εγκατάσταση ενός καθεστώτος που εξυπηρετεί τα στρατηγικά σχέδια της Ουάσινγκτον ήταν η δεύτερη. Και η ανάδειξη του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ενός ανθρώπου χωρίς πολιτική εμπειρία, χωρίς θεσμικό έρεισμα αλλά με την απόλυτη στήριξη των ίδιων κύκλων, ήταν απλώς το επιστέγασμα. Ένας ηθοποιός, προσεκτικά κατασκευασμένος για να λειτουργεί ως μαριονέτα σε μια χώρα που βρίσκεται πάνω σε ανυπολόγιστο ορυκτό πλούτο και ελέγχει κρίσιμες ενεργειακές ροές προς την Ευρώπη. Η Ουκρανία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δεξαμενή σπάνιων γαιών στην Ευρώπη. Είναι ο φυσικός διάδρομος του φυσικού αερίου. Είναι ένας χώρος που η Δύση θεωρεί ότι πρέπει να ελέγξει, όχι αμυντικά, αλλά οικονομικά. Το εμπόριο υγροποιημένου αμερικανικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, κολοσσιαίων κερδών, απλώς συμπλήρωσε το παζλ. Για να νομιμοποιηθούν αυτά, το αφήγημα έπρεπε να είναι απλό: «Η Ρωσία είναι ο εχθρός». Στην πραγματικότητα, όπως τεκμηριώθηκε από πλήθος αναλυτών, η Ρωσία επί δεκαετίες επιδίωξε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενεργειακές συμφωνίες, εμπορικές σχέσεις, αγωγοί. Αυτά ήταν τα δεδομένα πριν τις παρεμβάσεις των ΗΠΑ στην ουκρανική πολιτική σκηνή. Η Μόσχα δεν αναζήτησε σύγκρουση. Την σύγκρουση την αναζήτησαν αυτοί που σήμερα μιλούν για «αυτοθυσία» και «φερέτρα με σημαίες». Ο κ. Δένδιας υιοθετεί ακριβώς αυτό το δόγμα, ότι οι λαοί πρέπει να είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για γεωπολιτικές αποφάσεις που άλλοι πήραν στο όνομά τους. Δεν εξηγεί όμως ποιος απειλεί τα «ευρωπαϊκά δικαιώματα». Δεν εξηγεί γιατί χρειάζονται 800 δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς. Δεν εξηγεί γιατί το κοινωνικό κράτος διαλύεται ενώ οι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί φουσκώνουν. Δεν εξηγεί γιατί μια χώρα όπως η Ελλάδα πρέπει να εμπλακεί σε αντιρωσικές στρατηγικές όταν η μόνη πραγματική απειλή για τα σύνορα, την κυριαρχία και την ασφάλειά της, προέρχεται από την Τουρκία. Οι δηλώσεις του δεν έχουν καμία σχέση με υπεράσπιση της πατρίδας. Έχουν σχέση με την υπεράσπιση συμφερόντων. Και γίνονται σε μια συγκυρία όπου ο ίδιος ο Υπουργός στέλνει μήνυμα στα κέντρα ισχύος ότι μπορεί να είναι ο επόμενος εκλεκτός τους. Ο κ. Δένδιας δεν μιλά ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. Μιλά ως άνθρωπος που θέλει να πείσει πως είναι πρόθυμος να θυσιάσει, πολιτικά και κυριολεκτικά, τους άλλους, για να εξυπηρετήσει ξένα σχέδια. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς πως βλέπει ήδη τον εαυτό του ως διάδοχο του σημερινού Πρωθυπουργού και φροντίζει να αποδείξει σε όσους πρέπει, ότι είναι «αξιόπιστος» και «χρήσιμος». Το πιο επικίνδυνο στοιχείο όμως δεν είναι η φιλοδοξία του. Είναι η κυνικότητα με την οποία επιχειρεί να αλλάξει την ψυχολογία των λαών. Να τους πείσει ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, ότι η θυσία είναι καθήκον, ότι τα φέρετρα με σημαίες είναι φυσική συνέπεια. Είναι η διαστρέβλωση της έννοιας του πατριωτισμού σε υπακοή στους ισχυρούς. Είναι η προσπάθεια να προετοιμαστεί η Ελλάδα, μια χώρα μικρή, εκτεθειμένη, με τεράστια οικονομικά προβλήματα, να γίνει μέρος μιας σύγκρουσης γιγάντων. Αν κάτι οφείλει να υπερασπιστεί ο ελληνικός λαός σήμερα, δεν είναι «τα δικαιώματα που απολαμβάνει χάρη στην ΕΕ», όπως ισχυρίζεται ο κ. Δένδιας. Είναι το δικαίωμά του να μην παραδώσει τα παιδιά του σε πολέμους που δεν απειλούν την δική του ύπαρξη. Το δικαίωμα να μην γίνει η χώρα ορμητήριο για συγκρούσεις που αποφασίζονται στις αίθουσες των think tank. Το δικαίωμα να ζήσει σε ειρήνη, να προστατέψει την κυριαρχία του, να διασφαλίσει την ασφάλειά του χωρίς να μετατραπεί σε πιόνι. Οι λαοί δεν είναι κοπάδι. Και όταν αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική ηγεσία τους ζητά να θυσιαστούν όχι για την πατρίδα αλλά για την πλουτοκρατία των Βρυξελλών και την υπερεξουσία της Ουάσινγκτον, αντιδρούν. Σήμερα οι κοινωνίες μπορεί να μοιάζουν κουρασμένες, απογοητευμένες, αποπροσανατολισμένες, δεν είναι όμως ανόητες. Βλέπουν, καταλαβαίνουν, συγκρίνουν. Και κυρίως, θυμούνται. Θυμούνται πως κάθε φορά που οι ηγεσίες ζήτησαν «αυτοθυσία», εκείνοι που θυσιάστηκαν ήταν πάντα οι ίδιοι οι λαοί. Οι εποχές που μπορούσαν να μας τρομοκρατούν με ψεύτικους εχθρούς και έτοιμα δόγματα έχουν τελειώσει. Και όσο κι αν επιχειρούν να μας προετοιμάσουν για νέες κηδείες, η απάντηση οφείλει να είναι καθαρή, ηχηρή και ιστορική: Στους πολέμους που στήνετε για τα συμφέροντα των ισχυρών, να στείλετε τα δικά σας παιδιά, όχι τα δικά μας ! ΑΠΟΣΥΡΕΤΕ ΤΟ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΦΟΡΕΑ, ΕΦΕΡΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΛΑΘΡΑΙΑ ΚΑΙ "ΜΕ ΤΟ ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ"!