|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Το Μέρος I΄ προβλέπει τέσσερις (4) εκπαιδευτικές σειρές κατάταξης ανά έτος, με σταθερή ροή νέων στρατευσίμων — σαν να πρόκειται όχι για υπεύθυνο θεσμό άμυνας αλλά για γραμμή παραγωγής εργατικού δυναμικού προς απόσβεση κόστους. Το σύστημα δεν αντιμετωπίζει τους κατατασσόμενους ως ανθρώπους με ζωή και σχέδια — μετουσιώνει τη θητεία σε μαζική, άτυπη υποχρέωση δια βίου «διαθεσιμότητας», χωρίς δικλίδες κοινωνικής δικαιοσύνης, χωρίς πραγματική πρόνοια για τις ανάγκες τους. Η διαδοχική εκπαίδευση — βασική, ειδικοτήτων, επιχειρησιακή — δεν συνοδεύεται από εγγυήσεις για αξιοπρεπείς συνθήκες, υποστήριξη ή ελευθερίες. Αντίθετα, μια μαζική εισροή νέων βρίσκεται υπό τον έλεγχο της γραφειοκρατίας, με δεδομένη την προτεραιότητα των «υπηρεσιακών αναγκών» πάνω από κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τις ρυθμίσεις του Μέρος I΄, η θητεία και η υποχρέωση για στρατιωτική υπηρεσία/εφεδρεία δεν είναι απλώς μικρό διάστημα — μετατρέπονται σε καθεστώς ζωής. Οποιαδήποτε παρεκκλίνουσα ανάγκη κοινωνική, οικογενειακή, επαγγελματική ή υγειονομική γίνεται — αν δεν ικανοποιηθεί — θέμα πειθαρχίας και υποταγής. Αντί να υπάρχει σοβαρό σύστημα κοινωνικής στήριξης ή ελαστικότητας, το νομοσχέδιο επιλέγει την καθολική υποχρέωση — δείγμα ότι η πολιτεία δεν εμπιστεύεται τους πολίτες, τους θέλει πλήρως εξαρτημένους και διαθέσιμους. Το νομοσχέδιο δεν παρουσιάζει τη θητεία ως κοινωνική υποχρέωση που συνδέεται με δικαιώματα, αλλά ως μέσο πειθάρχησης. Η μουσική αλλαγή σειράς κατάταξης 4 φορές τον χρόνο, το μητρώο στρατευσίμων, οι διαρκείς υποχρεώσεις, η υποταγή στις «ανάγκες της υπηρεσίας» — όλα θυμίζουν κράτος εποπτείας, όχι δημοκρατικό θεσμό ασφάλειας. Στην ουσία, η θητεία δεν είναι καν επιλογή· είναι υποχρέωση που μετατρέπει τους νέους σε οικονομικά και κοινωνικά εκτεθειμένα υποκείμενα κρατικής βούλησης. Αντί για επαγγελματική — ή έστω αξιοπρεπή — αντιμετώπιση των στρατευσίμων, το νομοσχέδιο προτάσσει την υποταγή και την οικονομία. Η διαρκής υποχρέωση, η έλλειψη εγγυήσεων μετά την εκπαίδευση, οι περιορισμοί μεταθέσεων, ο έλεγχος τοποθετήσεων — όλα υπογραμμίζουν μια λογική «πολεμικής μηχανής», όχι προστασίας, εκπαίδευσης ή πολιτικής ισχύος με δημοκρατικούς όρους. Η θητεία δεν αναγνωρίζεται ως κοινωνική προσφορά έχει αναχθεί σε βάρος, σε υποχρέωση, σε «υπηρεσία στο κράτος» χωρίς ανταπόδοση ή προοπτική. Το Μέρος I΄ δεν σχεδιάστηκε για να υπηρετήσει τη δημοκρατική, πολιτική ή κοινωνική ευθύνη της άμυνας· σχεδιάστηκε για να εκμεταλλευτεί τη θητεία ως εργαλείο παραγωγής φτηνού, ελεγχόμενου και δεσμευμένου ανθρώπινου δυναμικού. Η υποχρεωτικότητα, η μαζικότητα, ο έλεγχος — όλα δείχνουν ότι η στρατιωτική θητεία μετατρέπεται σε ένα μοντέλο κοινωνικού ελέγχου και πειθαρχίας. Το κράτος δεν εμπιστεύεται τον πολίτη, τον υποβιβάζει σε στρατιώτη — άρα σε εργαλείο — και έτσι παραβιάζει τη βασική αρχή του δημοκρατικού κοινωνικού συμβολαίου: ότι οι πολίτες είναι ελεύθεροι και ισότιμα μέλη της πολιτείας.