Αρχική Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή (Σταδιοδρομία και εξέλιξη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Επαγγελματιών Οπλιτών των Ενόπλων Δυνάμεων...ΜΕΡΟΣ Ζ΄ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ (άρθρα 92-112)Σχόλιο του χρήστη Αριστείδης Α. | 30 Νοεμβρίου 2025, 17:57
  • Σχόλιο του χρήστη 'Αριστείδης Α.' | 30 Νοεμβρίου 2025, 17:57

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ 1. Εισαγωγή Οι ρυθμίσεις του Σχεδίου Νόμου που αφορούν τις Ειδικές Καταστάσεις (άρθρα 101, 108, 111, 130, 131) εισάγουν ένα καθεστώς που μεταβάλλει οριστικές υπηρεσιακές και υγειονομικές καταστάσεις, καταλύει θεμελιώδη δικαιώματα και επιτρέπει τη διοικητική απομάκρυνση στελεχών με προβλήματα υγείας. Η ουσία του προβλήματος είναι συνταγματική, όχι απλώς λειτουργική. --- 2. Απευθείας προσβολή της οριστικής υγειονομικής κρίσης Η υγειονομική κρίση που καταλήγει σε ένταξη σε Ειδική Κατάσταση είναι: Οριστική διοικητική πράξη, δημοσιευμένη σε ΦΕΚ, με δεσμευτική ισχύ, με παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων. Η υποχρεωτική νέας κρίσης ανά τριετία, χωρίς νέο ιατρικό δεδομένο και χωρίς αίτημα του στελέχους, αποτελεί αναδρομική δυσμενή μεταβολή κατά παράβαση του άρθρου 77 του Συντάγματος. Η Διοίκηση δεν έχει δικαίωμα να ακυρώσει οριστική κρίση με “δεύτερη ευκαιρία” αυτεπάγγελτης παραπομπής. --- 3. Παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου Η εκ των υστέρων μετατροπή μίας “οριστικής” κατάστασης σε “αναθεωρήσιμη ανά τριετία”: αφαιρεί τη σταθερότητα της υπηρεσιακής κατάστασης, καταργεί το τεκμήριο μονιμότητας, παραβιάζει τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των στελεχών, οδηγεί σε πειθαρχικού τύπου αβεβαιότητα χωρίς νόμιμο λόγο. Η αρχή της ασφάλειας δικαίου, σύμφωνα με το άρθρο 25 Σ, απαγορεύει ακριβώς αυτό: την ανατροπή μιας υπηρεσιακής κατάστασης που το ίδιο το Κράτος έχει ορίσει ως οριστική. --- 4. Παραβίαση της εξατομικευμένης κρίσης του άρθρου 23 περ. ε’ ν. 3883/2010 Το άρθρο 23 ε’ του ν. 3883/2010 επιβάλλει: εξατομικευμένη κρίση, με βάση την υγεία του στελέχους, και όχι μαζικές, οριζόντιες, προληπτικές επανακρίσεις. Η υποχρεωτική τριετής επανεξέταση όλων ανεξαιρέτως των στελεχών σε Ειδικές Καταστάσεις καταλύει την εξατομίκευση και την αντικαθιστά με γενικευμένο διοικητικό μηχανισμό. Αυτό είναι ευθέως αντίθετο με τον σκοπό της διάταξης και με τη νομολογία του ΣτΕ, η οποία απαιτεί ιατρική κρίση βάσει πραγματικών δεδομένων, όχι διοικητικών σκοπιμοτήτων. --- 5. Διοικητικοποίηση της ιατρικής κρίσης – Αντισυνταγματική χρήση “υπηρεσιακών αναγκών” Η εισαγωγή της φράσης “συνεκτιμήσει τις υπηρεσιακές ανάγκες” στον καθορισμό σωματικής ικανότητας είναι νομικά αθέμιτη διότι: η σωματική ικανότητα είναι ιατρικό και μόνο ιατρικό μέγεθος, οι υπηρεσιακές ανάγκες είναι καθαρά διοικητικό κριτήριο, η ανάμιξη των δύο οδηγεί σε κατάχρηση εξουσίας. Το Σύνταγμα (άρθρα 2, 21) επιβάλλει προστασία της υγείας, όχι “υποχρέωση προσαρμογής” σε λειτουργικές ανάγκες της υπηρεσίας. Η υγειονομική κρίση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να εξυπηρετήσει ελλείψεις προσωπικού, αναδιάρθρωση θέσεων ή διοικητικούς σχεδιασμούς. --- 6. Η αυτεπάγγελτη παραπομπή – μόνιμος μηχανισμός έμμεσης απομάκρυνσης Η δυνατότητα της Διοίκησης να κινεί χωρίς αίτημα του στελέχους και χωρίς νέο ιατρικό δεδομένο διαδικασία επανεξέτασης: αντιβαίνει στο άρθρο 25 Σ, δημιουργεί περιβάλλον επισφάλειας, επιτρέπει στο κράτος να “εξορθολογήσει” προσωπικό με υγειονομικό πρόσχημα. Η αυτεπάγγελτη κρίση μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό έμμεσης απομάκρυνσης ασθενών στελεχών. --- 7. Κατάργηση του ν.δ. 1400/1973 – Νομικό κενό για τη Φρουρά Επιθυμίας Το Σχέδιο Νόμου καταργεί πλήρως το ν.δ. 1400/1973. Το άρθρο 15 του ν. 3257/2004 βασίζεται αποκλειστικά στα άρθρα 14–16 του ν.δ. 1400/1973. Με την κατάργηση του νομοθετήματος: το άρθρο 15 παραμένει τυπικά σε ισχύ, αλλά καθίσταται ουσιαστικά ανενεργό, δημιουργείται κενό ρύθμισης για τη φρουρά επιθυμίας, παραβιάζεται η ασφάλεια δικαίου, πλήττονται στελέχη με σοβαρά προβλήματα υγείας που στηρίζονται σε αυτή τη ρύθμιση. Η έλλειψη νομοθετικής προσαρμογής οδηγεί σε κατάσταση όπου στελέχη με μόνιμες παθήσεις μένουν χωρίς θεσμική κάλυψη, κάτι αντίθετο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια (άρθρο 2 Σ). --- 8. Συμπέρασμα Όλες οι παραπάνω διατάξεις δεν συνιστούν μεταρρύθμιση. Συνιστούν συστηματική παραβίαση του Συντάγματος: άρθρο 2 (αξιοπρέπεια), άρθρο 4 (ισότητα), άρθρο 21 (προστασία υγείας), άρθρο 25 (ασφάλεια δικαίου και δικαιολογημένη εμπιστοσύνη), άρθρο 77 (απαγόρευση αναδρομικότητας), άρθρο 23ε’ ν. 3883/2010 (εξατομικευμένη κρίση). Η μόνιμη υγειονομική κατάσταση δεν μπορεί να γίνει προσωρινή, ούτε η ιατρική κρίση εργαλείο διαχείρισης προσωπικού. --- 9. Τελικό Αίτημα (όλα μαζί σε 1 ενιαία ενότητα) Ζητείται: 1. Η πλήρης απαλοιφή – της φράσης «συνεκτιμήσει τις υπηρεσιακές ανάγκες» από το άρθρο 108 παρ. 8β, – της παραγράφου 3 του άρθρου 111, – και της φράσης «ή αυτεπάγγελτα, μετά την παρέλευση τριών (3) ετών…» από το άρθρο 101 παρ. 6ε. 2. Η κατάργηση της υποχρεωτικής επανακρίσης στελεχών που έχουν ήδη κριθεί οριστικά με ΦΕΚ, ως ευθέως αντισυνταγματικής και αντίθετης στο άρθρο 77 Σ και το άρθρο 23ε’ ν. 3883/2010. 3. Η αποκατάσταση της νομοθετικής λειτουργίας του άρθρου 15 ν. 3257/2004, μέσω αντικατάστασης της αναφοράς στα άρθρα 14–16 του ν.δ. 1400/1973 με παραπομπή στο άρθρο 101 του παρόντος Σχεδίου Νόμου. 4. Η διασφάλιση της Φρουράς Επιθυμίας ως προστατευτικού θεσμού για στελέχη με μόνιμες παθήσεις, χωρίς δυνατότητα διοικητικής καταχρηστικής μεταβολής. 5. Η ρητή κατοχύρωση ότι καμία υγειονομική κρίση δεν μπορεί να στηρίζεται σε διοικητικά κριτήρια, υπηρεσιακές ανάγκες ή οργανωτικές σκοπιμότητες.